Νοέμβριος

Ωραίος μήνας ο Νοέμβρης.
Πέρυσι είχαμε δημοσιεύσει την Κονιορτοποίηση του μουσικού ρατσισμού.
Πριν 2 χρόνια, είχα γράψει το "Εγώ σε σκέφτομαι".
Πριν 3 χρόνια, το "Τι εστί αγάπη".
Τώρα αναρωτιέμαι τι συμπεριφορά να φορέσω.

Ωραίος μήνας. Ωραία συναισθήματα. Γαμώ τις ευαισθησίες μου γαμώ.

Τι συμπεριφορά να φορέσω σήμερα?

Δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δε θέλω. Δε θα αλλάζω για να αρέσω συνεχώς. Τα φαινόμενα απατούν, δε λέμε? Είμαι εγώ. Σε κάθε άτομο σου βγαίνει διαφορετικός εαυτός, όμως. Ε, πόσο σχιζοφρενής να γίνει κανείς πια? Πόσες μάσκες να δοκιμάσω για το κυνήγι στο οποίο μου επιβάλλεται να συμμετάσχω? Ξέχνα το. Θα προσπαθήσω να μείνω αυθεντικός κι αυθόρμητος.

Στην τελική, σημασία έχει να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου.

Χειμωνιάτικες καταστάσεις

Σκέψεις της ημέρας...

- Διάβασα τυχαία σε σχόλια ενός video κάτι που δεν έχω ξαναδιαβάσει.

- "Το πρώτο το φιλί είναι το δεύτερο."

- Πόσο ισχύει.

- Επιτέλους κρύο. Ανάψαν τα τζάκια, κατέβηκαν τα χειμωνιάτικα από τις ντουλάπες.
- Ελπίδες για χιονοπτώσεις φέτος. Έχω.

- Ανακάλυψα, χτες μόλις, ότι από μια τυχαία φιλοσοφική συζήτηση περί σχέσεων και νοοτροπίας στις σχέσεις μπορείς να καταλήξεις να λύσεις ένα πρόβλημα.

- Να ανακαλύψει κάποιος από τους (καλύτερα να είναι μόνο 2 και να είναι Φίλοι) συνομιλητές το πρόβλημά που έχει.

- Να παραδεχτεί κάποια πράγματα και να δει καθαρά. Να αρχίσει να λύνει το πρόβλημα.
- Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος όταν σε έχει ανάγκη...
- Από εκεί που σε έβλεπε με μισό μάτι, ξαφνικά πάμε στο "όλα μέλι-γάλα".
- Τι κι αν έγινε χαμός. Τι κι αν διαπληκτιστήκαμε.
- Τώρα που με χρειάζεσαι, δεν είμαι πλέον ο μαλάκας της υπόθεσης για σένα.
- Μάλλον, είμαι, αλλά από άλλη άποψη.
- Βασικά, δεν είμαι. Νομίζεις ότι θα γίνω.

- Ενίοτε επιβεβαιώνω ξανά πως η ζωή θα βρίσκει τρόπο συνεχώς να σου λέει "δεν έχεις δει τίποτα ακόμα".

- Δε πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε πως είναι επικίνδυνο να βγάζεις εύκολα συμπεράσματα.

- Γιατί τα φαινόμενα απατούν. Και η απάτη αποδεικνύεται απρόσμενη.

- Φυσικά. Όταν μπεις στη θέση του άλλου, μόνο τότε σε πιάνει η συμπόνια.

- Άμα μπεις.


Πώς τυφλώνει ο έρωτας... Πώς αλλάζουν οι καιροί... Και οι ιστορίες με την παράνοια έρχονται κι επαναλαμβάνονται...

Εικονική μοναξιά

Η γνώριμη, συνηθισμένη μελαγχολία. Διαλέγει πότε να έρθει. Σου ρίχνει τη διάθεση σαν αεροπλάνο που πέφτει χωρίς προφανές αίτιο. Κι αν δεν έχεις ένα φίλο να μιλήσεις, θα περάσεις δύσκολη νύχτα. Μπόρα είναι θα περάσει, ευτυχώς. Ευτυχώς, γιατί δε μ' αρέσει να νιώθω μοναξιά ενώ δεν είμαι μόνος.

Άλλωστε, οι εποχές αλλάζουν κυκλικά κι αέναα. Μετά το καλοκαίρι έρχεται το φθινόπωρο. Και μετά τον χειμώνα, η άνοιξη. Στα συναισθήματα γιατί να είναι αλλιώτικα?

Η θλιβερή στιγμή

Όταν συνειδητοποιείς πως στην αγάπη καλύτερη παρέα έχεις τη μοναξιά. Όταν καταλαβαίνεις πως μάλλον εκεί θα μένεις περισσότερο, γιατί δεν μπορείς και δεν θέλεις να μοιάσεις στο "κοινώς αποδεκτό μοντέλο". Όταν αναλογίζεσαι ότι η πλειοψηφία είναι η ομάδα των σκάρτων. Όταν σκέφτεσαι την περίπτωση να υπάρχουν μηδαμινές ελπίδες. Όταν απελπίζεσαι. 

Βάστα γερά. Ίσως κάποιος σε ψάχνει.

Ένα γράμμα που θα στείλω πολλές φορές ακόμα

Γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Εγώ νοιάστηκα

κι εσύ δεν εκτίμησες

εγώ προβληματίστηκα

κι εσύ αργά το πρόσεξες

Άργησες να καταλάβεις

μα δέχτηκα να εξηγήσω

με παρεξήγησες

μα προσπάθησα να σε πείσω

Έδειξες να νοιάζεσαι

προβληματίστηκες κι εσύ

έδειξες να καταλαβαίνεις

ανακουφίστηκα που δε μ' απογοήτευσες

Έκανα εγώ ένα βήμα πίσω

και με είπες δειλό

επέμεινα πως έτσι θα είναι καλύτερα

και με είπες ξεροκέφαλο

Ξαφνικά φταίω

λες πως εσύ ξεκαθάρισες

ξαφνικά συνειδητοποιώ

πως τίποτα δε κατάλαβες

Ένιωσα λύπη

αφού το έχω ξαναζήσει

ένιωσα αδιαφορία

για να μη νιώσω χειρότερα

Αντίο λοιπόν

μην το κουράζουμε

να 'σαι καλά

μα δεν ταιριάζουμε

Οι περισσότεροι είστε τελικά παρόμοιοι συνδυασμοί χαρακτηριστικών, μείγματα χαρισμάτων κι ελαττωμάτων. Ωστόσο δεν αντέχετε σε φουρτούνες, κατασκευή που βγάζει προβλήματα όταν την ζορίσεις.

Καλόκαρδοι

ευγενικοί κι αγαθοί

αξιόπιστοι

έντιμοι κι εργατικοί

και /ή

Κοντόφθαλμοι

αχάριστοι κι ανώριμοι

αφελείς

στενόμυαλοι κι αλαζόνες

Στο τέλος αποδεικνύεται ότι μαζί σου θα μείνουν άνθρωποι που σου αξίζουν.

Άνθρωποι που σ' ακούνε και σε καταλαβαίνουν.

Άνθρωποι που ίσως διαπληκτιστούν μαζί σου αλλά θα σκεφτούν εσένα κι έρχονται πίσω. 

Άνθρωποι που δεν θα σε προδώσουν με όποιον τρόπο.

Άνθρωποι που δε θα σε κατηγορήσουν και θα εκτιμήσουν οτιδήποτε κάνεις γι' αυτούς.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Οι πραγματικοί φίλοι, όμως, είναι τέλειοι για σένα:

"Soulmates are people who bring out the best in you. 

They are not perfect but are always perfect for you."

Τελικά, δε μου είπες: Φίλοι για πάντα ή φίλοι για πλάκα?

Πολλή συναισθηματική φιλοσοφία aka κλάψα έχει πέσει τελευταία και δε μ' αρέσω.

Keep loving

Θα σε βρω, πού θα πάει. Δε γίνεται. Κάπου θα είσαι. Ή εσύ ή κάποια άλλη εναλλακτική. Κάπου θα βρω κι εσένα να γνωριστούμε. Να ταιριάξουμε. Εγώ πιστεύω πως πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Ας ζήσουμε το απίστευτο. "Είναι ένα όνειρο". Όχι, είναι αλήθεια κι είναι τόσο ωραία.
Θα είναι τόσο ωραία. Λογικά.


Μέχρι τότε θα πέφτω σε σκάρτες περιπτώσεις. Μέχρι τότε θα ξενερώνω κάθε φορά. Θα λέω πως δε με νοιάζει, ό,τι είναι να γίνει ας γίνει.
Μέχρι τότε θα ψάχνω μάταια να προσφέρω την αγάπη που έχω μέσα μου. Θα χαλάω δόσεις απ' αυτήν σε θηλυκά που αποδεικνύονται ανάξια. Και θα αναρωτιέμαι "ποιος με καταράστηκε, ν' αγαπάω και να μην αγαπιέμαι".


Ναι, σημασία έχει να περνάω καλά. Περνάς βέβαια τις κρίσεις σου, σκέφτεσαι πρώην σχέσεις, τρως κάτι κολληματάκια πού και πού, σε πιάνουν και κάτι ορμονικά μερικές φορές.
Αλλά είναι παροδικά κι εφήμερα. Ευτυχώς.


Τυχερά είναι αυτά... Μια καλή σύμπτωση ζητάω κι εγώ.




Α, και δεν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά. Υπάρχει το "κόλλημα" και ο έρωτας. Κόλλημα τρως με την πρώτη ματιά. Ή και με την δεύτερη.
Αλλά έρωτας σημαίνει ότι γνωρίζεις τον άνθρωπο (που σε κάνει και αναριγείς) αρκετό καιρό (ή αρκετά καλά) ώστε να αγαπήσεις κάθε πτυχή της ιδιοσυγκρασίας του. Την εμφάνιση και τα κάλλη του. Τα ελαττώματα και τους κάλους του.
Μετά μπορείς να διαχωρίσεις τον έρωτα σε κατηγορίες, άμα θες. Αλλά εγώ δεν θα αναλύσω περαιτέρω.


Καλή σου τύχη κι εσένα.

Όσο ζω, μαθαίνω. Όσο μαθαίνω, ζω.

Δεν χρειάζεται να ψάξεις μακριά για να βρεις σοφία. Για να διαλέξεις τις αρχές σου. Για να συνειδητοποιήσεις τι είναι πραγματικά ηθικό. Για να κατανοήσεις τι εστί ζωή.

Είναι όλα γραμμένα στα βιβλία. Είναι όλα γραμμένα σε αποφθέγματα. Σε τραγούδια. Αν το καλοσκεφτείς, ναι.

Διαβάζω, λοιπόν.  Για να μελετήσω τη ζωή.

Όσο περισσότερους ανθρώπους γνωρίζω, όσο περισσότερα μέρη βλέπω, όσο περισσότερες εμπειρίες ζω, όσα γεγονότα μαρτυρώ, τόσο πιο έντονα επιβεβαιώνουν ό,τι έχουν γράψει ή πει άνθρωποι που πέρασαν πριν από εμάς.

Αν πάρεις στα σοβαρά όσα έχουν η τέχνη, η ιστορία και η φιλοσοφία να σε διδάξουν, όσα έχει η ζωή σου να σε διδάξει, τότε ίσως περάσεις καλύτερα.

Τότε θα επανέλθει η λογική,

όχι αυτή που έχει καθιερωθεί τώρα, η λογική της παράνοιας,

εκείνη η λογική που ο καθένας ακολουθεί όπως επιθυμεί,

όπως τον βολεύει και τον εξυπηρετεί.

Όχι.

Θα επανέλθει η λογική που δεν επιτρέπει

να περιπλεχτούν οι σχέσεις,

να καταρρακωθούν τα συναισθήματα,

να καταστραφούν ζωές,

να απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον εαυτό του.

Και όλο το χάος, γιατί? Γιατί είναι η ζωή σου γεμάτη δυσκολίες?

Γιατί χρησιμοποιείς λόγια που δεν εννοείς.  

Λόγια με στιγμιαία ισχύ.

Γιατί δε νοιάζεσαι. 

Προτεραιότητα ο εαυτός σου, εσύ έχεις πάντα δίκιο.

Γιατί δίνεις υποσχέσεις που ξεχνάς. 

Μεγαλόπρεπα λόγια, μα μικροπρεπής άνθρωπος.

Γιατί δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις.

Δε ξέρεις τι θέλεις, άρα δε ξέρεις ποιος είσαι.

Γιατί, τελικά, δεν έχεις σταθερές αρχές, σταθερούς στόχους, σταθερά πιστεύω.

Δεν γνωρίζεστε με τον εαυτό σου.

Οπότε αν σου έχει έρθει επιτέλους η επιθυμία να παραιτηθείς από τη δούλεψη της μεμψιμοιρίας και την άστατης ζωής, κάνε την αρχή και "σπάσε τον πάγο". Και θα ζήσεις. Και αν δε μπορείς να θυμάσαι πολλά πράγματα. θυμήσου ένα:

Όσο ζω, μαθαίνω. Τον εαυτό μου και τον κόσμο.

"ΤΙ ΕΙΠΕ ΤΟ ΑΤΟΜΟ!?!"

Έχει αρχίσει και με ενοχλεί. Με ενοχλεί πολύ. Το βλέπω όλο και πιο συχνά. Το παρατηρώ συνεχώς. Είναι η αδυναμία των ανθρώπων να τηρούν όσα ξεστομίζουν. Όσα υπόσχονται. Όσα δεσμεύονται να κάνουν πράξη. Η πιο συνηθισμένη περίπτωση είναι αυτή του "προσωρινού αποφθέγματος". Όπου προσωρινό απόφθεγμα είναι αυτό που θα διαβάσεις και θα θυμάσαι για μερικές ώρες. Μέχρι να το ξαναδιαβάσεις κάπου.

Λοιπόν, αυτό που με κουράζει (και πλέον με ενοχλεί) είναι εκείνη η διαφορά που αδυνατούν οι περισσότεροι να εντοπίσουν. Άλλο είναι να γράψεις/διαβάσεις ένα ρητό, ένα απόφθεγμα, μια σοφή κουβέντα και να το θυμάσαι μέχρι να πέσεις για ύπνο και άλλο είναι να υιοθετήσεις την ιδέα και να προσπαθήσεις να την κάνεις τρόπο ζωής.

Αν σου αρέσει να κερδίζεις μερικά "Like" στο facebook, να νιώθεις καλά που έγραψες κάτι τρομερό και απαράμιλλο, να νομίζεις ότι "ανέβηκες" στα μάτια των "Friends" σου, είσαι ελεύθερος να το κάνεις.

Αλλά με νευριάζεις.

Φρόντισε να κάνεις κάτι πιο ουσιώδες την επόμενη φορά. Να υιοθετείς όποια ιδέα διατυπώνεις ή ανατυπώνεις. Να το κάνεις τρόπο ζωής, να το θυμάσαι, να προσπαθείς να αλλάξεις.

Άντε μπράβο.

Λόγοι παράλογοι και δόξες παράδοξες

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που τους αρέσει να περιπλέκουν τις σχέσεις τους και τη ζωή τους μιλώντας με λόγους παράλογους και επιθυμώντας να αποκτήσουν δόξες παράδοξες. 

Αφιερωμένο στους ανθρώπους με ευμετάβλητα πιστεύω και στους ανθρώπους που φοβούνται να αγαπήσουν έστω λίγο, μήπως πληγωθούν, μήπως δεν είναι όλα όσο ιδανικά όσο τα φαντάζονται. 
Ή να το πω αλλιώς: που φοβούνται να ζήσουν μια αληθινή ζωή.  

_______________________________________________________________________________ 

Ξύπνησα πάλι από την καθημερινότητα

κι έκανα σκέψεις βασισμένες στην απλότητα

σκέφτηκα κι απόρησα πώς ζούνε πλέον άνθρωποι

και πάλι αντιφάσκουν συλλογισμοί αδιάκοποι

Γύρισα, κοίταξα ανθρώπους στο περιβάλλον μου

έκρινα, σύγκρινα, και όχι πάντα μόνος μου

έβγαλα συμπεράσματα και πείτε με ανόητο

μα πλέον το αδιανόητο θεωρείται αυτονόητο

Αφού καθένας έχει μοναδική αντίληψη

ποτέ δε ρίχνει μια ματιά στη δική σου την περίληψη

πώς νοείς εσύ τη μορφή όλου του κόσμου, της ζωής

να δει τι νιώθεις, τι βλέπεις, τι επιθυμείς

Λίγες υπάρχουν σ' αυτό το θέμα εξαιρέσεις

άτομα που σε κατανοούν, δίπλα σου πιάνουν θέσεις

στα δύσκολα, στα εύκολα, σε κάθε συγκυρία

στο θέατρο του παραλόγου, στης ψυχής όποια τρικυμία

Είναι πλέον στερεότυπο να κρύβεις συναισθήματα

είναι πια σύνηθες να μιλάς μόνο με συνθήματα

φοβάσαι τις σχέσεις, φοβάσαι τις σκέψεις

σε νοιάζουν ταμπέλες, κι ανούσιες λέξεις

Δεν ξέρεις τι νιώθεις, αδυνατείς να επιλέξεις

ανασφαλής και ασταθής, με τη θλίψη πας να μπλέξεις

δείχνεσαι στους άλλους άνθρωπος τολμηρός

νομίζεις πως έτσι γίνεται κάποιος πιο δυνατός

Είναι της μόδας πλέον και η μεμψιμοιρία

που προβάλλεις συχνά, κι αφήνεις πάντα μ' απορία

όσους σε βλέπουν κι ενδιαφέρονται πάρα πολύ για σένα

εκείνοι που σ' αγάπη κι έρωτα σπάνια βάζουν φρένα

Θες να περηφανεύεσαι που έχεις ζήσει πολλά

σ' αρέσει να κρατάς τέτοια μυστήρια πολλαπλά

εθίζεσαι στο να καλύπτεις μόνιμα την ψυχή σου

συγκρατείς και μετριάζεις την κάθε κίνησή σου

Ωστόσο όταν τελικά απόφαση θα πάρεις

μόνο δικά σου συναισθήματα προσέχεις μη ρισκάρεις

εκείνον που 'χεις απέναντι δεν τον ενημερώνεις

ότι αλλάζεις διαδρομή κι απλά τον μαχαιρώνεις

Και ξαφνικά εγωισμός κι αδιαφορία σε κυριεύουν

φιλότιμο κι αλτρουισμός θέση εδώ δεν έχουν

αφήνεις έναν άνθρωπο χαμένο μες στη χώρα σου

να ψάχνει μάταια να βρει την κλειδωμένη πόρτα σου

Και, ω τι λογικό(!), αν τελικά ξεφύγει

αν από 'κει μέσα βγει και ξεκινάει να φύγει

νιώθεις πως κάτι έχασες, δεν είσαι πια υπεράνω

τώρα σε φτύνει και "κολλάς", μα τούτο δε το πιάνω

Λένε πως καθετί το εκτιμάς αφού πρώτα το χάσεις

μα θεωρώ παράλογες κι ανόητες τις πράξεις

που πλέον είναι πρότυπο ευρέως καθιερωμένο

άλλο να θες, άλλο να λες, τι σκεπτικό μεταλλαγμένο

Επίσης δίνεις στην αγάπη δικούς σου ορισμούς

πάλι ξεχνάς ότι αλλιώς περιεργάζεται κάθε νους

κάθε ιδέα, κάθε ερέθισμα, κάθε εικόνα

δεν ξέρεις τι νιώθω αν δε στο έχω πει ακόμα

Όλοι αβίαστα συχνά φιλοσοφούμε

σπάνια το παράλογο στις σκέψεις μας θα δούμε

ευθύνη πρώτα στους άλλους ξέρεις να καταλογίζεις

το κέρδος το προσωπικό αρχικά υπολογίζεις

Συνοψίζω, ηρεμώ και συμπεραίνω

στην επιφάνεια τελικά μόνο για λίγο βγαίνω

γυρίζω πάλι το βλέμμα, ευθεία, προς τον πάτο

απελπίζομαι σαν βλέπω πώς είναι εκεί κάτω

καθένας με τον φόβο του, τον πόνο του, τον τρόπο του

καθένας την βλακεία του, την αδυναμία, την οκνηρία του

καθένας δρα λιγότερο ή πιο πολύ παράλογα

καθένας σκέφτεται πολύ ή ελαφρώς παράδοξα

καθένας πλάθει προσωπική αντίληψη, μα τη νοεί καθολική

καθένας πράττει κατά βούληση, τις συνέπειες αγνοεί

και κάποτε, κι ενίοτε, συχνά-πυκνά, καμιά φορά

άτομα ευσυνείδητα παρατηρούν οδυνηρά

τον όχλο γύρω-γύρω, γύρω τους να κάνει ό,τι θέλει

δίχως λογική κοινή, μια κοινωνία ξέφραγο αμπέλι

η αγάπη καμουφλαρισμένη, η ανθρωπότητα παραμελημένη

τώρα το παράδοξο οδηγεί, κι όποιος αντέχει παραμένει

...