Γραμματική και αλτρουισμός

My two cents.

Όταν κάποιος διορθώνει την ορθογραφία, τη σύνταξη ή γενικά τον γραπτό ή προφορικό σου λόγο και έχει δίκιο, προσπάθησε να μη γίνεσαι κομπλεξικό στραβόξυλο. Δε το παίζει κανείς Μπαμπινιώτης, Τριανταφυλλίδης ή άλλος συγγραφέας λεξικού. Δεν είναι σύμπλεγμα ή προσωπική ευχαρίστηση (τουλάχιστον όχι για εμένα) να διορθώνεις γλωσσικά λάθη. Δε θα το πάρω προσωπικά αν έχεις ένσταση για το λάθος και δε θα αρνηθώ να το συζητήσουμε. Μη βγάζεις κατευθείαν συμπεράσματα.

Δεν με ευχαριστεί να διορθώνω κάποιον, με εξοργίζει το να βλέπω τους Έλληνες να είναι απαίδευτοι με την ίδια τους τη γλώσσα. Αυτό που κάνω είναι μια προσωπική προσπάθεια να σε βοηθήσω να μην ξανακάνεις το λάθος. Μια μικρή και ελάσσων προσπάθεια, αλτρουιστική. 

Με πικραίνει και με ενοχλεί, ντρέπομαι, να βλέπω ότι το να ξέρεις έστω και βασική ορθογραφία, είναι πλέον σπάνιο προτέρημα και όχι αυτονόητη ιδιότητα. Δε φταις μόνο εσύ. Φταίνε οι γονείς σου, οι καθηγητές σου και οι συμπολίτες σου. Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις όμως.

Όσον αφορά στα greeklish: Αν τύχει και σε διορθώσει κάποιος γράφοντας με λατινικούς χαρακτήρες, ειδικά αν ακόμα και με αυτούς διατηρεί την ορθογραφία (κατά το δυνατόν) και δε τα γράφει όλα με i, o, e καταργώντας κάθε δίφθογγο και δίψηφο, μη προσπαθείς να το παίξεις έξυπνος επιχειρηματολογώντας για τη γραφή του. Έκανες λάθος, σε διορθώνει κάποιος, τελείωσε. Πιθανότατα θα υπάρχει αιτία που γράφει σε greeklish (χρεώσεις mobile data, περιορισμοί software ή λειτουργικού συστήματος, πρόβλημα με πληκτρολόγιο, κτλ.) και στην τελική δε σου πέφτει λόγος. Έκανες ένα λάθος και σε διόρθωσαν, μάθε από το λάθος σου και προχώρα παρακάτω. Δεν είναι επιχείρημα το ότι ο άλλος γράφει με greeklish. Δε θα κάνεις το λάθος σου να φαίνεται λιγότερο χειρότερο.

Δεν είναι όλα μια διαμάχη για το ποιος θα φανεί εξυπνότερος ή πιο διαβασμένος. Είναι μια προσπάθεια να μάθουμε σωστά τη γλώσσα μας και να τη διατηρήσουμε. Ζεις σε μια κοινωνία όπου το διαδίκτυο και τα social networks είναι μέρος της καθημερινότητας. Όπου παιδιά δημοτικού έχουν smartphone και προφίλ στο Facebook αλλά όχι βασικές γνώσεις ορθογραφίας ή άλλες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που θα έπρεπε να έχουν στην ηλικία τους. Η κοινωνία καταρρέει ποιοτικά όσο προχωράει ο χρόνος και χρειάζεται να κάνουμε συνειδητές προσπάθειες να γινόμαστε οι ίδιοι καλύτερα μέλη της, βοηθώντας και όσους συναναστρεφόμαστε μαζί τους.

Ορίστε μια εφαρμογή του "αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα από τον εαυτό σου". Σας αφήνω να σκεφτείτε κι όλες τις άλλες. 

1 Π.Δ.: 1η μέρα Προ Δημοψηφίσματος

Τις περασμένες μέρες είχα αναλαμπές πού και πού και ήθελα κάτι να γράψω. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η έμπνευσή μου διοχετεύθηκε στα σχόλια που έκανα σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα και forum. Δεν άντεξα μπροστά στην εμετική προπαγάνδα, στην ηλιθιότητα του κόσμου που σου φέρνει καταθλιπτικές τάσεις και στο μέγεθος της άλογης νοοτροπίας που παίρνει τη θέση της λογικής στις σκέψεις και τα λόγια των ανθρώπων.

Ευτυχώς (για εμένα) βρήκα το παρακάτω κείμενο. Έχει όλα όσα χρειάζεται κάποιος που αναζητεί καλή συγκεντρωμένη τροφή για σκέψη, είτε πάει να ψηφίσει αύριο, είτε όχι. Ό,τι κι αν σκοπεύει να ψηφίσει.

Θα βρείτε το αρχικό κείμενο εδώ: My take on the Greek crisis and the current developments

Ακολουθεί δική μου ελεύθερη μετάφραση (με την άδεια του συγγραφέα).

Μπορεί στην αρχή να σας φανεί βαρετό και να γράφονται πράγματα που έχετε ξαναδεί, αλλά προχωρήστε γιατί σταδιακά θα καταλήξετε σε πολύ σωστά δομημένο και τεκμηριωμένο λόγο που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και σε συζητήσεις.


Έχω προσπαθήσει να μένω ενημερωμένος για την παγκόσμια πολιτική και οικονομία από τότε που απέκτησα δικαίωμα ψήφου και με τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την Ελληνική κρίση αποφάσισα να βάλω τις σκέψεις μου (τις περισσότερες τουλάχιστον) στο internet. Θα προσπαθήσω να το κάνω στα Αγγλικά. Επομένως, άσχετα με τις ιδεολογίες σου και τις απόψεις σου, αγαπητέ αναγνώστη που "έπεσες πάνω" σε τούτη την ανάρτηση, δείξε κατανόηση, όχι γιατί θέλω αν ακουστώ, αλλά γιατί θα προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ να εκφράσω την αλήθεια, όπως πάντα.

Θα είναι εκτενές, θα πάρει λίγο χρόνο να το διαβάσεις και παρακαλείσαι να κάνεις μια παύση όποτε υπάρχει ένας σύνδεσμος και να συνεχίζεις αφού "εξερευνήσεις" τον εκάστοτε σύνδεσμο.

Τελευταία αποποίηση ευθυνών: Το παρακάτω περιέχει προσωπικές πεποιθήσεις καθώς και υποθέσεις ή δεδομένα από επιλεγμένες πηγές. Δεν είμαι οικονομολόγος, επαγγελματίας συγγραφέας ή επαγγελματίας οποιουδήποτε είδους, οπότε μην εκλάβετε τίποτα σα να ήμουν.

Αφήστε ένα σχόλιο αν έχετε κάποια ένσταση για κάτι που ανέφερα (ή δεν ανέφερα) αφού διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο.

Το χρέος

Εδώ (κάνε click), θα βρείτε πολλά επεξηγηματικά γραφήματα. Σας παροτρύνω να ερευνήσετε το sidebar στα δεξιά. Θα υποθέσω ότι κάποια άτομα θα βαρεθούν να το κάνουν και για να μη χάσω αναγνώστες, μετά από 3 προτάσεις, ορίστε αυτά που βρίσκω πιο ενδιαφέροντα:

Στον κατακόρυφο άξονα βρίσκονται τιμές σε εκατομμύρια Ευρώ. Είναι προφανές ότι το χρέος δεν εμφανίστηκε μαγικά, μια Δευτέρα, πρωί, το 2008. Το μεγάλο άλμα του 2012 είναι το "κούρεμα χρέους" που "επιτεύχθηκε" κατά την (πρώτη) νίκη του Σαμαρά στις εκλογές του Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Εκείνη η κυβέρνηση (Νέα Δημοκρατία) είχε την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, με την δεύτερη να παραμένει μέρος της μέχρι τα μέσα Ιουνίου 2013.

Η ΝΔ είναι ένα δεξιό κόμμα και έχει κατηγορηθεί για πολλά πράγματα την τελευταία πενταετία, συμπεριλαμβανομένων της υποστήριξης του κόμματος των νεο-ναζί, Χρυσής Αυγής, καθώς και της χρήσης ακραίας αστυνομικής βίας (αν θυμηθούμε και τον πυροβολισμό που σκότωσε τον άοπλο 15χρονο μαθητή). Θα έπρεπε, επίσης, να μη ξεχνά κανείς τα διάφορα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται κάθε τρεις και λίγο: χρηματοδότηση Siemenens, υπεξαιρέσεις κρατικού χρήματος και κάθε άλλη παράνομη δραστηριότητα που μπορείτε να σκεφτείτε. Κάποιος το έχει κάνει. Το κόμμα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από "διάσημα" πολιτικά ονόματα όπως Μπακογιάννης, Καραμανλής, Μητσοτάκης, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας τα ονόματα των οικογενειών τους και το γεγονός ότι μετά τη Χούντα οι πρόγονοί τους έγιναν διάσημοι στην πολιτική σκηνή, αποφάσισαν να αφιερώσουν τις ζωές τους στην πολιτική. Στο ίδιο μήκος κύματος, το ΠΑΣΟΚ έχει παρόμοιους ανθρώπους και νοοτροπία. Ένα πράγμα που μου έρχεται αμέσως είναι τα ρουσφέτια που χάρισαν σε τόσο κόσμο (ψηφοφόρους, μέλη και υποστηρικτές των κομμάτων αυτών) θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα.

Λοιπόν, μιλάμε για πολλούς ανθρώπους που κατά τ' άλλα έχουν κάνει λίγα πράγματα τα τελευταία χρόνια εκτός από το να προσπαθούν να καταλάβουν μια "θέση". Δε χρειάζεται να σας θυμίσω κάθε ένα από τα σκάνδαλα. Συν τοις άλλοις, οι πολιτικές "κωλοτούμπες" είναι τόσες πολές που δε μπόρεσα να βρω μια πηγή που να τις περιέχει όλες (δείτε μια ανεπίσημη ενδεικτική λίστα εδώ). Ο ίδιος ο Σαμαράς έφυγε από τη ΝΔ και έλεγε πίσω στο 1993 ότι "δε θα επιστρέψω στη ΝΔ ακόμα και αν μου προτείνουν να ηγηθώ του κόμματος", κατόπιν διαφωνίας με τον Μητσοτάκη.

Προσωπικά, πιστεύω ότι το "κούρεμα" το 2012 ήταν μια "προσιτή" απώλεια και ένα δώρο για τον Σαμαρά, έτσι ώστε να έχει μια καλή αρχή, σε αντίθεση με τον Παπανδρέου, προηγούμενο πρωθυπουργό που φώναζε "Λεφτά υπάρχουν" συνεχώς μέχρι τις εκλογές του 2009 και τελικά υποχρεώθηκε να υπογράψει την πρώτη συμφωνία λίγο αργότερα.

 "Το ελληνικό χρέος είναι ασύμφορο και μη βιώσιμο". Ακούω τέτοιες φράσεις συνεχώς τελευταία. Όλοι ακούμε. Το χρέος ποτέ δεν ήταν βιώσιμο. Οι συνεχείς δανεισμοί φρόντισαν γι' αυτό. Οι χυδαίες δαπάνες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (εναλλάξ από το 1974) φρόντισαν γι' αυτό. 

Θυμάμαι πίσω στο 2004, όταν ήμουν 12 και έβλεπα όλα τα νέα κτίρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες και σκεφτόμουν "Πώς τα πληρώνουμε όλα αυτά;". 
Θυμάμαι πίσω στο 2005, που όλοι ήταν εκστατικοί για τη νίκη στη Eurovision και σκέφτονταν "Άρα, θα πρέπει να είμαστε οι "οικοδεσπότες" του χρόνουμ σωστά;".
Το 2006 όλοι ήταν γεμάτοι εθνική υπερηφάνεια για την ομάδα μπάσκετ, όπως και το 2004 για την ομάδα ποδοσφαίρου.
Κανείς δεν σταμάτησε για ένα λεπτό να σκεφτεί ότι "αυτό δε θα διαρκέσει", γιατί κανείς εδώ δεν αρέσκεται σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Στο να σχεδιάζεις για το μέλλον, να ετοιμάζεσαι για τα χειρότερα. Απλά επικεντρώνονται στο να κάνουν τις ζωές τους καλύτερες στο παρόν και, δε βαριέσαι, μπορούμε να ελπίζουμε για το καλύτερο, σωστά; ΛΑΘΟΣ!

Ο Ελληνικός Λαός

Κάθε άτομο που έχω συναντήσει στην ζωή μου ως ενήλικας και πληροί τα κριτήρια του να είναι έξυπνος, σοφός, βοηθητικός, εργατικός και αλτρουιστής είχε το ίδιο πράγμα να πει για τους Έλληνες. Ότι είναι ένα μπουλούκι εγωιστών, εγωκεντρικών, διψασμένων για εξουσία ανθρώπων με καμία διάθεση για δουλειά ώστε να κερδίσουν αυτό που θέλουν και που προτιμούν να βρουν μια προσωρινή λύση για κάθε πρόβλημα αν αυτό σημαίνει ότι θα τους δώσει περισσότερο χρόνο για χαλάρωση. Η νοοτροπία "άσε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτοί που θα είναι στη θέση μου όταν έρθει η ώρα" συνοψίζει πολύ καλά τον χαρακτήρα του Ελληνικού λαού.

Πέντε χρόνια στο Ελληνικό πανεπιστήμιο με δίδαξαν το ίδιο. Έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας κομματικοποιημένων φοιτητών να δελεάζουν πρωτοετείς φοιτητές με υποσχέσεις για γυναίκες, φήμη, λεφτά, δουλειές (χα!) και φιλίες (ΧΑ!). Με τον όρο "κομματικοποιημένοι φοιτητές" εννοώ εκείνους που ανήκουν στις πολιτικές παρατάξεις που εκπροσωπούν τα μεγάλα κόμματα εντός όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας. Οι κύριες δράσεις τους είναι οι καυγάδες μεταξύ τους (λεκτικοί ή σωματικοί), η στοχοποίηση και εκτόξευση κατηγοριών προς καθηγητές αντίπαλων παρατάξεων για ό,τι μπορούν να φανταστούν (καθώς πολλοί καθηγητές είναι κομματικοποιημένοι σε μεγάλο βαθμό) καθώς και το να κλείνουν τα πανεπιστήμια με καταλήψεις όποτε διαφωνούν με κάτι ακράδαντα (έχουμε δει καταλήψεις ακόμα και 6 μηνών, ίσως και παραπάνω). Επίσης βεβαιώνονται ότι θα διεξαχθούν φοιτητικές εκλογές κάθε χρόνο, με παράπλευρες απώλειες την καταστροφή της ιδιοκτησίας του πανεπιστημίου και την εκτύπωση τόννων από αφίσες με ανούσια προπαγάνδα που μοιράζεται ή τοιχοκολλείται σε όλους τους τοίχους.

Ναι, αντί να έχουμε ένα ήσυχο μέρος να μελετάμε και να περνάμε τη φοιτητική μας ζωή, ή ένα μέρος επιχειρηματικότητας και φιλοσοφικών συζητήσεων, έχουμε τα φωνακλάδικα, βρωμερά, βλαμμένα  κομματόσκυλα-φοιτητές. Τους θεωρώ την υπ' αριθμόν 1 ρίζα του κακού εντός των Ελληνικών πανεπιστημίων. Μια γεύση:

Στον έξω κόσμο, οι ίδιες νοοτροπίες καλά κρατούν. Ο περισσότερος κόσμος περνάει τις μέρες του χωρίς να ενδιαφέρεται για κανέναν και για τίποτα εκτός από τους εαυτούς τους. Όσοι είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να το δουν αυτό, είτε αγνοούν αυτό τον κόσμο ή απλά φεύγουν από τη χώρα για να φοιτήσουν και να δουλέψουν αλλού. 
Οι άνθρωποι αρνούνται να δεχτούν τα λάθη τους και σπάνια αναγκάστηκαν να το κάνουν. Έχουν συνηθίσει να κατηγορούν κάποιον άλλο για τα προβλήματά τους, να φαίνονται αβοήθητοι, αλλά την ίδια στιγμή είναι έτοιμοι να αρπάξουν ό,τι μπορέσουν. Αυτό το μείγμα ηλιθιότητας και κουτοπονηριάς είναι τόσο κοινό χαρακτηριστικό που δύσκολα θα το αποδεχόταν κάποιος. Γι' αυτό οι ίδιοι άνθρωποι έχουν καταφέρει να μείνουν στην εξουσία για πάνω από 40 χρόνια.

Γι' αυτό οι ίδιοι άνθρωποι έχουν αφεθεί ελεύθεροι να "χτίζουν" δύναμη και επήρεια. 

Έχουν καταφέρει να ελέγξουν σχεδόν κάθε μείζον μέσο μαζικής ενημέρωσης, σε τηλεόραση και ραδιόφωνο. Και χρησιμοποιούν αυτή τη δύναμη για να ενδυναμώνουν τη θέση τους, κάνοντας στρατηγική πλύση εγκεφάλου στις μάζες. Όλοι το αποδέχονται αυτό, τώρα. Αλλά αν ρωτήσετε κάποιο πάνω από 40 ή 50 χρονών για τα τελευταία 10 χρόνια, η αντίδρασή τους θα είναι κάπου ανάμεσα σε αυτές (click). 

Η πλύση εγκεφάλου και τα ρουσφέτια ήταν ακόμα σε έξαψη, ακόμα και 3 χρόνια πριν.

Οι τελευταίες εξελίξεις

Κλείνοντας με το τελευταίο αυτό κεφάλαιο, νιώθω ότι είχα πάρα πολλά ακόμα να γράψω για τα θέματα που ανέφερα παραπάνω. Ωστόσο, θα επιτρέψω στον εαυτό μου να υποθέσει ότι εσείς, οι αναγνώστες, έχετε ασχοληθεί ή ακούσει ξανά για την Ελληνική κοινωνία.

Από το Σάββατο με έχει εκπλήξει, ξανά και ξανά, η συντριπτική ηλιθιότητα που αναρτάται στο internet, κυρίως σε προφίλ facebook φίλων και φίλων των φίλων μου. Ας το εξετάσουμε αυτό για μια στιγμή.

Έχω διαβάσει τα εξής, σε τυχαία σειρά:

• “Το δημοψήφισμα είναι παράνομο”
  
  Το δημοψήφισμα έχει περάσει από τη Βουλή. Έχει γίνει αποδεκτό από την ΕΕ. Σταματήστε να πιστεύετε την προπαγάνδα.

• “Αν ψηφίσουμε ΟΧΙ , οι Τούρκοι θα ετοιμάσουν μια άμεση επίθεση στα Ελληνικά νησία ή/και στην ενδοχώρα”
  
  Η παρούσα κατάσταση στην Τουρκία δεν είναι και πολύ ευνοϊκή για τον Ερντογάν και το κόμμα του, που κυβερνούν για αρκετό καιρό. Ο αρχηγός του HDP έχει πει ότι θα ενδιαφέρονταν να προσφέρουν στην Ελλάδα ένα άτοκο δάνειο 1.6 δις. (πηγή)
  
  Καταλαβαίνω γιατί οι ακραίοι εθνικιστές θα το πίστευαν αυτό (ωστόσο οι ΑΝΕΛ και η πλειοψηφία της ΧΑ ψηφίζουν ΟΧΙ), αλλά όταν το λένε άτομα της ηλικίας μου, χάνω πάσα ιδέα.
  
• “Αν ψηφίσουμε ΟΧΙ, η Ελλάδα θα βγει από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση”
  
  Είναι ξεκάθαρα γραμμένο στη νομοθεσία της ΕΖ και της ΕΕ ότι ένα μέλος δεν γίνεται να εκδιωχθεί παρά μόνο αν το επιλέξει. (πηγή)
  Με άλλα λόγια, εκτός αν "αυτοί" θέλουν να προκαλέσουν χάος σε όλη την Ευρώπη, δε θα αλλάξουν την Ευρωπαϊκή νομοθεσία για κάτι τέτοιο. Συν το ότι είμαι αρκετά σίγουρος ότι μια τέτοια απόφαση πρέπει να παρθεί από όλες τις Βουλές.
  
• “Αν ψηφίσουμε ΟΧΙ, ο Τσίπρας (ή ο Βαρουφάκης) θα οδηγήσουν τη χώρα σε έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ”
  
  Και οι δύο (Tsipras και Varoufakis) έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι το δημοψήφισμα δεν είναι μια επιλογή υπέρ ή κατά της ΕΕ ή του Ευρώ. Το δημοψήφισμα είναι μια ευκαιρία για αυτούς να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις έχοντας μια δημοκρατική και ξεκάθαρη εντολή από τον λαό (ελπίζοντας να επικρατήσει το ΟΧΙ).
  
  Βέβαια, είναι πιθανό να ψεύδονται. Ίσως έχουν μια κρυφή ατζέντα, όπως διατείνονται τα κανάλια της τηλεόρασης.
  Αλλά γελάω μαζί σας αν μόλις τώρα αρχίσατε να σκέφτεστε ότι οι πολιτικοί λένε ψέματα. Μετά από τόσο καιρό, τη στιγμή που κάποιος διαφορετικός ανέρχεται, εσείς ξαφνικά θυμάστε ότι οι πολιτικοί ψεύδονται. Ε λοιπόν, άντε γαμηθείτε. Έχετε χάσει το δικαίωμα να μοιράζεστε δημοσίως πράγματα όπως αυτό και θα πρέπει να δουλέψετε σκληρά για να το επανακτήσετε, αφού όλη σας τη ζωή ψηφίζατε ψεύτες, αγνοώντας όσους μιλούσαν εναντίον τους.
  
• “Αν ψηφίσουμε ΝΑΙ, η κατάσταση θα βελτιωθεί”
  
  Ακούστε ποιο είναι το θέμα. Η κατάσταση δε πρόκειται να γίνει καλύτερη. Η συμφωνία που θα υπογραφεί θα είναι όσο κτηνώδης ήταν και η προηγούμενη. Ο τουρισμός (μεγάλο μέρος του ΑΕΠ) θα υποφέρει. Μόνοι νικητές θα είναι τα μέλη της Τρόικας. Δε θα αναφέρω κάποια πηγή για τη συμφωνία και την αντιπρότασή της. Θα έπρεπε να τις βρείτε μόνοι σας και να τις διαβάσετε προσεκτικά.
   
• “Το να ψηφίσουμε ΟΧΙ δε σημαίνει τίποτα γι' αυτούς”
  
  Ίσως, Αλλά αφού η Μέρκελ και άλλοι υψηλά ιστάμενοι της Γερμανίας και της Ευρωζώνης φαίνεται να "ιδρώνουν" λόγω του δημοψηφίσματος και έχουν φτάσει στο σημείο να δηλώνουν ανοιχτά ότι η Ελλάδα πρέπει να πάει σε εκλογές για να αλλάξει η κυβέρνηση, τότε κάτι δε πάει όπως το περίμεναν και δέχονται και εκείνοι πίεση. Από πολιτικούς αντιπάλους και διεθνείς οργανισμούς.
  
• “Πολλοί διάσημοι/γνωστοί ψήφισαν ΝΑΙ. Γιατί να μην τους ακούσω;”
  
  Επειδή ο κάθε ηθοποιός και τραγουδιστής θυμήθηκε ότι ο κίτρινος τύπος ακόμα δίνει δεκάρα για εκείνους, αυτό δε σημαίνει ότι έχουν έγκυρη πολιτική άποψη. Επιπλέον, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν πολλά να κερδίσουν υποστηρίζοντας τους αγαπημένους τους πολιτικούς με τους οποίους μοιράζονται ένα ποτήρι κρασί στις παραστάσεις τους ή στις διακοπές στη Μύκονο. Όπως το έθεσε και ο Sir Terry Pratchett σε ένα από τα μυθιστορήματά του (όχι κατά λέξη): "Οι διάσημοι άνθρωποι είναι διάσημοι για το ότι είναι διάσημοι.". Σταματήστε να θεωρείτε είδωλα άτομα που είναι κενά και βρείτε κάτι παραγωγικό να κάνετε στη ζωή σας, εκτός από το να βλέπετε videos με τους "διάσημους" στο Youtube.
   
• “Πολλοί έξυπνοι/γνωστοί ψήφισαν ΝΑΙ. Γιατί να μην τους ακούσω;”
  
  Η ίδια λογική εφαρμόζεται και εδώ. Φυσικά, είστε ελεύθεροι να του ακούσετε, αλλά παρακαλώ ξοδέψτε τουλάχιστον μισή ώρα να ψάξετε τι έχουν μελετήσει και τι έχουν πετύχει στη ζωή τους.
  
• “Ο Τσίπρας είναι κομμουνιστής, αποτελεί όνειδος για το έθνος και θα έπρεπε να εκτελεστεί!”
  
  Άντε γαμήσου, κωλοφασίστα. Σκέψου σοβαρά το να φύγεις από τη χώρα το συντομότερο. Ο Καραμανλής δε δοκίμασε να κάνει καλύτερη συμφωνία. Ο Παπανδρέου υπέγραψε την πρώτη που του πρότειναν. Ο Σαμαράς έκανε τόσες μαλακίες. Τουλάχιστον ο Τσίπρας έχει θέληση να παλέψει για τον λαό.
  
• “Η οικογένειά μου θα ψηφίσει ΟΧΙ”
  
  Οι γονείς και οι παππούδες σου πιθανότατα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ/ΝΔ τα τελευταία 40 και βάλε χρόνια. Έχουν μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Αυτό το μερίδιο είναι μεγαλύτερο από του Τσίπρα ή του Βαρουφάκη. Ξυπνήστε, δεχτείτε τις ευθύνες σας, σχηματίστε δική σας άποψη και μάθετε να έχετε το θάρρος της γνώμης σας. 

Εν τέλει, αυτό που θέλω να σας μείνει από όλα τα παραπάνω είναι ένα μικρό, μικροσκοπικό πράγμα. Αυτό που δεν ακούσατε στο σχολείο γιατί ήσαστε πολύ απασχολημένοι κάνοντας ό,τι στο διάολο κάνατε αντί να διαβάζετε: 
Θα έπρεπε να προσπαθείτε πάντα ενεργά να κάνετε τον εαυτό σας ένα ενημερωμένο, αντικειμενικό άτομο με καθαρό μυαλό. Μη φοβάστε να ακούσετε την αντίθετη πλευρά και να είστε έτοιμοι να αλλάξετε άποψη αν αποδειχτεί ότι κάνετε λάθος. 

Αν μπορείτε να κάνετε τουλάχιστον αυτά, τότε είστε έτοιμοι για μια σπουδαία αρχή στο να είστε ένας αποδεκτός άνθρωπος με έγκυρη πολιτική (ή άλλου είδους) άποψη.

Τελικά,

μερικές γραμμές για τη μαζική υστερία. Πάντα υπήρχαν ουρές ανθρώπων στα ΑΤΜ για να παραλάβουν συντάξεις. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που πανικοβάλλονταν και τραβούσαν τα λεφτά τους "για παν ενδεχόμενο". Ακόμα και πολλοί από τους υποστηρικτές του ΟΧΙ το κάνουν. Πάντα υπήρχαν άτομα που χειραγωγούνται εύκολα. Μάζες που χειραγωγούνται εύκολα. Και πάντα θα υπάρχουν.

Σε διάφορους λέω το εξής:
Ναι, αυτή η κυβέρνηση ήταν περίεργη από την αρχή (ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μαζί;!;).
Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολλά πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ και ναι, είναι ένοχοι για ρουσφέτια.
Αλλά έχοντα μελετήσει την σύγχρονη ιστορία μας, πιστεύατε πραγματικά ότι θα ήταν τόσο εύκολο να εξαλειφθούν αυτά; Και ποιος σας έδωσα το δικαίωμα να μιλάτε ξαφνικά εναντίον τους, ενώ πριν ήσαστε εντελώς σιωπηλοί; Έχετε δουλειά να κάνετε, πριν κερδίσετε το δικαίωμα.

Επίσης, απαντήστε μου αυτό: ο ΣΥΡΙΖΑ επιστράτευσε αστυνομική βία; Δανείστηκε περισσότερα χρήματα, αυξάνοντας το χρέος; Ξόδεψε χρήματα σε ανούσιες εργασίες; Έκλεψαν κρατικό χρήμα;

Προς Θεού (είτε πιστεύετε είτε όχι), κλείστε την παλιοτηλεόραση, σταματήστε να αγοράζετε εντεταλμένες εφημερίδες, μην ακούτε ραδιοφωνικούς σταθμούς με προκατειλημμένο προσωπικό και ψάξτε για πηγές ειδήσεων στο internet. Διαβάστε άρθρα για το ίδιο θέμα από διαφορετικές σελίδες. Σχηματίστε την δική σας γνώμη και μην υιοθετείτε τόσο απλά κάτι που ακούσατε ή διαβάσατε, αναπαράγοντάς το. 

Ξυπνήστε γαμώτο, γιατί ,ειλικρινά, η ρίζα του προβλήματος είστε εσείς και οι όμοιοί σας.

Υ.Γ.
Όλα αυτά νιώθω αυτή τη στιγμή. Οι απόψεις μου μπορεί να αλλάξουν, αλλά υποστηρίζω τα παραπάνω, όπως και να 'χει, όπου υπάρχουν γεγονότα και όχι προσωπικές πεποιθήσεις. 

Ακόμα κι αν σε κάποια σημεία διαφωνείτε, δεν έχει δίκιο; Ξεχάστε τη νοοτροπία της πολιτικής, περάστε στη νοοτροπία της ανθρωπιάς και σεβαστείτε τους εαυτούς σας και τον διπλανό σας. Όταν αυτό αποτελέσει πλειοψηφία, τότε ίσως αλλάξει ο κόσμος. Έχετε δουλειά μπροστά σας. Έχουμε όλοι.

Η παράνοια της μοναξιάς

Το παράσιτο που κολλάς όταν παύει ο έρωτας έχει διάφορες επιδράσεις πάνω σου. Ίσως ακόμα και ψευδαισθήσεις. Θυμάσαι και επιθυμείς και νιώθεις. Ένα άγγιγμα, ένα φιλί, πολύ απλά πράγματα. Ζεις σκηνές που σε άγγιζαν κάθε φορά. 

Μετά νιώθεις ταπεινός, ενός είδους ντροπή. Δε θέλεις να σε κοιτά κανείς, δεν κοιτάς κανέναν. Όλα μοιάζουν ασήμαντα. Εκτός από το πρόσωπο που σου λείπει. Το πρόσωπο που σκέφτεσαι και ψεύδεσαι στον εαυτό σου πως αν ήταν μπροστά σου, θα του έδειχνες την αγάπη σου όπως παλιά.

Έρχονται και στιγμές πανικού, φυγής, νιώθεις μια επιθυμία να φύγεις. Μα πού να πας? Πίσω? 

Κοιτάς το παρελθόν και παρατηρείς ότι ποτέ δε θα φανταζόσουν τέτοια έκβαση. Βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του κατηγορούμενου. Ένοχος γιατί αγάπησες πολύ? Ένοχος για ό,τι καλό πρόσφερες? Και ποιος σε δικάζει? Η σκληρή και σκοτεινή ζωή?

Κι έπειτα μισείς τη λογική που σε βάζει σε τέτοιο δίλημμα. Μισείς τον εαυτό σου. Μες στο παραλήρημα που σου προκαλεί η στέρηση αγάπης και στο θυμίζει τα βράδια η μοναξιά.

Η ψυχολογία σου γίνεται εύθραυστη. Η συνήθεια που κόπηκε μαχαίρι σου ρίχνει βαρίδια στον ώμο κι εσύ παλεύεις να μείνεις όρθιος. Η εμπιστοσύνη σου κονιορτοποιείται και χάνεται στον αέρα, την βλέπεις και αδιαφορείς, δε πιστεύεις σε τίποτα και κανέναν πια.

Τέλος, ζεις κι εκείνες τις στιγμές που καθαρίζει κάπως το μυαλό σου και απλά εύχεσαι, στ' όνομα της αγάπης, να είναι πάντα καλά κι ας έγιναν όλα στάχτη. 

Το οξύμωρο παραλήρημα

Η αληθινή αγάπη που οι... συνθήκες σ' αναγκάζουν να διακόψεις, σε πετάει μέσα σε μια δίνη πόνου όπου ζεις ένα παραλήρημα. Ένα παραλήρημα ίδιας φύσης με εκείνο που έζησες όταν άρχισες ν' αγαπάς. Ίδιας φύσης, μα διαφορετικό, με άλλα συναισθήματα και άλλα λόγια.

Η δίνη αυτή έχει μέσα κάθε λογής τρέλα. Είναι μια πηγή οξύμωρου. Νιώθεις εκεί μέσα άδειος και γεμάτος, αισθάνεσαι και δεν αισθάνεσαι. Μουδιάζει το μυαλό σου και ενίοτε θολώνουν τα μάτια σου. Νιώθεις μόνος μα και δε θέλεις κανέναν.

Κλονίζεται η πίστη σου στην αγάπη και συγκρούεται με τη θέλησή σου. Η θέληση, από την άλλη, βρίσκεται σε εμφύλιο: παλεύουν η λογική και τα συναισθήματα. Τα θύματα του πολέμου είστε εσύ και το "άλλο σου μισό". Ή το "άλλο σου εγώ".

Οι "κόμποι" στο λαιμό παύουν για λίγο τις σκέψεις σου για να κυριαρχήσει η θλίψη. Ύστερα ξανασηκώνεται η θύελλα στο μυαλό σου: "κι αν"? Αν το άσπρο είναι μαύρο? Αν το μαύρο είναι άσπρο? Αποφασίζει η λογική ή η καρδιά?

Χάνονται τα μέτρα και τα σταθμά, δεν είναι τίποτα αξιόπιστο για να κρίνεις την κατάσταση. Είσαι ευγνώμων για αυτό που χάνεις και σου λείπει. Κάτι μέσα σου φωνάζει πως πρέπει να λήξει η ιστορία αλλά εσύ διστάζεις ακόμα και αφού έχεις πάρει την απόφαση.

Νιώθεις σα δοχείο που το γέμιζε η αγάπη. Μα δε ράγισε. Εξαϋλώθηκε και ό,τι ήταν μέσα πήρε μορφή περίεργη καθώς χυνόταν παντού. Χύνεται και φεύγει αργά και όσο εσύ αδειάζεις, τόσο ο χρόνος παίρνει τα κομμάτια σου και τα συναρμολογεί πάλι όπως ήταν. Κι η "κόλλα" που αναπλάθει την ψυχή σου είναι η ίδια η θλίψη. Κι η θλίψη, η "κόλλα" αυτή που σε κάνει ξανά δυνατό αφήνει πίσω μια περίεργη οσμή, που σε ζαλίζει αλλά σ' αρέσει να μυρίζεις.

Η οσμή αυτή λέγεται ελπίδα. Η κρυφή ελπίδα να γίνουν όλα όπως παλιά, όπως κάποτε. Κάπου-κάπου τη μυρίζεις, θυμάσαι, λυπάσαι και αναστατώνεσαι. Θες να γυρίσεις πίσω αλλά δεν θέλεις. Ύστερα όμως δε μυρίζεις τίποτα, το "δοχείο" έχει πλέον καινούργια συναισθήματα μέσα και ανακατεύονται όλα.

Ένα οξύμωρο παραλήρημα που φθίνει με τον καιρό. Ένα παράσιτο απ' το οποίο δεν απαλλάσσεσαι ποτέ άπαξ και πέσεις μέσα στη δίνη της αγάπης.

Σχέση και αγάπη #2

- Άρα στη σκέψη ότι είσαι ερωτευμένος με τον πρώτο, δεν μπορείς να προχωρήσεις συναισθηματικά με τον δεύτερο?

- Άπαξ και ερωτευτείς δεύτερον, παύεις ουσιαστικά να είσαι ερωτευμένος με τον πρώτο.

- Γιατί?

- Όταν είσαι πραγματικά ερωτευμένος και λες ότι τα δίνεις όλα, μόνο σε έναν μπορείς να τα δώσεις. Σε κάποιον άλλον δε δίνεις όλο σου το είναι.

- Δηλαδή θεωρείς ότι αν ερωτευτείς κάποιον δεύτερο τότε θα πάψεις να αισθάνεσαι τα πάντα για τον πρώτο?

- Ναι! 

- Δε νομίζω πως γίνεται. Ειδικά αν συμβεί όπως σου είπα. Δηλαδή ερωτευτείς για άλλους λόγους τον δεύτερο.

- Δε θα του δίνεις τα πάντα όμως, θα έχεις ερωτευτεί μόνο ένα κομμάτι του.

- Ναι, τον χαρακτήρα του. Επομένως με αυτόν μια σχέση αποκλειστικά ερωτική, χωρίς δεσμεύσεις, είναι ό,τι πρέπει.

- Η ερωτική σχέση δεν έχει να κάνει με τον έρωτα όμως. Είναι κατά βάση σεξ. Όχι έρωτας που μπορεί να μετατραπεί σε αγάπη.

- Έρωτας από πάθος και ηδονή. Δεν έχει σημασία, τον ερωτεύεσαι τον άλλο.

- Πολύ επιφανειακά όμως!

- Και πάλι, είναι έρωτας! Μπορεί να μην είναι καθαρή αγάπη αλλά είναι έρωτας. Και ίσως γίνει αγάπη αργότερα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε θα πάψεις να αγαπάς τον προηγούμενο. Αν τον αγαπάς αληθινά, αυτό μένει για πάντα. Δηλαδή θεωρώ ότι έρωτας και αγάπη είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

- Ναι, γι' αυτό μπορείς να σώσεις και έναν γάμο σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά αγάπη χωρίς έρωτα δεν είναι το ίδιο. 

- Προφανώς. Πώς μπορείς να σώσεις το γάμο σου? Αν σε απατήσω εγώ επειδή μου "γυάλισε" κάποια, δε θα με συγχωρέσεις. Για την ακρίβεια, φαντάζομαι ότι δε θα δεχτείς καν εξηγήσεις!

- Ναι, για μένα δε θα ήταν τίποτα ίδιο. Αλλά υπάρχει η λογική πολλών γυναικών που σκέφτονται ότι "έχω ένα παιδί στη μέση, δε γίνεται να χωρίσω". Βασίζονται στην αγάπη και σε τίποτα άλλο ερωτικό.

- Πέρα από τις παντρεμένες γυναίκες! Στο γάμο δε σώζεσαι! Παίρνεις διαζύγιο και διατροφή. Με βάση μια απλή σχέση δύο ατόμων που αγαπιούνται?

- Τότε απλά χωρίζεις και τελειώνει εκεί.

- Όπως και να 'χει, όταν ερωτευτεί κάποιος από τους δύο κάποιο τρίτο άτομο, είναι πρόβλημα. Το θέμα είναι τι θα κάνει.

- Όντως. Εσύ γιατί πιστεύεις ότι είναι πρόβλημα?

- Δεν είναι? Σαν άνθρωποι έχουμε το ελάττωμα να μας κυριεύει η ηδονή και να ποθούμε οτιδήποτε δε μπορούμε να έχουμε. Αν ερωτευτείς ενώ είσαι σε μια σχέση αγάπης υπάρχουν δύο εμπόδια. Πρώτον, αγαπάς το νυν σύντροφό σου. Δεύτερον, πρέπει να καταπιέσεις αυτό που ένιωσες. Αυτά τα δύο, αντί να σε βοηθήσουν να λήξεις το θέμα, μένουν στο υποσυνείδητο ως εμπόδια, ως προκλήσεις. Αυτά, σε συνδυασμό με ένα-δυο τυχαία παραπτώματα του νυν, θα σε κάνουν να ξεφύγεις πολύ εύκολα και να σκέφτεσαι μόνο τον δεύτερο! Μέχρι να "εκραγεί η βόμβα" και να απατήσεις. Μια στιγμή αδυναμίας χρειάζεται και η σχέση σου να περνάει κρίση.

- Εγώ πάντως πιστεύω ότι από τη στιγμή που θα ξενοκοιτάξεις, κάτι δε πάει καλά. Κάτι σου λείπει στη σχέση σου, κάτι δεν είναι όπως το θες, κάτι έχεις βαρεθεί... Κάτι! Και για να βρεθείς σε στιγμή αδυναμίας πρέπει να περνάει μεγάλη περίοδο ύφεσης η σχέση! 

- Συμφωνώ αλλά δε λείπει πάντα κάτι, πολλές φορές είναι μυστήριες οι ανθρώπινες βουλές...

Σχέση και αγάπη #1

- Αντίο.

- Αντίο.

...

- Σ' αγαπάω. Και δε θα φύγω. Και συγγνώμη!

Την κοιτάει στα μάτια, πλησιάζει, χαμογελάει, την αγκαλιάζει σφιχτά, τη φιλάει γλυκά και της λέει ότι δε θέλει να τη χάσει και πως την αγαπάει πολύ.

- Επειδή γύρισε της το λέει? Αν έφευγε δε θα της έλεγε να τη κρατήσει?

- Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Εκείνη τον χώρισε, εκείνη έπρεπε να γυρίσει. Από τη μεριά του δεν άλλαξε κάτι.

- Ναι, αλλά δε θα έκανε κάτι για να μη φύγει?

- Τι να κάνει? Εκείνη έκανε την επιλογή της. Αν θέλει κάτι, ο άλλος και μόνο που την αγαπάει θα την αφήσει να το κάνει. Να την κρατήσει με τη βία δηλαδή? Όλα επιλογές είναι στη ζωή.

- Να πει "όχι, δε πας πουθενά, σ' αγαπώ"! Εσύ δε θα με κρατούσες δηλαδή?

- Εσύ γιατί να φύγεις?

- Άμα γίνει κάτι και δε μπορώ να μείνω, θα κάνω τη κίνηση να φύγω.

- Αυτό το "κάτι" έχει σημασία τι ήταν.

- Για ποιο πράγμα θα με κρατούσες?

- Δε ξέρω, έχει σημασία? Σκοπεύεις να κάνεις κάτι αγάπη μου?

- Χαχα, όχι, ενημερωτικά!

- Δε ξέρω, εξαρτάται. Τα πράγματα δε θα ήταν τόσο απλά ώστε να σου απαριθμήσω έτσι απλά τις περιπτώσεις!

- Εντάξει, θα φύγω ανεμπόδιστη λοιπόν!

- Αν το θες και θες να κάνεις κάτι τέτοιο και σε μένα, φεύγεις!

- Δε θέλω! Αλλά αν πρέπει να φύγω...

- Πότε "πρέπει"?

- Παραδείγματος χάρη, αν με απατήσεις.

- Ανεξαρτήτως λεπτομερειών?

- Τι λεπτομέρειες? Αν με απατήσεις, με απάτησες!

- Μπορεί να έγιναν πολλά. Να είχα μεθύσει, να με νάρκωσαν.

- Να μην έπινες, δεν δικαιολογείσαι εκεί! Αν σε νάρκωσαν και δεν καταλάβαινες τίποτα, εντάξει. Αν καταλάβαινες όμως, πάλι δε δικαιολογείσαι. Επίσης πρέπει να σε έχουν ναρκώσει χωρίς να το καταλάβεις, όχι να ναρκώθηκες μόνος! Φαντάζομαι ότι έχεις την ίδια άποψη κι εσύ?

- Προφανώς. Κι αν ερωτευτείς άλλον?

- Δε νομίζω να ερωτευτώ αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα σκεφτώ να διαλύσω το γάμο μου. Αν αξίζει. Και θα σε ενημερώσω, βεβαίως.

- Πότε αξίζει? Θέλω να πω, όταν είσαι με κάποιον, πώς τον συγκρίνεις με κάποιον άλλο? Ο έρωτας ξεκινάει από το εμφανισιακό θέμα συνήθως. Για να ερωτευτείς πρέπει να περάσεις χρόνο μαζί του. Ίσως στη δουλειά ή σε μια νέα παρέα. Θα περνάς καλύτερα μαζί του? Και πόσο καλύτερα για να τον ερωτευτείς? Με τι μέτρο συγκρίνεις εκεί?

- Φαντάζομαι, αφού έχεις περάσει χρόνο μαζί του και καταλάβεις ότι σου δίνει περισσότερα από τον πρώτο σε κάποια πράγματα που είναι όντως σημαντικά  και αφού ζυγίσεις το πόσο καιρό είσαι με τον πρώτο και τι σας συνδέει, όλο το παρελθόν σας, ότι θα είσαι σε θέση να συγκρίνεις. Εγώ είμαι της άποψης ότι άπαξ και ερωτευτείς δεύτερο, τελείωσε. Αλλά αν είσαι και μέσα σε γάμο δε μπορείς να τα διαλύεις όλα με τη μία.

- Και παρά όσα πέρασες με τον πρώτο, θα πας στον δεύτερο? Ακόμα κι αν προσφέρουν ίσα πράγματα αλλά ερωτεύτηκες τον δεύτερο?

- Αν προσφέρουν τα ίδια, μένεις εκεί που είσαι. Όταν είσαι παντρεμένος.

- Ναι αλλά πότε σου προσφέρει κάποιος παραπάνω? 

- Κατά κανόνα, για να ερωτευτείς κάποιον άλλο, πρέπει να σου λείπει κάτι. Αν δε σου λείπει τίποτα, όσο ωραίος και να είναι ο δεύτερος, δε γίνεται κάτι.

- Δε χρειάζεται να σου λείπει. Μπορεί να σου προσφέρει κάτι διαφορετικό ο δεύτερος που είναι εξίσου ωραίο όμως.

- Ναι αλλά αυτό το διαφορετικό θα σου αρέσει περισσότερο οπότε εκεί βγαίνει ένα "μείον" στην αρχική σου σχέση. Γενικώς αν είσαι ευτυχισμένος κάθεσαι στα αυγά σου! Δε θέλεις να κοιτάζεις τριγύρω!

- Κι αν δε τίθεται θέμα σύγκρισης? Τον γνώρισες, στη δουλειά ας πούμε, αυτός σε θέλει πολύ αλλά δε "στην πέφτει". Του αρέσεις, σου αρέσει, εμφανισιακά. Καταλήγει να σου αρέσει η παρέα του αλλά περνάς το ίδιο καλά με τον νυν. Όμως ο νέος βλέπει ανταπόκριση και κάνει κινήσεις. Καταλήγεις να ερωτευτείς.

- Για να περάσεις στον έρωτα σημαίνει ότι δε περνούσες τόσο καλά και δεν το είχες καταλάβει. Είπαμε, όταν είσαι ευτυχισμένος δεν αποζητάς κάτι. Αν γνωρίσεις κάποιο που περνάτε καλά, μένει σε φιλικό επίπεδο όσο ωραίος και να 'ναι. Κι αυτό γίνεται χωρίς να καταπιέσεις τον εαυτό σου. Σου βγαίνει αυθόρμητα, λες "δε θέλω κάτι άλλο".

- Δε σημαίνει απαραίτητα αυτό. Δε χρειάζεται να αναζητάς πάντα. Μερικές φορές απλά έρχεται! Μπορεί να ερωτευτείς για άλλους λόγους τον δεύτερο, απ' ό,τι ερωτεύτηκες τον πρώτο.

- Δεν αναζητάς! Μπορεί να λείπει κάτι και να μην το έχει καταλάβει ή να το θεωρείς δευτερεύον μέχρι να το ικανοποιήσει κάποιος άλλος. 

- Δε "λείπει" απαραίτητα. Μπορεί ο χαρακτήρας του ενός να είναι διαφορετικός από του άλλου. Μπορεί να σου αρέσουν εξίσου. Να σε εμπνέουν και οι δύο ερωτικά.

- Αλλά για να ξεχάσεις τον πρώτο και να ερωτευτείς τον δεύτερο σημαίνει ότι ξεχνάς και όσα έχει κάνει ο πρώτος για σένα. Για χάρη του δεύτερου.

- Ε, αν τον επιλέξεις, ναι.

- Βασικά, ακόμα και αν σου μπει η ιδέα ότι τον ερωτεύεσαι χωρίς να τον έχεις επιλέξει οριστικά, ουσιαστικά παύεις να είσαι ερωτευμένος με τον πρώτο.

...

Θα σταματήσεις να χαμογελάς?

Η κατάσταση επιδεινώνεται. Άραγε θα 'χει ουράνιο τόξο μετά απ' αυτή τη μπόρα?

Η απελπισία ήρθε. Η παράνοια και ο εκνευρισμός ήδη τον πλησιάζουν και τον ενοχλούν. Η ειρωνεία που φύτρωσε του φαίνεται εξωπραγματική. Αναρωτιέται. Όταν πρόσφερε τόσα πολλά, γιατί το αντάλλαγμα να είναι τέτοια πίεση?

 

Δε ξέρω πόσο θα αντέξω. Δε ξέρω πόσα θα ανεχτώ. Δε ξέρω τι να κάνω.

Είναι το σημείο που λες "πλησιάζει το τέλος της ταινίας". Εδώ ο ήρωας περνάει την πιο έντονη και τραγική στιγμή. Έτσι κι εκείνος. Περνάει μερικές από τις πιο ψυχοφθόρες ώρες της ζωής του. Σκεπτόμενος, αγχωμένος, χαμένος.

Είναι αδιέξοδο? Τι ελπίδες έχω?

Λέει πολλά. Πάντα του άρεσε να εξηγείται πλήρως. Πάντα του άρεσε, όχι να αποδεικνύει στους άλλους ότι έχει δίκιο, αλλά να κάνει τους άλλους να του αποδείξουν πού έχει εκείνος το λάθος. Αλλά ποιος να το καταλάβει? Σχεδόν όλοι τον στιγματίζουν ως ισχυρογνώμων.

Ένα πράγμα σκέφτομαι συνέχεια: "γιατί".

Είναι στο χείλος του γκρεμού. Έτοιμος να πέσει και να τσακιστεί στην άβυσσο της ανωριμότητας, του εγωισμού και του θράσους. Εκεί που ζουν οι τυφλοί. Εκεί που ξεχνάνε εύκολα.

Γιατί? Είχες λόγο να με παρεξηγήσεις? Να μη με πιστέψεις?

Κουράστηκε να μπαίνει μόνος στη θέση του άλλου. Τον τύλιξε μια θλίψη όταν είδε ότι κατηγορείται για αυτά που παθαίνει. Τον πήρε αγκαλιά η μοναξιά και του έμπηξε τα νύχια στην ψυχή η αχαριστία. Ξέρει ότι έτσι είναι η ζωή και δεν τον νοιάζει αυτό. Το λόγο δε βρίσκει...

Γιατί να σου πω ψέμα? Γιατί να κρυφτώ? Γιατί να χαλάσω τη σχέση που θεωρώ ιδανική?

Και πονάει γιατί σκέφτεται ότι πέρασε κι από την άλλη πλευρά η στεναχώρια. Αλλά δε μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν πρέπει. Εδώ θα μιλήσει ο χρόνος. Και όταν του μιλήσει, θα εξηγηθούν πολλά. Τότε θα πρέπει να πάρει την πιο δύσκολη απόφαση. Εκεί θα 'χει σκαρφαλώσει στη κορυφή του πόνου.

"Κανείς δεν είναι τέλειος". Μπορούμε πάντα να προσπαθούμε όμως...

Θα σταματήσεις να νοιάζεσαι?

Επέμεινες πως ήσουν ο κατηγορούμενος. Δεν ήσουν. Μόλις έγινες.

Έχει την καλή πρόθεση. Εξ' αρχής την είχε. Και εξηγούσε και νοιαζόταν. Περίμενε μια κατανόηση από απέναντι που θα έδειχνε, ή καλύτερα, θα αποδείκνυε ότι τον εγωισμό τον βάζει κάτω.Το μόνο που του έχει αποδείξει είναι η αγάπη. Τίποτα παραπάνω.

 

Δεν έκρυψα, εξήγησα. Δε μίλησα ούτε θα μιλήσω πίσω από την πλάτη σου ποτέ.

Ωστόσο, η εμπιστοσύνη ήταν επιλεκτική, όπως και η μνήμη. Το επιβεβαιώνει γιατί το βλέπει άλλη μια φορά. Μα ξέρει να αγαπάει και ακόμα στύβει το μυαλό του. Θέλει να επιμείνει γιατί πιστεύει σ' αυτές τις ψυχές.

Φταίω επειδή δε φταίω, δηλαδή.

Ευτυχώς που έχει και καταφύγιο και μπορεί να εκτονωθεί. Αλλιώς δε θέλει ούτε να φαντάζεται πώς θα κατέληγε. Ευτυχώς που ξέρει πώς να βρει κατανόηση. Όχι την απλή συμπόνοια. Όχι μόνο φιλική, υποκειμενική υποστήριξη. Να βρει το δίκαιο.

Τρέμω γιατί φοβάμαι και δε θέλω να πιστέψω πως συμβαίνει.

Σκέφτεται παράλογα πολύ συχνά. Όταν είναι μόνος. Η τρέλα του έρωτα είναι ο μόνος συνομιλητής του εκεί. Και δυστυχώς είναι ένας διάλογος που έχει μεγάλη επήρεια στις σκέψεις σου. Ολοκληρωτική, σχεδόν.

Εγώ την τρέλα έπαψα να την ακούω. Εσύ γιατί ακούς εκείνη κι όχι εμένα?

"Δεν ξέρω". Το επαναλαμβάνει πολλές φορές. Γιατί έπεσαν τα διλήμματα στα πόδια του, στα χέρια του και τον ακινητοποίησαν. Εκνευρίζεται που ίσως πρέπει να δεχτεί πως η αγάπη τελικά πονάει. Ή έστω, όπως ο ίδιος είχε πει, δε πονάει "όσο καλά κρατεί".

Να τα δώσω όλα τελικά?

Έχει άγχος για τη συνέχεια. Δε περίμενε τίποτα απ' όλα αυτά. Θα έπρεπε. Αν δεν ήταν καλοπροαίρετος, αν δεν ήταν αισιόδοξος. Αφελής δεν ήταν, σίγουρα. Πάντα κάνει παρέα με τη συνείδηση. Κι εκείνης την επήρεια την δέχεται πρόθυμα...

Κάπως χάνομαι. Μα χάνομαι για μένα, για μια ιδέα, ή για εσένα?

Θα σταματήσεις να ελπίζεις?

Πες το ενημέρωση, να δεις τ' αλλιώτικα τα πράγματα που σκέφτεται ο άνθρωπος δίπλα σου.

Αν ενδιαφέρεται ρωτάει, δε νιώθει αδιάκριτος. Όταν νιώθει άσχημα το λέει, δεν πλέκει ένα μυστήριο γύρω του. Αν δε τα κάνεις εσύ, ίσως τα κάνει άλλος στη θέση σου. Επειδή δε το δείχνει, δε σημαίνει ότι δε το νιώθει ή δε το σκέφτεται.

 

Και να ξέρει ότι δεν έχω τίποτα να κρύψω. Σιχαίνομαι τις ψεύτικες σχέσεις.

Είναι η ζωή που θέλει να του αποδείξει ότι δε θα τον αφήσει να χαρεί ποτέ ολότελα. Είναι τραγικό και δε θέλει να το πιστέψει. Πάνω που είδε τις ελπίδες να γίνονται πραγματικότητα, τον πλήγωσαν οι λεπτομέρειες.

Όταν αγαπάς, παίρνεις τα όρη τα βουνά, λεωφορεία και τρένα. Εγώ τα πήρα, εσύ?

Πουτάνα ζωή. Τίποτα δεν θέλεις να είναι τέλειο. Κι εκείνος προσπαθεί συνέχεια να φτάσει όσο πιο κοντά γίνεται. Θέλει να φύγει, να ψάξει πού σκέφτονται έτσι. Πού βλέπουν καθαρά, πού θα συμπονέσουν την έγνοια σου?

Προσπερνώ μία, προσπερνώ δύο, προσπερνώ τρεις, περιμένω να δω πότε θα τρακάρουμε.

Έχει φίλους κι αδερφούς και καμία άλλη ανάγκη. Ψέματα. Ποιος δεν έχει ανάγκη να αγαπηθεί? Ποιος δεν έχει όνειρο έναν έρωτα? Αυτή την ορμή πώς να την καταπολεμήσει...

Όταν παραλίγο να κουραστώ, το ξέχασα και είπα "δε πειράζει". Τώρα που συνειδητοποίησα ότι θα κουραστώ πάλι, τρόμαξα.

Δε λέει λόγια ελαφρά και ξέρει από υπερβολές. Ξέρει να τις εντοπίζει και τις απεχθάνεται. Υπόσχεται και δε ξεχνάει. Εντοπίζει επίσης την ευγνωμοσύνη. Κι αν δεν την δείξεις, απογοητεύεται. Γιατί τα κάνει για εσένα.

Είναι που φοβάμαι μη μετανιώσω ό,τι είπα, ό,τι έκανα κι ό,τι ένιωσα. Δε θέλω να πάει η προσπάθειά μου χαμένη.

Σκέφτεται πως δε θα το βάλει κάτω κι ας του μαυρίζουν την ψυχή. Η ζωή και η αγάπη που τον καταρρακώνουν. Οι άνθρωποι. Και ας απογοητεύεται από έναν άνθρωπο που μαζί του θέλει να αποδείξει ότι υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα.

Σ' αγαπώ μα τι να κάνω, μια σε βρίσκω, μια σε χάνω...

Εγώ έτσι τραγουδάω, λέω, λέω πως αγαπάω

Πες μου σε ποιο μου όνειρο

πες μου σε ποια μου σκέψη

πες μου ποια φαντασία μου

σ' είχε πιο πριν γυρέψει

και πρώτα σε παρέβλεπα

και πρώτα δε σε είχα

πρώτα χαρά δεν έβλεπα

δε μ' άρεσε κι απείχα...

Όνειρο που πλησίασα

και σιγουριά, πες, βρήκα

που σε κοιτώ κατάματα

μες στη καρδιά σου μπήκα

Γι' αυτό εγώ θα σε φιλώ

φιλώ, μα και φυλάω

δε ξέρω πόσο σ 'αγαπώ

εγώ έτσι τραγουδάω...