Εγώ

Γεννήθηκα ευαίσθητος και τώρα υποφέρω.
Η τύχη έτσι τα 'φερε, αλλά επιμένω σε αυτήν να μην πιστεύω.
Δεν ξέρω αν πιστεύω τελικά...

Με ό,τι καταπιάνομαι, θέλω να είμαι εντάξει.
Έτσι με πιάνει πάντα ένα άγχος. Μικρό ή μεγάλο.
Χωρίς να το θέλω. Μια μελαγχολία που μου είναι μεγάλο βάρος...

Είμαι ντροπαλός αλλά όχι εσωστρεφής.
Και εξαιτίας αυτού, μπορώ να γίνω επιπόλαιος.
Να πω κάτι και να κάνω κάτι το οποίο αλλιώς το είχα σκεφτεί. Αλλιώς το ήθελα...

Στεναχωριέμαι γι' αυτό. Φτάνω να εκνευρίζομαι.
Ψάχνω για ένα καλό φίλο, κάποιον να με βοηθήσει να ελαφρύνω τα βάρη που η ευαισθησία με φορτώνει.
Πρέπει πρώτα να προσπεράσω την ανωριμότητα και τον χλευασμό κάποιων για να το καταφέρω.

Ευχαριστώ όσα και όσους με ελαφρύνουν. Δυστυχώς, όσοι κάνουν το αντίθετο, ακόμα και εν αγνοία τους, μου εμπνέουν μίσος.
Δεν είναι καλό. Θα ήθελα να μην μισήσω ποτέ ξανά.
Προσπαθώ να ξεκαθαρίζω με τους άλλους τις σχέσεις μας.

Πολύ δύσκολο. Αυτή η κοινωνία το καθιστά αδύνατο.
Και εκεί νιώθω την απελπισία να παραμονεύει.
Νιώθω ακόμα ένα βάρος. Ευτυχώς βρίσκω τρόπους να εκτονώνω λίγο από αυτό.

Γιατί γεννήθηκα ευαίσθητος και δεν το καταλαβαίνουν.
Δεν το επέλεξα. Ίσως δεν μου αρέσει. Αλλά αν δεν ήμουν ευαίσθητος, θα ήμουν διαφορετικός.
Δεν ξέρουν την ευαισθησία μου. Αν το πω, θα με παρεξηγήσουν.

Ίσως σύντομα το πω σε κάποιον από τους λίγους καλούς φίλους. Και αυτούς τους δοκιμάζω ακόμα.
Δεν είναι τέλειοι. Δεν είναι αυτό που ψάχνω. Και δεν ψάχνω το τέλειο.
Αναζητώ ανθρώπους που να με καταλαβαίνουν και να με βοηθήσουν.

Για να μην καταλήξω σε αδιέξοδο. Προσπαθώ να βρω λίγη αυτοπεποίθηση.
Σκάβω στο μυαλό μου να ξεκαθαρίσω τι νιώθω και γιατί.
Σκάβω για την αυτοπεποίθηση.

Μερικές φορές, όταν βρω ένα ίχνος της, ξυπνάω.
Και λέω "δεν με νοιάζει". Τότε νιώθω ξανά ανεκτίμητος.
Δυστυχώς δεν κρατάει πολύ. Όλο και κάτι θα με πάει πίσω στην ίδια μελαγχολία, ή άλλες σκέψεις "βαριές"...

Καταλήγω όπως πάντα να δημιουργώ ένα χάος στο μυαλό μου, από σκέψεις και λέξεις.
Να αναρωτιέμαι για πολλά ταυτόχρονα.
"Γιατί να είναι τόσο δύσκολο"?

Τόση ενέργεια, τόσο δράμα, τόσο άγχος.
Για κάτι τόσο όμορφο. Και δεν ισχύει μόνο για μένα.
Για εμένα απλά ισχύει περισσότερο.

Εξαιτίας της ευαισθησίας μου.
Στους άλλους αυτό το προβάλλω σαν ατυχία.
Θέλω να μιλήσω με άτομα στα οποία θα το προβάλλω όπως είναι.

Θα αιτιολογήσω και δεν θα δικαιολογηθώ σε αυτά τα άτομα.
Να βρω κάποια συμβουλή.
Και αν δεν υπάρχει, κάποια παρηγοριά...


Εγώ και η ευαισθησία μου... Ντροπαλός και επαναστάτης...

Είμαστε Ελεύθεροι (!)

Η συνέχεια, λοιπόν... Ο επίλογος, θα έλεγα, και τα πορίσματα του προηγούμενου κειμένου.

Είμαστε ελεύθεροι μόνο όταν το συνειδητοποιούμε. Είμαστε ελεύθεροι όταν το αξιοποιούμε. Είμαστε ελεύθεροι όταν ξέρουμε τι σημαίνει αυτό, ξέρουμε τι να δεχόμαστε και τι να αποδοκιμάζουμε, με τι να αγανακτούμε. Με όσα εμποδίζουν την ελευθερία μας.

Είμαστε ελεύθεροι όταν είμαστε και ανέγγιχτοι από όποια προσπάθεια χειραγώγησης. Όταν πράττουμε με βάση τη δική μας βούληση, όχι αντιγράφοντας. Είμαστε ελεύθεροι επειδή οι ίδιοι μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση που επικρατεί. Μπορούμε όλοι να σταματήσουμε την διαδικασία αυτοκαταστροφής. Μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο.

Με ποιο "μέσο"? Την αγάπη. Απλό. Με την αγάπη για τον κόσμο, για όλα. Με την ανιδιοτέλεια και τον αλτροϋσμό. Με την χαρά της ανθρωπιάς και την ωραιότητα της φιλίας.

Μπορούμε να κάνουμε την παιδεία καλύτερη, ξεκινώντας από απλά πράγματα, για να φτάσουμε σε ριζικές αλλαγές. Αλλάζοντας κυβερνήσεις. Αλλάζοντας μυαλά.

Εν κατακλείδι, γιατί πλέον τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ξέρουμε πώς γίνεται να αλλάξουμε. Δεν είμαστε δέσμιοι κανενός όταν επιθυμούμε και συνειδητοποιούμε πραγματικά κάτι τέτοιο. Μακριά από καθωσπρεπισμούς, υποκρισία και ψέμα...

Αλήθεια, αγάπη, αλληλεγγύη.

Καλή σας μέρα.

Δεν Είμαστε Ελεύθεροι (?)

Μακάρι να μην χρειαζόταν να γράψω κάτι περισσότερο από αυτόν τον τίτλο. Να μπορούσα να σας δώσω να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ. Δυστυχώς, κάτι αδύνατον προς το παρόν. Συνεπώς, θα προσπαθήσω να εκφραστώ όσο το δυνατόν καλύτερα και ακριβέστερα σε περισσότερες γραμμές.

Δεν είμαστε ελεύθεροι, λοιπόν. Γιατί? Ο λόγος είναι ένας. Και οι παράγοντες πολλοί. Ναι, κάπως έτσι.

Ο λόγος είναι απλός αλλά δύσκολος να κατανοηθεί πλήρως. Καί είναι ο εξής: Η ελευθερία λίγων ομάδων ανθρώπων (σε σχέση με το σύνολο των ανθρώπων στη Γη) περιορίζει ή στερεί εντελώς την ελευθερία των υπόλοιπων (των πολλών). Ένας πρόχειρος, δικός μου ορισμός της αιτίας. Απλός αλλά όχι αρκετά σαφής.
(Πραγματικά, είναι δύσκολο να εκφραστώ όταν έχω τόσα πολλά να περιγράψω και είναι δύσκολο να συμπυκνώνω το νόημα και ταυτόχρονα να είμαι ακριβής και σαφής.)

Σε πολλά επίπεδα δεν είμαστε όσο ελεύθεροι νομίζουμε. Και σχεδόν σε όλα, δεν μπορούμε ούτε να το αποφύγουμε. Τουλάχιστον, χωρίς την συναίνεση και υποστήριξη άλλων ατόμων. Η "δέσμευση" αυτή, είναι κυρίως πνευματική, ψυχική, εγκεφαλική. Η σωματική, αποτελεί την εξαθλίωτική δέσμευση που κυρίως βλέπουμε στις χώρες του τρίτου κόσμου και που όλοι προλαβαίνουν να καταδικάσουν για να δείξουν ότι δεν τους αρέσει. Χωρίς να πράττουν. Γιατί μόνο την σωματική δέσμευση βλέπουν. Και αυτό θέλουν οι "λίγοι" που ανέφερα παραπάνω. Να μην καταλαβαίνει κανείς. Αυτό (σε συνδυασμό με άλλα απίστευτα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν) λέγεται χειραγώγηση. Το αντίθετο της προσωπικής ελευθερίας και ανέγγιχτης σκέψης και βούλησης.

Εδώ τίθεται και ένα σημαντικό θέμα περί νοημοσύνης και μυαλού των ανθρώπων. Αναπόφευκτα. Και είναι αυτονόητο, γιατί η ηλιθιότητα είναι ένα πρόβλημα άμεσα συνδεδεμένο με όσα περιγράφω εδώ.

Πολλοί φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι φτιάχνουν μόνοι τους τον κόσμο στον οποίο θέλουν ζουν. Να προσαρμόζουν, να επιλέγουν και να απορρίπτουν στοιχεία από το κοινωνικό τους περιβάλλον για να ζουν όπως επιθυμούν. Άλλοι το κάνουν σε τομείς που δεν είναι ιδιαιτέρως "σοβαροί και υπολογίσιμοι". Άλλοι, όμως, γενικεύουν και καθιστούν απόλυτη μια τέτοια... μετατροπή.

Θέλετε απλά παραδείγματα? Ή καλύτερα να το πω δείγματα του επιπέδου του εγκεφάλου του ανθρώπου σήμερα.
Οι επιλογές του κάθε ατόμου στο τι παρακολουθεί στην τηλεόραση και εκτός αυτής.
Πού, πώς και κάθε πότε ενημερώνεται. Αν διασταυρώνει τις ειδήσεις αυτές. Αν κρίνει και σκέφτεται όσα ακούει ή βλέπει.
Με τι ασχολείται. Με τι ασχολείται, σε έναν τέτοιο κόσμο. Τον σημερινό.

Δηλαδή, πόσο πολιτισμένος είναι. Πόσο έξυπνος και μορφωμένος είναι. Πόσο "ψαγμένος" και ευσυνείδητος είναι. Με μία φράση: ποια είναι η παιδεία του ανθρώπου.

Και επειδή τα επίπεδα παιδείας (σε άλλες χώρες σκόπιμα, σε κάποιες όχι) πέφτουν, "οι λίγοι" πετυχαίνουν να προχωρήσουν με τα αφάνταστα σχέδιά τους. Εντούτοις, είναι τόσο πονηροί, που θα καταφέρουν να κάνουν ό,τι τους συμφέρει και σκοπεύουν να κάνουν στις "μάζες" (όπως τους θεωρούν) των ανθρώπων, με τη συγκατάθεση των τελευταίων. Δεν θα εξηγήσω το πώς εδώ, είναι άλλο μεγάλο θέμα.

Είναι τόσο καλά στημένη η απάτη. Όσο καλά κρυμμένη είναι και η αλήθεια... Και για να κάνεις μια "εξερεύνηση" για να βρεις την αλήθεια, θα πρέπει οπωσδήποτε να έχεις "οξεία" και κριτική σκέψη. Γιατί στη ζούγκλα θα βρεις τρύπες. Τις οποίες έχουν στήσει εσκεμμένα κάποιοι. Αυτές οι τρύπες λέγονται παραπληροφόρηση. Ψέματα, δηλαδή. Περίτεχνα ψέματα.

Στην Ελλάδα δεν είναι ακόμα τόσο σοβαρό. Είναι, μάλλον, αλλά ο κίνδυνος είναι διαφορετικός, προς το παρόν. Έχουμε άλλα θέματα εδώ, άλλα προβλήματα. Λόγω πολιτικών κυρίως. Τους οποίους ψήφισαν απελπισμένοι ή βολεμένοι ή ανόητοι ή φοβισμένοι ή άλλοι, χωρίς επιλογή, πολίτες. Και όλων αυτών ο καθοριστικός παράγοντας είναι... η παιδεία. Κάτι κατακερματισμένο, εξαθλιωμένο και υπολειτουργικό στην χώρα μας. Τελεία και πάυλα.

Πιστεύω ότι αν διορθωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, θα αλλάξει η εποχή. Αλλά μιλάμε για σοβαρή, ριζική και σωστή διόρθωση. Ολική αναθεώρηση. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στην ελευθερία. Αδύνατον? Δεν θέλω να το πιστεύω αυτό.

Εν κατακλείδι, ένα αγόρι σε μια περιβαλλοντική διαφήμιση είπε: "Ο χρόνος για συζήτηση τελείωσε. Είναι ώρα για πράξεις." Πόσο δίκιο έχει... Και όχι μόνο για το περιβάλλον...

Διαφωνείτε με το παραπάνω κείμενο? Εντάξει, είμαστε ελεύθεροι τότε. Αλλά δεν το νιώθω. Και σημασία έχει να νιώθεις ελεύθερος, όχι μόνο να είσαι. Τα συμπεράσματα δικά σας.

To be continued...

Έμπνευση?

Αααα, δεν βρίσκω τον οίστρο, δεν με πιάνει, να γράψω κάτι με φόρα και σε πλήρη ανάλυση. Έχω στο μυαλό μου και όλο λέω να γράψω για κάποια θέματα. Όπως για την μακρόχρονη αντιπαλότητα των φύλων. Γιατί συνεχίζεται, πώς μπορεί να αποφευχθεί και ποιες είναι οι αλήθειες.

Άλλα κάτι άλλο ρουφάει όλη μου την ενέργεια... Σχολείο! Και όταν έχω τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου εκεί, θέλω απλά να κάνω κάτι να ξεχαστώ. Απλά να παίζω χωρίς να σκέφτομαι τι έχω να θυμάμαι και να ξέρω...

Πού είχα μείνει στα περί επικαιρότητας πριν την αλλαγή του χρόνου? Α, στο χάος με τον θάνατο του νεαρού. Ε, μετά κατάληψη μέχρι τα Χριστούγεννα, εμείς. Και δεν νομίζω πως καταφέρανε τίποτα. Συντονιστικό να σου πετύχει. Σκατά τα είχαν κάνει. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι εγώ κι όσοι θα έκαναν τη σωστή κατάληψη, δεν θα σηκωθούμε να το "κλείσουμε". Για διάφορους λόγους. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι θα το έκανα αν την ένιωθα πραγματικά σαν τη σωστή και αποτελεσματική λύση...

Επόμενο θέμα. Νιώθω κάπως παράξενα με μερικά πράγματα που βλέπω. Μάλλον ένα βαθύτερο άγχος είναι. Ή ζήλεια, ίσως. Είδα, για παράδειγμα, ότι υπάρχουν νεώτεροι και πιο δημοφιλείς bloggers από εμένα. Γαμώτι. Να μου πεις, εκείνος που είδα, κάλυπτε και περισσότερα θέματα, πρέπει να κάνει και περισσότερη διαφήμιση, άρα λογικό είναι. Δε βαριέσαι.

Αυτό το κείμενο, αν δεν το έχετε καταλάβει ήδη, δείχνει ότι έχω ξεμείνει από όρεξη. Και έχει μέσα και διάφορες άλλες σκέψεις, έτσι για την πορεία. Αυτά προς το παρόν.

Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα, δριμύτερος και με ένα θέμα αναλυμένο πλήρως και ευστόχως. Εις το επανιδείν!

Ευτυχισμένο το 2009...

Καλή χρονιά μας λοιπόν και ας ελπίσουμε να έχουν πάρει ένα μάθημα πολλοί.

Ελπίζουμε φέτος να υπάρξει αλλαγή. Να υπάρξουν πολλές αλλαγές. Προς το καλύτερο. Σε όλα.

Υγεία, ευτυχία και οικονομία λοιπόν... =]

Χριστούγεννα

Ααααχ... Έχουν τη μαγεία πράγματι. Αλλά τι γιορτάζουμε? Με όλα αυτά τα λαμπιόνια? Με τη μουσική και τα γλυκά? Άλλοι τη γέννηση του Χριστού, άλλοι μόνο την Πρωτοχρονιά, άλλοι αυτά τα δύο, άλλοι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Έχω σκεφτεί, ειδικά τώρα που βρίσκομαι σε κατάσταση "ψαξίματος" και προβληματισμού όσο αφορά τη θρησκεία μου, τι μπορεί να γιορτάζω αυτές τις δύο εβδομάδες, από τις 20 περίπου Δεκεμβρίου μέχρι τις 6-7 Ιανουαρίου.

Γιορτάζω λοιπόν, το ότι έζησα μια ακόμα χρονιά, σε ένα σπίτι άνετο, δεν πείνασα, δεν αρρώστησα σοβαρά, δεν μας χτύπησε τυφώνας, δεν πήραμε φωτιά. Εξαρτάται και από εμένα τον ίδιο αυτό (όχι ο τυφώνας), δεν αντιλέγω. Εκτός από τον εορτασμό τρέφω και ελπίδες. Ελπίζω ότι ο νέος χρόνος θα είναι καλύτερος σε κάθε τομέα. Παγκοσμίως αλλά και προσωπικά για εμένα.

Πώς γιορτάζω? Στολίζω ένα έλατο "μεγαλομεσαίου" μεγέθους στο σαλόνι, και ένα μικρό στον κάτω όροφο (δεν το στολίζω εγώ ακόμα, να είναι καλά η μητέρα...). Ακούω Χριστουγεννιάτικα τραγούδια κάθε λογής. Και όχι απαραίτητα επειδή συμφωνώ με το περιεχόμενό τους. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν πιστεύω όλα τα περί γέννησης του Χριστού. Αλλά το άκουσμα είναι εξαιρετικό, ίσως και γιατί κάθε χρόνο ακούω τα ίδια. Δεν το βαριέμαι όμως. Μερικά πράγματα απλά δεν τα βαριέσαι.

Τώρα για τα γλυκά, τι να πω. Θα με πουν τρελό άμα τους πω "γιατί να μην κάνουμε κουραμπιέδες και την άνοιξη?". Άρα τουλάχιστον μέχρι να μάθω να φτιάχνω μόνος ό,τι θέλω, θα αρκεστώ να τα τρώω μόνο αυτή την εποχή.

Συναισθήματα κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Ε, σε αυτή την ατμόσφαιρα στολισμού και τραγουδιών τελικά θεωρείς λογικό να νιώθουν όλοι ξαφνικά αισθήματα συμπόνοιας, ευτυχίας και αγάπης. Είναι και διακοπές για πολλούς, και ξεκουράζεσαι και νιώθεις ακόμα καλύτερα. Και δίκαια νιώθεις την συμπόνοια, αφού εσύ είσαι στη ζέστη και στην άνεση, ενώ άλλοι στον κόσμο βασανίζονται. Παρόλ' αυτά, θα έπρεπε να νοιαζόμαστε όλο το χρόνο. Όχι μόνο όταν το θυμόμαστε. Δεν πειράζει όμως, από το τίποτα καλά είναι.

Τώρα για τον Άγιο Βασίλη και τους μύθους του ας μην το αναλύσουμε. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Και γιατί άλλωστε να μην πιστεύει? Ο καθένας μπορεί να ζει το παραμύθι του. Όμως καλό είναι να μην ξεφεύγει αυτός ο κόσμος και έξω από την προσωπική ζωή. Για να μην έχουν αρνητικές επιδράσεις τα παραμύθια. Όσο για τον Άγιο Βασίλη, δυστυχώς ή και ευτυχώς κάποιες φορές, έχει ξεφύγει από τα προσωπικά και έχει εμπορευματοποιηθεί από πολλούς.

Το έλατο και το καράβι. Ναι, έχω ακούσει ότι το έλατο είναι Γερμανικό έθιμο και άλλα τέτοια, αλλά αφού μας αρέσει, γιατί να βρούμε καράβι να στολίσουμε? Δεν είναι κακό να υιοθετούμε έθιμα, αν και οι Έλληνες αποδείχθηκαν ανίκανοι ως τώρα στην υιοθέτηση θεσμών, όχι εορταστικών βέβαια, αλλά τέλοσπαντων.

Ας ελπίσουμε ότι τα Χριστούγεννα θα μας ξεκουράσουν και από τα πρόσφατα στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Αλλά να ξεπεράσουμε. Έχει μεγάλη διαφορά.

Άντε και καλές γιορτές!

Τι είναι η Ελλάδα, αλήθεια?

Είχαν δεν είχαν βρήκαν πάλι αφορμή... ΟΛΟΙ... Πλήθος ερωτηματικών.

Ποιος λέει αλήθεια? Και αυτό αρκεί. Περιέχει μέσα του όλα τα άλλα ερωτηματικά για την Ελλάδα. Και τους πολιτικούς της. Το σύστημά της.

Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Περιπλέκεται η κατάσταση και εγώ δεν έχω δει στα πολύ "βαθιά" για να μπορώ να εξηγήσω πλήρως και με ακρίβεια. Από εκεί που βλέπω σε γιατί καταλήγω. Το τελευταίο γιατί που βρίσκω είναι: Γιατί ξαναψηφίζουν τους ίδιους οι Έλληνες?

Προβληματίζομαι. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί η διαφθορά μπορεί να φτάσει σε τόσο μεγάλα επίπεδα. Τόσο που τελικά να φέρνει το χάος. Γιατί πολλοί εδώ και δεκαετίες δεν δίνουν δεκάρα για την Ελλάδα. Έλληνες.

Οι μάζες παραμένουν. Τα χαμηλά επίπεδα σε ένστικτα, νοημοσύνη, ευφυΐα, ισότητα και συνείδηση παραμένουν. Και έτσι έχουμε έναν κύκλο. Κυβερνούν ηλίθιοι ή έξυπνοι διεφθαρμένοι και ξαναψηφίζονται από ηλίθιους ή διεφθαρμένους "Ελληνάρες".

Τι είναι η Ελλάδα? Απαντώ: χώρα ηλιθίων. Είναι ηλίθιοι, εθνικιστές και ρατσιστές. Διεφθαρμένοι, εγωιστές και ηλίθιοι. Αυτός είναι ο κύκλος. Από τους ηλίθιους πάλι σε ηλίθιους καταλήγεις στην Ελλάδα.

Και οι έξυπνοι τα έχουν χαμένα σε αυτή τη φάση... Δεν ξέρω. Πολλά δεν ξέρω... Αλλά θα αντιδράσω κάπως και εγώ.

Όλα πηγάζουν λοιπόν από τους συμφεροντολόγους, διεφθαρμένους ηλίθιους. Όχι, δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς. Ο νοών νοείτω...
Και μετά αναρωτιέμαι. Φταίνει πρώτα αυτοί ή οι άλλοι ηλίθιοι, εκείνοι που ψηφίζουν?

Και η Αμερική έχει διαφθορά αλλά τουλάχιστον φέρνει στην υφήλιο τεχνολογικά επιτεύγματα και γνώση. Έρευνες στη γη και όχι μόνο. Όπως και άλλες χώρες...

Αλλά η Ελλάδα και διαφθορά έχει "μέχρι το ταβάνι", και ελάχιστα προσφέρει. Γιατί εμποδίζεται από τους λίγους που την ελέγχουν. Ελέγχουν έτσι και τον ηλίθιο λαό για να μην αντιδράσει όπως θα έπρεπε.

Η Ελλάδα λοιπόν δεν είναι χώρα με Δημοκρατία. Όχι, όχι. Έχουμε ένα άλλο πολίτευμα.

Κουράστηκα με την κατάσταση αυτή... Και προσπαθώ να ξεχαστώ. Αλλά πάλι, δεν είναι σωστό. Πρέπει και κάποιοι να ασχοληθούν και πρέπει να βάλω και εγώ το "λιθαράκι" μου. Θα προσπαθήσω.

Ψαχνόμαστε τώρα να δούμε και ποιος έχει δίκιο. Με τι κριτήρια? Με τι ηθικές αξίες? Αυτές που έχουν στα σκουπίδια οι διεφθαρμένοι? Με ποια τάξη και ηρεμία? Πώς μπορεί κανείς να κρίνει σε τέτοιες καταστάσεις?

Έτσι καταλήγουμε στο χάος όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στα λόγια και τις απόψεις. Σκάει μια βόμβα με παραπλανητικά σχόλια από κάθε είδους άτομο. Και μπαίνουμε όλοι μέσα στο χορό προσπαθώντας να βάλουμε μια σειρά. Αδύνατο. Προς το παρόν.

Εν κατακλείδι, τα λέμε και τα ξαναλέμε στην Ελλάδα (και όχι μόνο), για την Ελλάδα αλλά πιο αργά και από σαλιγκάρι, από χελώνα, από τις αναπτυσσόμενες χώρες "προχωράμε". Για να ζουν κάποιοι όπως θέλουν...

ΤΕΛΟΣ...



Υ.Γ.
Να αναπαυθεί εν ειρήνη ο νεαρός, αλλά όχι και να το παραχέζουμε ρε σεις... Εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε μέρα, παιδιά μόνο, στην Αφρική, στους πολέμους ή από φτώχεια ακόμα και στην Ελλάδα. ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΛΑΙΓΕΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Υ.Γ. 2
Δεν ξεχνάμε τις εξαιρέσεις, πάντα...

Τι εστί αγάπη?

Κάθισα και σκέφτηκα και κατέληξα σε μία συγκέντρωση σκέψεων σε μορφή ποιήματος όπου δηλώνω τι θεωρώ αγάπη. Ιδού:

Αγάπη εστί άπειρα και άπειρο.
Είναι έρωτας και ηδονές.
Είναι στοργή και προστασία.
Είναι φιλία και ευτυχία.

Ο καθένας την χαρακτηρίζει.

Την βλέπει αλλιώτικα.

Την εκφράζει διαφορετικά.

Την νιώθει μοναδικά.

Η αγάπη έχει ζήλια.

Η αγάπη έχει σεβασμό.

Έχει συγκινήσεις.

Έχει πληθώρα συναισθημάτων.

Η αγάπη παίρνει χρώματα.

Και διάφορα ονόματα.

Στη ψυχή και στις καρδιές.

Λένε "Σ' αγαπώ" χίλιες φορές.

Η αγάπη έχει περιπέτεια.

Η αγάπη έχει παιχνίδια.

Ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Κι εξωτικές εμπειρίες.

Η αγάπη ταράζει.

Αλλά και γαληνεύει.

Η αγάπη ικανοποιεί.

Αλλά και τρελαίνει.

Από την αγάπη δεν λείπει ο θυμός.

Δεν λείπουν οι κρίσεις.

Δεν λείπουν οι αντιθέσεις.

Ούτε οι τσακωμοί.

Η αγάπη είναι πολύπλοκη και περίπλοκη, πολυμορφική και ποικιλόμορφη.

Είναι πολύτιμη και ευαίσθητη.

Η αγάπη δεν πονάει.

Εκτός αν καταστραφεί ή αλλοιωθεί.

Δεν πονάει η αγάπη.

Κακώς το λένε, δεν ισχύει.

Αφού όσο καλά κρατεί.

Κανένας πόνος δεν σε αγγίζει.

Η αγάπη είναι και ευάλωτη.

Και μπορεί να είναι και σκληρή.

Η αγάπη έχει θυσίες.

Η αγάπη έχει αρχή αλλά ποτέ τέλος.

Η αγάπη πλάθει αναμνήσεις.

Ανεξίτηλες και συναρπαστικές.

Η αγάπη φέρει αλληλεγγύη.

Είναι γιατρειά αλλά ίσως και να μολύνει.

Αγάπη είναι να νιώθεις παράξενα και όμορφα.

Αγάπη είναι να νοιάζεσαι.

Η αγάπη σβήνει τον εγωισμό.

Αλλά τονώνει τον εαυτό.

Όλα αυτά και παραπάνω είναι η πραγματική αγάπη.

Ίσως να είναι συναίσθημα, ίσως κατάσταση, ίσως ψευδαίσθηση.

Σίγουρα όμως αγάπη υπάρχει παντού γιατί μαζί της όλα συσχετίζονται.

Και τελικά πιστεύω πως είναι πάνω απ' όλα.

Η αγάπη αλλάζει σχεδόν οτιδήποτε και οποιονδήποτε.

Η αγάπη δεν έχει διακρίσεις, σχεδόν ποτέ.

Μα την αγάπη την μπερδεύουν πολλές φορές.

Με ψεύτικες και ανόητες σκέψεις γεμάτες αλαζονεία και εγωκεντρισμό.

Κι είναι καλύτερα να νιώθεις, να κατέχεις αληθινή αγάπη, παρά να προσπαθείς να την ορίσεις...

Σχολείο. Τα Καλύτερα Χρόνια ή Η Χειρότερη Περίοδος?

Είναι πλέον δεδομένες οι απόψεις περί σχολικών χρόνων. Είτε ανήκεις σε εκείνους που πλέον βρίσκονται σε μία ηλικία μακριά από τα σχολικά χρόνια και αναπολούν το σχολείο ως τα πιο ευχάριστα χρόνια της ζωής τους, ή ανήκεις σε αυτούς (νέους και παιδιά δηλαδή) που ακόμα στο σχολείο βρίσκονται και το καταριούνται. (Εντάξει, υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις/γνώμες...)

Για μένα, το σχολείο είναι απλά το μέρος όπου γνώρισα και γνωρίζω φίλους και "εχθρούς", πέρασα και περνάω καλές και κακές στιγμές και έκανα και κάνω μάθημα. Παίρνουμε τα δύο πρώτα, και έχουμε τα λεγόμενα ξέγνοιαστα σχολικά χρόνια. Το τρίτο αποτελεί τα βάσανα, την κακή και "απωστική" εικόνα του σχολείου.

Τελικά (και αυτό δεν ισχύει μόνο για το σχολείο), σχεδόν όλα τα πράγματα τα εκτιμάς αφού έχουν περάσει. Αλλά μόνο έτσι γίνεται. Και στον γιατρό δεν ήθελα να πάω να κάνω ένεση μικρός αλλά τώρα καταλαβαίνω πόσο με βοήθησε αυτό. Δεν με άφησε να αρρωστήσω. Το ίδιο συμβαίνει και με το σχολείο. Τους περισσότερους καταφέρνει να μην μας αφήσει να "αρρωστήσουμε" στο μέλλον. Αλλά το εκτιμούμε μόνο μετά πολλών ετών, όταν έρθει η ώρα.

Γιατί? Γιατί οι έφηβοι άλλα έχουν στο μυαλό τους. Δεν έχουν όρεξη να διαβάζουν, ούτε να παρακολουθούν μάθημα 6-7 ώρες τη μέρα. Θέλουν να κάθονται, να κάνουν αυτά που θέλουν. Δεν συνειδητοποιούν ότι το σχολείο τους δίνει γνώσεις προς αξιοποίηση. Πολλοί (δεν λέω οι περισσότεροι γιατί πλέον είναι πολλές οι κατηγορίες/περιπτώσεις εφήβων), πάνε στο Λύκειο, για παράδειγμα, μόνο για το απολυτήριο. Δεν προσέχουν κανένα μάθημα, πάνε σε φροντιστήρια ξοδεύοντας χρήμα και χρόνο, και καταλήγουν και πάλι να έχουν προβλήματα. Στην πλειοψηφία τους, έχουν μια λύση. Αυτήν. Την άνετη. Πάω στο σχολείο απλά για να περάσω, κάνω φροντιστήριο για να μάθω όσα θα χρειαστώ στις εξετάσεις, παίρνω απολυτήριο και μετά κάνω ό,τι θέλω.

Θα μου πείτε, φταίνε οι γονείς τους, φταίει το σύστημα, φταίει το κράτος... Και άντε να γλιτώσεις αυτά τα παιδιά. Άντε να γλιτώσεις την χώρα. Από πού πηγάζουν τα προβλήματα είναι άλλο θέμα...

Άρα τα σχολικά χρόνια τα αγαπάμε σχεδόν όλοι μόνο για τους φίλους που κάναμε και τις όμορφες εμπειρίες και αναμνήσεις που αποκτήσαμε. Δεν συνέβησαν όλα στο σχολείο. Αλλά τα καταλογίζουμε σε αυτό όταν αναπολούμε. Συνήθως. Αλλά και για την ξεγνοιασιά που δεν μπορούσαμε τότε να εκτιμήσουμε αλλά τώρα που έχουμε πολύ περισσότερες έννοιες και προβλήματα. Τότε εξαρτιόμαστε από τους γονείς, την οικογένειά μας. Τώρα εξαρτιόμαστε από εμάς. Συνήθως. Μετά από τόσα χρόνια μπορούμε μόνο να δούμε την καλή πλευρά των σχολικών ετών.

Αλλά την κακή πλευρά βλέπουν μόνο όσοι βρίσκονται στο σχολείο. Και μάλλον δικαιολογημένα. Διάβασμα, φροντιστήρια, μπάλλετα και ποδόσφαιρα, βιολιά και γυμναστήρια, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και δε συμμαζεύεται... Κι αυτά επειδή μας έχουν βάλει στο κεφάλι από νήπια πως όλα αυτά είναι αναγκαία για το μέλλον μας. Το επαγγελματικό μας μέλλον. Άρα δεν τα κάνουμε με την θέλησή μας και, υποσυνείδητα, όλα αυτά μας κουράζουν ώσπου καταλήγουμε κατά το τέλος του Δημοτικού να μισούμε και να απεχθανόμαστε τη λέξη και μόνο. Τη λέξη σχολείο, τη λέξη διάβασμα, τη λέξη μάθημα. Λάθος από πλευράς κράτους, οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος, και γενικής νοοτροπίας σε αυτή τη χώρα... Και ο νέος, η νέα, καταλήγει να χάνει το νόημα του σχολείου και την καλή διάθεση για μάθημα πριν τα κάπως πιο σημαντικά χρόνια της φοίτησής του. Ειδικά στο Λύκειο, που αν και δεν είναι υποχρεωτικό, έχει πάμπολλους μαθητές που απλά πάνε να πάρουν το χαρτί που λέει "Απολυτήριο Λυκείου". Για να έχουν ένα παραπάνω "προσόν" υποτίθεται... Αλλά δεν αξιοποιούν όσα κάνουν στο Λύκειο.

Το μπέρδεψα το θέμα, για να συνοψίσουμε. Εξαρτάται από τη νοοτροπία του καθενός στην ηλικία που βρίσκεται στο σχολείο και ύστερα στην ηλικία που δουλεύει ήδη κάποια χρόνια η γνώμη του για τα σχολικά χρόνια. Το απεχθάνονται όταν βρίσκονται σε αυτό, αλλά για το μάθημά του. Δεν πιστεύω να υπάρχουν άτομα που να μην επιθυμούσαν πενταήμερη, τριήμερη ή διήμερη και μονοήμερη. Που να μην επιθυμούσαν φίλους και πάρτυ κάθε τόσο.

Επομένως, και οι δύο απόψεις που ανέφερα στην αρχή είναι μάλλον υπερβολικές. Αν τις βάλουμε μαζί, θα δούμε ότι τα σχολικά χρόνια ούτε τέλεια ήταν, ούτε χείριστα. Και τότε έχουμε ανάλογες για την ηλικία μας έννοιες και σκοτούρες και κούραση, όπως έχουμε και στην ηλικία των 30-40 που δουλεύουμε (αν δουλεύουμε). Απλά μας φαίνονται μηδαμινές οι υποχρεώσεις που είχαμε τότε. Με καλή θέληση και διάθεση, κάθε περίοδος της ζωής μας μπορεί να γίνει ευχάριστη...

Don't worry, be happy. :-)

Τέλος Καλοκαιριού. Please insert Autumn Disc.

2 μέρες έμειναν για την επίσημη και τυπική λήξη του καλοκαιριού 2008. Και 15 μέρες έμειναν για την λήξη των διακοπών (μου και κάθε μαθητή). Δεν μπορώ να πω πάντως ότι δεν πέρασα ωραία. Ακόμα και κατά την περίοδο των εξετάσεων, για μπάνια πήγαινα. Μετά τις εξετάσεις, αφού έδωσα και για τα πτυχία των Αγγλικών (και τα οποία τελικά πήρα, ναι, 2 Proficiency) άρχισε η "χαλάρωση". Μια χαρά.

Με ενοχλεί που πολλοί μου λένε ότι είμαι (ή πρέπει να είμαι) συνεχώς ξεκούραστος στις διακοπές. Εγώ όμως δεν κάθομαι όλη μέρα. Παίζω ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κάνω ποδήλατο, κάνω κολύμπι, πηγαίνω βόλτες. Είναι πράγματα που απολαμβάνω και κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με κουράζουν πολύ ή λίγο. Η κακή εικόνα που βλέπουν σε άλλα παιδιά φταίει... Ας κάνω ένα "χρονικό" των διακοπών τώρα.

Λοιπόν, πού πήγα φέτος? Και πού δεν πήγα! Αρχικά, λίγο μετά τα μέσα Ιουνίου, πήγα στο χωριό μου, τα Μακρίσια. Είναι στον νομό Ηλείας, κάμποσα χιλιόμετρα μακριά από τον Πύργο και ένα από τα χωριά που δεν κάηκαν το 2007. Πήγα για τους αρραβώνες της ξαδέρφης μου για 3-4 μέρες. Δεν έκανα κανένα μπάνιο εκεί, καθώς η πλησιέστερη παραλία, η Ζαχάρω, ήταν θύμα της φωτιάς το 2007... Μια χαρά ήταν όμως καθώς ήμουν σε εξοχή. Ωραία.

Επιστροφή στη Ραφήνα και μετά φεύγουμε 7 με 15 (νομίζω) Ιουλίου για Χαλκιδική. Πήγαμε στο μεσαίο "πόδι", κάπου στη μέση. Μείναμε σε ένα ξενοδοχείο ανάμεσα στις πόλεις Μαρμαρά και Νικήτη. Πλούσιο πρωινό και μπάνια κάθε μέρα. Πισίνα και παραλία. Τα βράδια είτε μέναμε στο μπαράκι του ξενοδοχείου, είτε πηγαίναμε Θεσσαλονίκη (όπου περάσαμε τέλεια με έναν θείο που έχω εκεί). Μια βραδιά πήγαμε και στο καζίνο εκεί κοντά. Και μια άλλη, μείναμε στο δωμάτιο να ξεκουραστούμε. (Καλά, εγώ Playstasion 2 έπαιζα...)

Με βαριά καρδιά αποχαιρετίσαμε τον θείο μου και την Χαλκιδική και φύγαμε για επιστροφή. Στο δρόμο σταματήσαμε στις Θερμοπύλες. Είδαμε το μνημείο των Θεσπιέων, του Λεωνίδα, και γενικά την περιοχή που έχει αλλάξει πάρα πολύ, σύμφωνα με τους σχετικούς χάρτες που είχε, από την εποχή που πολεμούσαν εκεί οι πρόγονοί μας. Μια χαρά και εκεί. Επίσης, σταματήσαμε και στα Τέμπη, όπου πραγματικά θαύμασα το τεράστιο δάσος, τα ρυάκια και το ποτάμι, και το μοναστήρι. Πήραμε κάτι πήλινα για αναμνστικά, και πολλές φωτογραφίες.

Πίσω στη Ραφήνα για αρκετές μέρες, απ' όπου αναχωρήσαμε (με τον μικρό μου αδερφό μόνο αυτή τη φορά) για Πάρο. 11 έως 16 Αυγούστου αν θυμάμαι καλά. Μας φιλοξένησαν εκεί φίλοι μας (οι οποίοι μένουν εδώ στη Ραφήνα) και μπορώ να πω ότι ήταν πράγματι καλά. Το πρωί (αν θεωρείται πρωινό το μπάνιο στις 12-1 το μεσημέρι) πηγαίναμε για μπάνιο σε καταπληκτικές αμμουδιές, το μεσημέρι φαγητό και ξεκούραση, και το βράδυ έξοδος στη Νάουσα ή την Παροικιά, ή παραμονή στο σπίτι για μουσικούλα και χαλάρωση. Πήγαμε σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένων των Κολυμπήθρες και Πίσω Λιβάδι και άλλου (που δεν θυμάμαι αλλά μπορεί να μου υπενθυμίσει ο φίλος μου).

Φύγαμε και από εκεί για να επιστρέψουμε στην Ραφήνα αλλά μόνο για μία εβδομάδα πρίν φύγουμε στις 23 Αυγούστου για Τήνο. Εκεί πήγαμε για τη βάφτιση ενός μωρού, του οποίου νονός έγινε ο αδερφός μου. Εκεί περάσαμε ακόμα πιο ωραία καθώς μπορεί να ήταν σε οικογενειακό επίπεδο αλλά παρέμενε φανταστικό. Το σπίτι που μέναμε ήταν τεράστιο, μερικές σκάλες μόνο πάνω από την θάλασσα, στον Πάνορμο. Επισκεφθήκαμε τον Πύργο, την Τήνο και την Παναγία της (που ομολογουμένως είναι πολύ μεγάλη και επιβλητική εκκλησία αλλά έχει πολύ κόσμο και αυτό το απεχθάνομαι, να είναι "η Σάρα και η Μάρα" μέσα στην εκκλησία), και άλλες όμορφες τοποθεσίες όπως την περιοχή στην οποία βρισκόταν το εκκλησάκι που βαφτίσαμε το μωρό. Το όνομα μού διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Φύγαμε στις 26. Δυστυχώς, μείναμε μόνο 3 μέρες λόγω επαγγελματικών και άλλων υποχρεώσεων που μας περιμένανε στη Ραφήνα.

Και μετά? Μετά Ραφήνα και ξερό ψωμί να περιμένουμε να αρχίσει το φθινόπωρο, ο χειμώνας, η καθημερινή μας ρουτίνα σχολείο-σπίτι-φροντιστήρια-σπίτι και πάλι από την αρχή. Φέτος, μπαίνοντας πλέον στη 2α Λυκείου, ελπίζω πως θα έχω μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα μαθήματα της κατεύθυνσης, της επιλογής αλλά και της γενική παιδείας μιας και η χρονιά αποτελεί σημαντική βάση για την 3η Λυκείου και τις πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν με χαλάει όμως. Κάνω και εδώ βόλτες, μπάνια, ποδήλατο και τα λοιπά.

Δεν λέω καλό χειμώνα, είναι λάθος. Θα πω καλό μας καλοκαίρι για άλλες 2 μέρες και ένα καλό φθινόπωρο την ερχόμενη Δευτέρα!