Συννεφιά, μέσα κι έξω...

Σκέψεις της ημέρας...

- Ο καιρός τρελάθηκε (πάλι). Καλοκαίρι μέχρι το μεσημέρι, και τώρα βροντάει. Και χαλάει και την διάθεση, όχι τίποτα άλλο.
- Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν όλο και περισσότερα άτομα ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τσίρκο, γεμάτο καραγκιόζηδες. Όπως και το ελληνικό κράτος.
- Και όπως έγραψα πρόσφατα: Το ελληνικό κράτος είναι σαν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ποτέ δεν την πληρώνουν αυτοί που κάνουν τη ζημιά και πάντα κάποιοι λίγοι κερδίζουν από αυτό...
- Γαμώ την κοινωνία μου δηλαδή. Μου περνάνε ιδέες να φύγω από τη χώρα για σπουδές και να μην γυρίσω.
- Εξετάσεις on the way. Δεν πιέζομαι πολύ φέτος. Του χρόνου θα στρωθώ.
- Τα νεύρα μου δεν είναι καλά. Αναρωτιέμαι πότε και πού θα ξεσπάσω...
- Τελικά, δεν βρίσκεις εύκολα καλά ανέκδοτα στο Internet.

Βρέχει...

Μουσική, μουσική και μουσική

Μουσική
α. είδος τέχνης που συνίσταται σε κατάλληλο συνδυασμό ήχων, έτσι ώστε το σύνολο να έχει μελωδία, ρυθμό και αρμονία, καθώς και το σχετικό δημιούργημα
β. η μπάντα ή γενικά η ορχήστρα
γ. γραφική παράσταση των μουσικών ήχων με τη βοήθεια συμβόλων

Σύμφωνα με το λεξικό, μουσική ονομάζεται ένα είδος τέχνης, η ορχήστρα, η γραφική παράσταση μουσικών ήχων. Σύμφωνοι. Ουσιαστικά, όμως, η μουσική (όπως και άλλα είδη τέχνης) είναι κάτι πολύ παραπάνω. Κάτι ανέκφραστο.

Για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό φυσικά. Ο καθένας διαφορετικά βλέπει και αισθάνεται τη μουσική. Είναι λογικό. Ο καθένας ακούει τη μουσική που του αρέσει. Εξαρτάται από τη ψυχοσύνθεση του ατόμου. Η οποία είναι ευαίσθητη και μοναδική. Μοναδική!

Είναι τόσα πολλά που μπορεί κανείς να πει για τη μουσική. Να την αναλύει σε κείμενα ολόκληρα. Και να μην φτάνει αυτό. Επειδή η μουσική μπορεί να ακούγεται σαν κάτι συγκεκριμένο. Δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι κάτι τόσο αφηρημένο και απροσδιόριστο. Και γι' αυτό έχει την "μαγεία" που έχει. Γιατί η μουσική είναι παντού. Ακόμα και η σιωπή έχει την μουσική της...

Η μουσική αρέσει τόσο στον άνθρωπο όσο και σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Έχετε ακούσει τι λένε για τα φυτά και τα λουλούδια. Και πολλά από αυτά είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένα. Όσο για τα ζώα, θα έχετε ακούσει και πάλι πολλά. Γιατί η μουσική είναι κάτι που δεν βγαίνει μόνο από μέσα μας. Δεν το δημιουργούμε εμείς. Εμείς το ανακαλύπτουμε. Ο καθένας, ο κάθε στιχουργός, ο ποιητής, ο τραγουδιστής, ο κάθε ένας που γράφει, που "φτιάχνει" μουσική, δεν την δημιουργεί. Την ανακαλύπτει.

Ανακαλύπτει μια νέα μελωδία. Ένα νέο συνδυασμό στίχων και μελωδίας. Έναν ρυθμό. Λόγια. Ανακαλύπτει ένα τραγούδι με ένα ή περισσότερα νοήματα. Είναι ικανοποιημένος όπως ο εξερευνητής που ανακάλυψε μια νέα γη, όπως ο επιστήμονας που ανακάλυψε κάτι απίστευτο, πρωτόγνωρο και πρωτοπόρο. Κάτι χρήσιμο.

Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν ανακαλύπτουμε αλλά εφευρίσκουμε κάθε τραγούδι. Βρίσκουμε έναν νέο τρόπο να συνδυάσουμε τους ήχους. Με έναν "χημικό τύπο", ένα σχέδιο που εμείς φτιάξαμε. Μοναδικό, κάτι που κανείς άλλος δεν έχει κάνει.

Όπως και να 'ναι, η μουσική είναι ξεχωριστή. Γιατί έχει τεράστια ποικιλία στα είδη της. Και αυτό την κάνει πολύ σημαντική. Την κάνει ανεκτίμητη. Γιατί κάθε τραγούδι, κάθε μελωδία, κάθε στίχος εκφράζει κάτι. Μπορεί να εκφράζει συναισθήματα, μπορεί να θέλει να περάσει κάποιο μήνυμα, μπορεί να είναι απλά ένα τραγούδι το οποίο απλά συνέθεσε κάποιος για πλάκα. Αλλά κάθε τραγούδι, έχει κάποιο νόημα. Θα έχει νόημα για τουλάχιστον έναν άνθρωπο. Δεν υπάρχει τραγούδι χωρίς νόημα. Ακόμα και αν το νόημα είναι... χαμηλού επιπέδου.

Ακούμε μουσική ανάλογη με τα συναισθήματά μας. Αυτό λέει πολλά, μόνο του. Ακούμε μουσική γιατί αισθανόμαστε κάτι αλλά ταυτόχρονα η μουσική μας προκαλεί συναισθήματα. Ίδια, παρόμοια ή διαφορετικά από αυτά που νιώθαμε εξ αρχής. Εδώ είναι που φτάνουμε στα όρια της "ανάλυσης" της μουσικής. Όλο το θέμα με τη σχέση συναισθημάτων-μουσικής, είναι πολύπλοκο. Και μάλλον αφηρημένο. Γιατί όπως είπαμε παραπάνω, είναι μοναδικό για τον καθένα.

Είναι λίγα τα πράγματα που μπορεί να πει κανείς αντικειμενικά για την μουσική. Άλλο το ότι μπορεί οι απόψεις να είναι σύμφωνες. Ο καθένας έχει στο μυαλό του άλλη εικόνα και προσδιορισμό της μουσικής. Φτάνει η ανάλυση. Είναι ανώφελη εδώ, γιατί όπως είπαμε χρειάζεται πολλά να γράψουμε και να προσεγγίσουμε το θέμα πιο επιστημονικά.

Τώρα που το σκέφτομαι, θα ήταν καλύτερα να γράψω ένα ποίημα για τη μουσική. Εκεί θα ήταν πιο εύκολο να συμπυκνώσω το νόημα. Άλλα και πάλι θα ήταν δύσκολο γενικότερα. Γιατί εκτός του ότι περιγράφω πώς βλέπω εγώ τη μουσική, δεν είναι εύκολο να γράψω ό,τι έχω στο μυαλό μου.

Χμμμ... Νομίζω πως δεν έχω κάτι άλλο να γράψω προς το παρόν. Τώρα τελευταία επιδίδομαι περισσότερο στα ποιήματα και στα δοκίμια δεν είμαι τόσο αναλυτικός όσο άλλες φορές. Οπότε μάλλον θα το αναλύσω περισσότερο το θέμα στο μυαλό μου και ίσως κάνω κάποια επανέκδοση αφού κάνω την "έρευνά" μου.

Μουσική να υπάρχει και όλα καλά... :)

Εις το επανιδείν!

Έκρηξη χρωμάτων

Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις πως θες να ουρλιάξεις. Σε πιάνει μια ξαφνική ευτυχία, μια ευφορία. Κάτι σου ήρθε, κάτι θυμήθηκες, έτσι απλά. Σου φεύγει οποιοδήποτε άγχος. Λες ότι εσύ καθορίζεις τα πράγματα και ότι γι' αυτό όλα θα πάνε καλά. Έχεις όρεξη για οτιδήποτε. Έχεις ένα χαμόγελο μέσα σου. Και το νιώθεις έντονα. Τόσο, που θες να το φωνάξεις!

Δεν είναι κακό κάτι τέτοιο. Είναι εξαιρετικό, αντιθέτως. Είναι κάτι σαν ξεγνοιασιά, αλλά όχι παιδική. Σου χαρίζει πολλή ενέργεια. Κονιορτοποιείται κάθε αίσθημα άγχους, εκνευρισμού, μίσους, λύπης. Κάτι τέτοιες στιγμές έχεις τουλάχιστον ένα τραγούδι να παίζει στο μυαλό σου... Και το σιγοτραγουδάς. Ή το χορεύεις!

Το "παράξενο" της υπόθεσης είναι το πώς δημιουργείται σταδιακά αλλά ταχύτατα αυτή η κατάσταση. Σκέφτεσαι διάφορα ενώ κάνεις κάτι. Και μια συγκεκριμένη σκέψη, που περνάει στιγμιαία από το μυαλό σου, μια συγκεκριμένη ανάμνηση, μία εικόνα, ένας ήχος ή μια μυρωδιά, μια αίσθηση σε ξυπνάει. Σου θυμίζει πώς πρέπει να νιώθεις. Και θες κάπως να εκτονωθείς.

Μου συνέβη πάλι σήμερα και ελπίζω να γίνεται συχνότερα.

Καλή σας μέρα!

Ακόμα και η μαγεία βρίσκει εμπόδια...

Τελικά, ακόμα και η μαγεία βρίσκει εμπόδια.
Αυτούς που δεν πιστεύουν σε αυτήν.
Αυτούς που την θεωρούν κάτι θεωρητικό, αδύνατο να συμβεί.
Δεν θέλω να είναι δύσκολο να τους αγνοήσουμε.

Δεν σε έχω συνηθίσει και ας νιώθω πως σε ξέρω.
Ποτέ δεν θα γίνεις κάτι συνηθισμένο για μένα.
Άστους να λένε. Κι εσύ το είπες.
Άστους. Δεν τους άξιζε μια τύχη σαν την δική μας.

Δεν θέλω να αφήσεις τη ζωή σου και να χαθείς μέσα στο όνειρο μας.
Μπορούμε να ζούμε παράλληλα και τα δύο.
Να τα βγάζουμε πέρα. Γιατί είμαστε ξεχωριστοί.
Με ένα χαμόγελο να ξεπερνάς την στεναχώρια.

Είμαστε και οι δύο ευαίσθητοι. Αλλά ταυτόχρονα δυνατοί. Το ξέρουμε.
Θέλω να μην κολλάς σε ασήμαντες λεπτομέρειες. Σε λάθος λέξεις.
Η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά, αλλά όχι όταν η λεπτομέρεια είναι ασήμαντη.
Δεν θα παρεξηγηθούμε, αν η επικοινωνία μεταξύ μας έχει ειλικρίνεια, και είναι ξεκάθαρη.

Θέλω να μοιράζομαι τη στεναχώρια μαζί σου.
Θέλω να ξέρω τι σε ενοχλεί. Θέλω να τα συζητάμε όλα.
Και αν έτσι γίνω ενοχλητικός, θέλω και πάλι να μου το πεις.
Θέλω να ξέρεις τι θέλεις από εμένα.

Μην φοβάσαι για το μέλλον. Δεν θα τους αφήσουμε να χαλάσουν τη μαγεία.
Αποφασίσαμε μαζί να αποδείξουμε με πράξεις.
Θέλω να ξέρω αν έχεις δισταγμούς ή αμφιβολίες.
Θέλω να είμαι δίπλα σου και να νιώθω την κάθε στιγμή.

Όπως είχες πει, να σε κρατήσω
όπως είχες πει, να σε νιώσω στα χέρια μου ζεστά
όπως είχες πει, να σε νιώσω βαθιά
όπως είχες πει, να σε φιλήσω τρυφερά
όπως είχες πει, να φύγουμε ταξίδι μακριά...
Βοήθησε με να σε αγαπήσω...

Νιώθω μόνος όταν μου λες ότι δεν θες να μου πεις.
Νιώθω μπερδεμένος όταν μου λες ότι δεν είναι τίποτα σημαντικό.
Σκέφτομαι αν θες να με προστατέψεις ή αν μου κρύβεις κάτι.
Κι όμως σκέφτομαι ξανά ότι θέλω να μοιραζόμαστε τους πόνους...

Μην ανησυχείς κι αν είναι νωρίς.
Μην ανησυχείς κι αν σου φαίνεται απίστευτο.
Μην ανησυχείς κι αν ήσουν αλλιώς παλιά.
Δεν με ενοχλεί. Ξέχνα τα. Εγώ εδώ θα είμαι.

Δεν είμαστε κοινοί.
Είμαστε ερωτευμένοι με έναν ξεχωριστό τρόπο.
Είμαστε σαν δυο σταγόνες βροχής.
Καλωσόρισες στο όνειρο...

"Αγάπησε με όσο μπορείς, αγάπησε με, μην αργείς..."

Τώρα που ανταμώσαμε...

Ήταν γραφτό απ' ότι φαίνεται να γίνει τόσο γρήγορα.
Να μας φανεί σαν όνειρο.
Να μας φανεί παράξενο.
Να μας κάνει να απορήσουμε...

Δεν πίστευα στη μοίρα μα τώρα το ξανασκέφτομαι.
Τα πράγματα είναι τόσο θολά και παράξενα, περίεργα.
Μα ταυτόχρονα τόσο ξεκάθαρα.
Θα φύγουν τα σύννεφα...

Μας έρχεται τώρα αυθόρμητα.
Μας βγαίνει και τώρα μας αρέσει πολύ.
Μόνιμο χαμόγελο, μόνιμη ευτυχία.
Κάτι παραπάνω είναι... Και με κάνει να πιστεύω στη μοίρα...

Καταλάβαμε σύντομα ότι είναι κάτι ξεχωριστό.
Και νιώσαμε ότι είναι μοναδικό.
Είμαστε ακόμα στην αρχή.
Και ο δρόμος μπροστά φαίνεται συναρπαστικός...

Τώρα θέλω μαζί σου όλα να τα μοιράζομαι.
Ένιωσα μέσα μου ότι μπορώ να σε εμπιστεύομαι.
Ένιωσα ότι πρέπει να σε εμπιστεύομαι.
Γιατί το χαμόγελο είναι αυθόρμητο.

Τώρα θέλω να σε κοιτάζω συνεχώς.
Τώρα δεν σε αφήνει να φύγεις το μυαλό μου.
Η ψυχή μου σε λάτρεψε.
Και θαρρώ πως σε ήξερα πολύ καιρό.

Θαρρώ πως δεν σε γνωρίζω τόσο λίγο.
Νιώθω ότι ζούσαμε πάντα κάπου μαζί.
Σε ένα όνειρο, σε μια σκέψη, σε μια φαντασία.
Σε έναν κόσμο. Κάπου, κάποτε...

Τόσα τραγούδια με εκφράζουν.
Εκφράζουν όσα νιώθω για σένα.
Κάθε τραγούδι, λίγη σκόνη των συναισθημάτων μου.
Και φυσάμε τη σκόνη αυτή τη πολύχρωμη και την θαυμάζουμε...

Τρομάζω στη σκέψη ότι πολλά θα μας κρατάνε μακριά.
Πολλά τα οποία κατά βάθος είναι ανούσια.
Αλλά οι άλλοι μας τα επιβάλλουν.
Πώς θα αντέχουμε μακριά?

Πρέπει να είμαι μαζί σου.
Θέλω να σε κοιτάω μόνο.
Είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο?
Δεν θέλω να σκέφτομαι καν ότι μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση.

Δεν θέλω να σκεφτώ καν ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά.
Δεν θέλω να σε χάσω.
Δεν θέλω να αναρωτιέμαι αν θα είμαστε για πάντα μαζί.
Θέλω να είμαστε μαζί και μαζί να καθορίζουμε τη μοίρα μας...

Κάποιοι φυσάνε την σκόνη μας και την διώχνουν.
Τη νοθεύουν και μετά βρωμάει.
Βρωμάει από στερεότυπα και μαυρίζει από κοινότυπα σχόλια.
Δεν ξέρουν... Δεν ξέρουν...

Απλά θέλω να σε κοιτάω.
Δεν πειράζει αν δεν μιλάμε.
Θέλω να είμαι δίπλα σου.
Θα μιλάει η μουσική για εμάς....

"A soulmate that knows how to love you..."

Έλληνες κορόιδα...

Το παρακάτω είναι ένα chain-mail του οποίου ο συντάκτης είναι άγνωστος..

Κορόιδο
(άγνωστος συγγραφέας)

Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5-7 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δραχμές (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ και δεν πήρα χαμπάρι.


Είμαι κορόιδο γιατί ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6 έως 12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5 όπου δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προθέρμανση και η κατάσταση του τάπητα είναι κατά κανόνα άθλια. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητας του χλοοτάπητα).


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 3 και 4 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Μάλιστα οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θεωρούν αυτονόητη τη συναίνεσή μας στη μη παροχή αποδείξεων σαν να κερδίζουμε κι εμείς από αυτή την ιστορία.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6, 7, 8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει 1 με 1,5 ευρώ και το ποτό 3 με 4. Εδώ το σαπουνόνερο που μας πουλάνε για μπύρα κοστίζει 5 με 6 ευρώ και η μπόμπα 7 με 8 (στα 8 ευρώ πωλείται συνήθως η σπέσιαλ μπόμπα). Και τα ενοίκια; Και η προστασία; Τα πρόστιμα; Αν δεν έβγαζε τέτοιο υπερκέρδος δε θα ήταν τόσο ψηλά τα ενοίκια, δε θα έρχονταν οι μπράβοι για προστασία, δε θα τους έριχναν απανωτά πρόστιμα από τους δήμους για να πάρουν κι αυτοί τη μίζα τους. Αλλά εγώ το κορόιδο φταίω που τα πληρώνω...


Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει ότι έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε. (Ποιον βολεύει άραγε αυτή η νοοτροπία? ).


Είμαι κορόιδο γιατί δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα 'πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για χιλιάδες ατυχήματα και εκατοντάδες νεκρούς.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω την ΕΡΤ υποχρεωτικά μέσω της ΔΕΗ. Αυτή η παράνομη εξαναγκαστική πληρωμή μιας προαιρετικής υπηρεσίας θα είχε μια βάση αν τα προγράμματα της ΕΡΤ δεν περιλάμβαναν διαφημίσεις. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα είμαι κορόιδο με κεφαλαία.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΦΟΡΟΥΣ!!! Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ (αλλά πολύ) πλούσιους.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον τάδε ή τον τάδε... Δηλαδή αν μας ρωτούσαν "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Μάο;", τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί μαοϊστές.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας, Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου και λοιποί πανελίστες) οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που βγαίνουν και λένε ότι "δε θα βγάλουμε άκρη". Αυτή είναι η δουλειά τους και την κάνουν πολύ καλά και όταν στήνουν φαγοπότια όλοι μαζί και γλεντάνε, μας χλευάζουν και μας αποκαλούν κορόιδα. Και έχουν δίκιο...


Είμαι κορόιδο γιατί ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της έκτης δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.


Είμαι κορόιδο γιατί στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD.


Είμαι κορόιδο γιατί στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα όλων αυτών που πατρίδα τους είναι μόνο το χρήμα.


Είμαι κορόιδο γιατί με έπεισαν ότι για να γίνει το παιδί μου καλύτερος μαθητής πρέπει να δίνει περισσότερες εξετάσεις στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Φορτώνοντας με άγχος, πίεση και άσκοπη αποστήθιση τους μαθητές εναρμονίζουμε το σχολικό μας σύστημα με αυτό των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας όπου τα παιδιά όταν τελειώνουν το σχολείο δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα. (Στις ΗΠΑ μάλιστα αυξάνεται η τάση να μη στέλνουν οι γονείς τα παιδιά στο σχολείο και να τους κάνουν οι ίδιοι μάθημα στο σπίτι γιατί θεωρούν ότι το επίπεδο στα σχολεία είναι πολύ χαμηλό).


Είμαι κορόιδο γιατί δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με τον νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον αυτοί είναι καλοί δάσκαλοι.



Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια μετά από περίπου 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο) και δεν είναι παρά ένας αριθμός σε έναν κατάλογο. Στην ουσία θέλουν μελλοντικά να έχουν τη δυνατότητα να αποβάλλουν από τις σχολές φοιτητές που δεν είναι αρκετά υπάκουοι, που αντιδρούν απέναντι σε συμφέροντα, που ανήκουν σε παρατάξεις που δρουν αντίθετα προς τις βλέψεις καθηγητών κλπ, δηλαδή να καταργήσουν το πολιτικό και ιδεολογικό άσυλο των σπουδαστών και το δικαίωμά τους να εκφράζονται και να πολιτεύονται ελεύθερα. Κοινώς θέλουν να καταλύσουν το φοιτητικό κίνημα που στην Ελλάδα και παγκοσμίως φαίνεται να είναι το μοναδικό κίνημα ικανό να ανατρέψει δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα.



Είμαι κορόιδο γιατί οι εθνοπροδότες που με κυβερνούν τόσα χρόνια όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου (ξεκινώντας με το νόμο Αρσένη, συνεχίζοντας με τα απαράδεκτα βιβλία του δημοτικού και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με την αναθεώρηση του ʼρθρου 16) αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί και κατά συνέπεια να αντιδράσει όταν πλήττονται τα δικαιώματά της. Όλα αυτά γίνονται για την είσοδο των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία (αν πέσει το επίπεδο των δημόσιων πανεπιστημίων τότε θα γίνουν ανταγωνιστικά τα ιδιωτικά κολέγια). Και τέλος, όλα αυτά γίνονται για την κατάλυση του φοιτητικού κινήματος (πλήττοντας αιώνιους φοιτητές και άσυλο), του μόνου ικανού να ανατρέψει δικτατορίες όπως αυτή των συνταγματαρχών που καθώς φαίνεται μάλλον δεν έφυγε ποτέ...


Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει, μέσα από χρόνια προπαγάνδα, ότι ο συνδικαλισμός (δηλαδή το μοναδικό μέσο των εργαζομένων να προστατεύουν και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους) είναι κακό πράγμα και ότι οι συνδικαλιστές (δηλαδή αυτοί που έχουν εκλεγεί από τους συναδέλφους τους για να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους) είναι όλοι διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι. Λογικό πάντως να μας παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα αφού κανένα αφεντικό δε θέλει να βλέπει ενωμένους τους υπαλλήλους του γιατί αν του ζητήσουν τα αυτονόητα (δηλαδή ασφάλιση, επιδόματα, οκτάωρο, υπερωρίες) δε θα μπορέσει να κτίσει την αυθαίρετη βίλα του ούτε να πάρει το κότερο που έχει βάλει στο μάτι.


Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων.


Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει τον ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτό τον τόπο.



Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Όλο το 2008 που ανέβαινε η τιμή του πετρελαίου παγκοσμίως η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 1 ευρώ το λίτρο).



Είμαι κορόιδο γιατί όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων.. Ούτε ένα χρόνο μετά γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς. (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξ αρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες κτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσουν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ... Ποιος να 'στειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή, ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ αν και κορόιδο θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας.


Είμαι κορόιδο γιατί νομίζω ότι αυτοί που μετακινούνται με ελικόπτερα και ιδιωτικά τζετ νοιάζονται για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους...

Είμαι κορόιδο γιατί νομίζω ότι αυτοί που στέλνουν τα δικά τους παιδιά στα ιδιωτικά νοιάζονται για την κατάντια των δημόσιων σχολείων.

Είμαι κορόιδο γιατί πιστεύω ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι για τα ολιγοπώλια (καρτέλ) που μαστίζουν την οικονομία μας και πλήττουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στη βενζίνη, καρτέλ στα φρούτα, καρτέλ παντού. Τα αρχικά πρόστιμα μειώνονται συνήθως, οι τιμές παραμένουν υψηλές, ενώ στην πράξη δεν επιστρέφονται στους καταναλωτές τα χρήματα που έχουν χάσει (π.χ. με μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του προϊόντος ώστε να αντισταθμιστούν οι απώλειες που προκλήθηκαν).


Και ο κατάλογος αυτός μπορεί να συνεχίζεται για πάντα...

Άστα μωρέ, μήπως είμαι κορόιδο γιατί... ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ?!?

Αξίες και ηθική στη ζούγκλα

Ένα κείμενο με το οποίο πρόσφατα συμμετείχα σε έναν Ευρωπαϊκό διαγωνισμό...
Ζούγκλα:
Α) Κοινή ονομασία για τα παρθένα δάση των τροπικών χωρών, όπου ζουν πολλά άγρια ζώα και θηρία
Β) Για χώρο, περιβάλλον ή κατάσταση, όπου η αυθαιρεσία, η βία και ο οξύτατος ανταγωνισμός χαρακτηρίζουν κάθε ατομική ή ομαδική δραστηριότητα

Γ) «Ο νόμος της ζούγκλας»: Οι σκληρές, απάνθρωπες μέθοδοι ή πρακτικές που χρησιμοποιούνται σε έναν ανταγωνισμό για την επικράτηση κάποιου.

Σήμερα, αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος των πληροφοριών που δεχόμαστε και χρησιμοποιούμε, την πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τις περισσότερες από αυτές τις πληροφορίες και την τεράστια σημασία της παραμικρής λεπτομέρειας σε αυτές, θα προκληθεί ένα χάος στο μυαλό του. Αν πραγματικά συνειδητοποιήσει περί τίνος πρόκειται. Το χάος αυτό είναι ένα σύννεφο ερωτηματικών, με αισθήματα απελπισίας, αγανάκτησης και καταπίεσης (με μια τάση εκτόνωσης) και λίγες διαλυμένες σταγόνες φωτός, αλήθειας και καθαρότητας. Είναι τρομακτικό. Βέβαια, κάτι τέτοιο διαφέρει σε κάποιον που έχει αναπτύξει και καλλιεργήσει σε αξιοσημείωτο βαθμό τις αντιλήψεις και τις θέσεις του για την κοινωνία στην κοινωνία. Από εκεί και πέρα εμπλέκονται και τα γνωστά υπαρξιακά ερωτήματα, τα οποία δεν θα έπρεπε να παραβλέπονται σε καμία περίπτωση. Πείτε μου, δεν μοιάζει με «πληροφοριακή» ζούγκλα?

Φταίμε εμείς για την ύπαρξη της ζούγκλας? «Εμείς» δεν φταίμε. Απλά βλέπουμε τη ζούγκλα και καθόμαστε σε αυτήν. «Σαν τα ζώα», αν θέλετε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι το κάνουμε πολλές φορές. Αυτοί που φύτεψαν τη ζούγκλα, αυτοί που την κρατάνε ζωντανή και χαώδη φυτεύουν και φυτά τα οποία βγάζουν λουλούδια και πάμε και τα μυρίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ναι, αυτά τα λουλούδια έχουν διάφορα ονόματα και ποικιλίες. Έχουν ονόματα όπως Τηλεόραση, Χρυσός, Βία, Πόλεμος, Δόλος, Διαφθορά, Απάτη και άλλα τέτοια. Φαίνονται και μυρίζουν πολύ ωραία, και κάποιοι πάνε και τα κόβουν και τα χρησιμοποιούν σαν διακοσμητικά στη ζωή τους. Για να νιώθουν αυτοί καλά. Άλλοι κάνουν τα στραβά μάτια, κάθονται σε μία γωνία, και δεν τους νοιάζει τίποτα. Και οι τελευταίοι, προσπαθούν να ελέγξουν τα λουλούδια. Τώρα τελευταία έχουν καταφέρει να παράγουν μια μετάλλαξη του λουλουδιού Τηλεόραση, και να ανεβάσουν το επίπεδό του. Δεν έχει τελειοποιηθεί, όμως, ακόμα. Αυτοί, οι τελευταίοι, προσπαθούν και να ξεριζώσουν τα υπόλοιπα λουλούδια που κανένα καλό δεν έχουν. Όμως οι «κηπουροί», στήνουν παγίδες, σκάβουν τρύπες με αγκάθια όπου καταφέρνουν να ρίξουν όσους προσπαθούν να δώσουν τέλος στην ύπνωση που προσφέρουν τα λουλούδια.

Το όνομα των παγίδων είναι Παραπληροφόρηση. Τα αγκάθια πολλές φορές σκοτώνουν και τα έχουν ονομάσει Όπλα. Και υπάρχει και ένα απίστευτα μεγάλο δέντρο που λέγεται ίντερνετ. Εκεί μαζεύονται πάρα πολλοί άνθρωποι και επικοινωνούν, διασκεδάζουν, δουλεύουν. Το εκμεταλλεύονται και αυτό το δέντρο οι «κηπουροί» και το έχουν γεμίσει και αυτό με Παραπληροφόρηση. Αλλά ευτυχώς, οι «καλοί» που ανέφερα πιο πάνω, έχουν καταφέρει να εξαπλωθούν και να φυτέψουν καλά λουλούδια που δεν φαίνονται, αλλά είναι όμορφα. Και προσπαθούν να κάνουν τους «υπνωτισμένους» να τα εκτιμήσουν, να ξυπνήσουν. Στη ζούγκλα δηλαδή, γίνεται χαμός, αλλά είναι κάποιοι απέξω και ελέγχουν τι γίνεται. Είναι οι κηπουροί της ζούγκλας. Τύραννοι που κάθε μέρα προσπαθούν να χειραγωγούν τους κατοίκους της ζούγκλας που κάποτε ήταν ένα δάσος ειρηνικό και χωρίς λουλούδια που βλάπτουν. Αυτή είναι η γενικότερη κατάσταση της Γης σήμερα. Ζούγκλα. Και ο νοών νοείτω.

Τα αίτια της όλης κατάστασης, η πηγή του προβλήματος, είναι πολύ βαθιά. Και συνδέονται πολύ στενά με πάρα πολλά θέματα, που μερικά δεν μπορούμε καν να φανταστούμε ότι μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα. 

Σεβασμός. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν σωστά τι σημαίνει «σέβομαι τον εαυτό μου». Έχει τεράστιο πεδίο επίδρασης μια τέτοια φράση. Όταν σέβομαι τον εαυτό μου, σέβομαι τους άλλους, το περιβάλλον μου και ό,τι δεν μου ανήκει. Καταλαβαίνουμε αμέσως λοιπόν ότι αυτοσεβασμός σημαίνει σεβασμός στις αξίες τις δικές μας και αυτόματα τις αξίες που είναι καθιερωμένες στο κοινωνικό σύνολο. Αν κρίνουμε ότι αυτές είναι σωστές. Θέμα αξιοπρέπειας. Σωστής συμπεριφοράς, τυπικά και ουσιαστικά. Εντούτοις, δεν πρέπει να υπερβάλλουμε και να ξεχνάμε το νόημα καταλήγοντας σε καθωσπρεπισμό και υποκρισία.

Το θέμα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία, παγκόσμια, όπου αμφισβητούνται επανειλημμένα οι κανόνες ηθικής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναθεωρούμε συνεχώς τη στάση μας. Αυτό σημαίνει ζούγκλα. Τα ηθικά διλήμματα δεν είναι γόρδιοι δεσμοί, παρόλα αυτά. Υπάρχουν «ξέφωτα» στη ζούγκλα όπου μπορούμε να κάτσουμε και να συζητήσουμε για τα διλήμματα. Υπάρχουν και «φωτισμένοι» άνθρωποι για να μας καθοδηγήσουν ή να πάρουν μέρος στη συζήτηση.

Όμως, δυστυχώς, δεν καταφέρνουμε τίποτα από τα παραπάνω. Επειδή, το επίπεδο παιδείας εκείνων που πρωτοστατούν είναι πάντα χαμηλό. Παρένθεση. Παιδεία είναι η μόρφωση, η νοημοσύνη και το επίπεδο πολιτισμού του ατόμου. Η παιδεία επηρεάζει άμεσα το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου. Κλείνει η παρένθεση. Αυτό συμβαίνει (μιλώντας για την Ελλάδα, ειδικά) γιατί οι κυβερνώντες είναι εγωιστές και συμφεροντολόγοι ως το κόκκαλο. Το έχουν αποδείξει άλλωστε. Γιατί δεν ξέρουν πώς να την διορθώσουν, ίσως. Μπορεί επειδή δεν τους συμφέρει, επειδή δεν θέλουν να χαλάσουν λεφτά. Μπορεί να μην μένουν λεφτά από τα πρόστιμα που πληρώνουμε επειδή εκείνοι δεν συμμορφώνονται με διεθνείς συνθήκες και κανονισμούς. Και έτσι παραμένουμε με ένα σύστημα παιδείας που προσπαθεί να αντιγράψει άλλα, χωρίς καμία ουσιαστική διαμόρφωση.

«Το μέλλον είναι τα παιδιά. Δώστε σημασία στα παιδιά…». Έχω βαρεθεί να το ακούω αυτό. Ελάχιστοι το εφαρμόζουν. Έτσι, προκαλούνται αλυσιδωτές αντιδράσεις-συνέπειες. Γονείς που δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους. Τα παιδιά μεγαλώνουν με «ψεγάδια» στο χαρακτήρα και την στάση τους ως άνθρωποι, σε ό,τι έχουν εμπεδώσει ως αξίες και σωστή κοινωνική συμπεριφορά. Τα παιδιά αυτά γίνονται ενήλικες. Οι ενήλικες αυτοί μπορεί να συμβάλλουν στην διατήρηση της προβληματικής κατάστασης της κοινωνίας. Οι ενήλικες αυτοί ίσως να γεννήσουν παιδιά, τα οποία μάλλον όταν μεγαλώσουν θα γίνουν σαν τους γονείς τους. Ευτυχώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ευτυχώς…

Όλα οφείλονται στην παιδεία. Ίσως αυτό δεν καταλαβαίνουν. Σκεφτείτε, αν η πλειοψηφία των παιδιών έφευγαν από το σχολείο (αναφέρομαι στην αποφοίτηση από το Λύκειο αλλά και στην καθημερινή αποχώρηση από το σχολείο) ευχαριστημένα. Πραγματικά ευχαριστημένα, ευτυχισμένα. Και όχι μόνο η πλειοψηφία, αλλά όλα τα παιδιά. Σκεφτείτε να είχανε περισσότερες επιλογές στο σχολείο, περισσότερο σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό, περισσότερο χρόνο στο σχολείο. Παιδεία και ευτυχία σε ένα. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι? Γιατί να μην βασιστούμε σε πρότυπα «μοντέλα» παιδείας, όπως αυτό της Φινλανδίας? Γιατί να μην γίνει μια σταδιακή αλλά ριζική ανακατασκευή του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας? Γιατί να δημιουργούμε καινούρια αγκάθια, με το όνομα Παραπαιδεία? Ορίστε ένα πολύ μικρό μέρος του σύννεφου ερωτηματικών που ανέφερα στην αρχή. 

Και νιώθοντας αποστροφή για το σχολείο, οι νέοι στρέφονται στην τηλεόραση, το ίντερνετ και άλλες ασχολίες τις οποίες δεν «διαχειρίζονται» σωστά. Με αποτέλεσμα να μπαίνει ακόμα και η ζωή τους σε κίνδυνο. Ασχολούνται μανιωδώς με χαμηλού επιπέδου εκπομπές, και νοιάζονται, αγχώνονται για τις ζωές των «ηρώων» τέτοιων εκπομπών ξεχνώντας ότι πρόκειται για κάτι ψεύτικο. Θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει χόμπι. Ένα παιδί όμως δεν μπορεί να δει κάτι τέτοιο σαν χόμπι. Ταυτίζεται με τον κόσμο που προβάλλουν τέτοια σήριαλ και «χάνεται»… Βλέπουν επίσης, τις γνωστές «κουτσομπολίστικες» εκπομπές. Των οποίων θέμα και σκοπός ύπαρξης είναι η ενασχόληση με τη ζωή διάσημων ατόμων. Το θεωρούν διασκέδαση να ασχολούνται με τις ζωές άλλων ενώ οι ίδιοι έχουν προσωπικά θέματα για να ασχοληθούν? Αυτό κάνει το χαμηλό επίπεδο. Χειρότερες όμως, είναι οι εκπομπές που προβάλλονται και διαφημίζονται ως εκπομπές «επιπέδου». Δήθεν υψηλού επιπέδου. Αίσχος. Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω περί αυτού.

Το διαδίκτυο, από την άλλη, ενώ προσφέρει πολλές ευκαιρίες για διασταύρωση πληροφοριών, έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση (αντίθετα με την τηλεόραση), έλλειψη αποσιώπησης γεγονότων που στην τηλεόραση δεν προβάλλονται λόγω συμφερόντων, οι νέοι προτιμούν ιστοσελίδες επικοινωνίας και γνωριμιών με άτομα παγκοσμίως. Εισάγουν τα πραγματικά προσωπικά τους στοιχεία στο διαδίκτυο, τις προτιμήσεις τους για οτιδήποτε και «ανοίγουν» την καρδιά τους σε άτομα που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ πραγματικά. Και δεν ξέρουν καν αν κρύβεται κάποιος άλλος πίσω από το προφίλ ενός καλού συνομήλικου φίλου. Δεν συνειδητοποιούν ότι κάτι τέτοιο αποτελεί ένα πλήρες ψυχολογικό τεστ, όπου καταχωρούν σχεδόν τα πάντα για τον εαυτό τους (μαζί με προσωπικές τους φωτογραφίες). Δεν διαβάζουν τα «μικρά γράμματα» των όρων χρήσης τέτοιων ιστοσελίδων. Αν το κάνουν προσεκτικά (και καταλάβουν) θα διαβάσουν ασαφείς δηλώσεις για την παροχή των προσωπικών τους στοιχείων σε οργανώσεις τρίτων σε περίπτωση που είναι αναγκαίο.

Οι «κηπουροί» δηλαδή, παίρνουν αυτές τις πληροφορίες και κάνουν μια λίστα. Ξέρουν πού είσαι και τι κάνεις. Πώς σε λένε. Ποια είναι τα ενδιαφέροντά σου. Με ποιους έχεις σχέση. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις φωτογραφίες σου. Ακούγεται πολύ μακρινό και υπερβολικό για να είναι αλήθεια. Ακριβώς αυτό θέλουν και οι «κηπουροί», «οι άνθρωποι πίσω από την κουρτίνα». Είναι αλήθεια.
Χάνονται, λοιπόν, οι νέοι (το μέλλον μας, οι ελπίδες μας!) σε ψεύτικες ζωές άλλων ή δικές τους. Φτιάχνουν δικούς τους κόσμους και μένουν εκεί. Προσθέτουν, προσαρμόζουν και απορρίπτουν στοιχεία που δεν θέλουν στο περιβάλλον τους. Στον κόσμο τους… Αποβλάκωση. Και αυτή η αποβλάκωση οδηγεί την κοινωνία στην αυτοκαταστροφή της. Ή καλύτερα, την ανθρωπότητα όλη.

Απελπίζομαι κάπως, πραγματικά. Δεν τα λέω μόνο εγώ αυτά. Τα έχουν διατυπώσει άλλοι, και καλύτερα από εμένα. Και θα το ξανακάνω και εγώ και άλλοι. Αλλά ποιο το νόημα? Βλέπουμε καμία αλλαγή? Ελάχιστες. Δεν φαίνεται να νοιάζονται. Αυτό είναι το κυρίως θέμα. Ότι θέλουν να έχουν εκείνοι την δύναμη, τον πλούτο, τον έλεγχο. Και όπως πολύ εύστοχα είχε πει ο τραγουδιστής Jimi Hendrix: Όταν η δύναμη για αγάπη ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη. Και όχι μόνο την ειρήνη, συμπληρώνω…

Εν κατακλείδι, είναι δύσκολο να ζεις σε μια κοινωνία σαν την δική μας. Είναι δύσκολο να παίρνεις αποφάσεις για την ζωή σου και να ζεις ευτυχισμένα. Είναι δύσκολο να ξεχωρίζεις λάθος και σωστό. Μοναδικό «παρασιτοκτόνο» είναι η παιδεία του ανθρώπου. Η εποικοδομητική κριτική, η οξεία σκέψη και η αποβολή ατομικιστικών αισθημάτων είναι η φωτεινή δάδα στη σκοτεινή και επικίνδυνη ζούγκλα. Καίει τα κακά λουλούδια και φωτίζει τον δρόμο για την έξοδο από τη ζούγκλα. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά δεν το αξιοποιούμε. Δεν χρησιμοποιούμε σωστά την ελευθερία μας. Και καταλήγουμε δέσμιοι, θελημένα ή άθελα…

Η υπερβολική ελευθερία φαίνεται πως μεταβάλλεται σε υπερβολική δουλεία. Πλάτωνας

Staring At Freedom Is Bad

Το πρώτο μου ποίημα στα Αγγλικά...

Enough we suffered
all those who governed
through ages of pain
letting truth and love drain.

Change they want us to believe in
a change full of lies within
where promises remain fake
only for their own sake.

No, they will not stop
until they reach the top
'cause they're skilled at hiding
and used to biting.

They don't feel the sorrow
they don't care about tomorrow.
As greed is powerful
then kills anything colourful.

Let them kill, let them slay
but get out of their way
till we find that one source
of the power to enforce
our own struggle...

A struggle to death
making it worth of every breath.
Battling for lost dignity
seeking some kind of infinity.

Never let go...
Never let them grow...
Go on them hard...
Feeling the poem of thy bard...

Gravel with blood, bleeding torn hearts...

Ηλιθιότητα

Σκέφτομαι...

Η κατάσταση φαίνεται να είναι πλέον εκτός ελέγχου. Η ηλιθιότητα υπάρχει και μάλιστα σε ποικιλία μορφών, σχεδόν παντού. Είναι ένα νέο είδος κακού. Όχι ότι οι ηλίθιοι είναι κακόβουλοι. Άθελά τους το προκαλούν συνήθως. Ίσως και γιατί δεν φταίνε αυτοί που είναι ζωντόβολα.

Λένε ό,τι θέλουν. Ό,τι να 'ναι. Το χειρότερο είναι ότι όσοι δεν είναι ηλίθιοι, είναι η μειοψηφία. Οι ηλίθιοι κυβερνάνε. Και πραγματικά δεν χαρακτηρίζονται αλλιώς. Απλά δείτε πόσες φορές επαναλαμβάνονται οι λέξεις "ηλίθιος" και "ηλιθιότητα" παρακάτω... Πρέπει να το εμπεδώσουμε...

Δεν θα αναφερθώ στα αίτια τώρα. Θα αναφερθώ στους ηλίθιους και στα είδη τους. Και σε τρόπους καταπολέμησης της ηλιθιότητας. Βασισμένος σε προσωπικές εμπειρίες, κυρίως.

Έχουμε, λοιπόν, διάφορα είδη ηλιθίων τα οποία μπορούμε να ταξινομήσουμε με διάφορα κριτήρια. Χωρίς τη χρήση κάποιου ιδιαίτερου κριτηρίου, παρόλ' αυτά, έχουμε τους ανώριμους ηλίθιους, τους υπερόπτες/"ψωνάρες" ηλίθιους, τους απλά ηλίθιους (λόγω νοημοσύνης αποκλειστικά) και φυσικά, τους χειρότερους, τους ηλίθιους που συνδυάζουν περισσότερα από ένα από τα παραπάνω.

Χάνομαι, αλήθεια, όταν προσπαθώ να αναλογιστώ το πλήθος τους. Όταν συνειδητοποιώ την σοβαρότητα της κατάστασης, εκνευρίζομαι. Από απελπισία.
Δεν φαίνεται, αλλά οι ηλίθιοι έχουν μεγάλη δύναμη. Και είναι λογικό όταν είναι περισσότεροι. Και ακόμα πιο λογικό, όταν δεν ξέρουν οι ίδιοι και πολλοί γύρω τους, ότι είναι ηλίθιοι.
Εκεί απελπίζεσαι και εκνευρίζεσαι. Αλλά ευτυχώς ηρεμείς. Και τότε για να εκτονώσεις τα αισθήματα αυτά, μηχανεύεσαι τους τρόπους καταπολέμησης της ηλιθιότητας.

Εδώ έχει πλάκα. Ειδικά όταν οι τρόποι, οι τακτικές αυτές, αποδίδουν. Ικανοποίηση!
Το θέμα είναι να δείξεις την ανωτερότητά σου. Ως προς τη νοημοσύνη. Το επίπεδο του χαρακτήρα σου. ΠΡΟΣΟΧΗ, ΟΜΩΣ! Μην καταλήξεις σε καθωσπρεπισμούς, σε υποκρισία, σε ψέμα και κακίες που βλάπτουν.
Φροντίστε να παραμένετε ευγενικοί. Όσο περισσότερο γίνεται. Δεν πρέπει ο ηλίθιος να εντοπίσει ψεγάδια στα λόγια ή τις πράξεις σας. Θα εκμεταλλευτεί κάτι τέτοιο.

Δεύτερον. Υπομονή! Μην ξεσπάσετε. Η ακρόαση και συμμετοχή σε συζήτηση ή διαπληκτισμό με ηλίθια άτομα θέλει λεπτό χειρισμό. Θυμηθείτε: μην τους δώσετε το δικαίωμα να σας "ταπώσουν". Σκεφτείτε και ύστερα μιλήστε. Πάντα ήρεμα.
Είναι αυτό που λένε, να φοβάσαι την οργή των υπομονετικών ανθρώπων. Να ξέρετε πότε και πού είναι τα όρια. Και αν είναι απολύτως απαραίτητο να εξοργιστείτε.
Αγανακτήστε σιωπηλά. Αυτό θα σας βοηθήσει να βρείτε απαντήσεις στα ηλίθια επιχειρήματά τους και τα κούφια λόγια τους.

Εκτός από κακό, η ηλιθιότητα έχει γίνει και τέχνη. Βέβαια! Θέλει τέχνη το να είσαι ηλίθιος σε κάποια πράγματα. Οι μόνοι ηλίθιοι που λυπάμαι είναι εκείνοι που έχουν χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Ευτυχώς, δεν με εκνευρίζουν όπως οι άλλοι.

Μην ξεχνάμε και τις ηλίθιες φράσεις. Γενικεύσεις που πραγματικά μου τη δίνουν στα νεύρα. "Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι μαλάκες" και "όλες οι γυναίκες είναι ίδιες ηλίθιες"είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αλλά οι ηλίθιοι δεν καταλαβαίνουν ότι τέτοιες φράσεις είναι σεξιστικές κατά βάθος και δεν συνειδητοποιούν ότι ο σεξισμός είναι ρατσισμός. Οι ίδιοι ηλίθιοι που πετάνε σπόντες σε άλλους αποκαλώντας τους ρατσιστές, και που τάσσονται κατά αυτού...

Η ηλιθιότητα είναι το αντίθετο της αυτογνωσίας και της λογικής. Ο ηλίθιος δύσκολα αποκτά ΣΩΣΤΟ αυτοσεβασμό και ΣΩΣΤΗ αυτοεκτίμηση. Με την έννοια εκτίμησης του χαρακτήρα και των ορίων σου.
Και φυσικά μην ξεχνάμε ότι έξυπνες και με νόημα φράσεις χρησιμοποιούνται (ή μάλλον κακοποιούνται) από ηλίθιους.

Και πέφτουμε πάλι πάνω στο θέμα της ωριμότητας. Μα, τι πράγμα είναι αυτό ρε παιδί μου, να ξέρουν όλοι ποιος είναι ώριμος και ποιος ανώριμος και αν οι ίδιοι είναι ώριμοι. Πώς γίνεται ανάμεσα στους ηλίθιους να προσδιορίσεις την ωριμότητα του ατόμου? Σε τρελαίνουν. Σε ένα περιβάλλον όπου σου επιβάλλεται ή σου βγαίνει αυθόρμητα μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά...

Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε από λίγη ηλιθιότητα πάνω μας. Οι ηλίθιοι απλά έχουν πολλή ηλιθιότητα. Η ηλιθιότητα που όλοι έχουμε είναι που μας ωθεί στο να κάνουμε λάθη. Πρέπει να την "δαμάσουμε"... Αλλιώς καήκαμε... Να μην το "κουράσουμε" άλλο, όμως, ας συνοψίσουμε.

Πρέπει να ξέρεις πότε να κρατάς το στόμα σου κλειστό και τα μάτια και τ' αυτιά σου ανοιχτά.
Ωριμότητα είναι η πλήρης και ορθή κατανόηση του εαυτού σου, η αυτοεκτίμηση, η κρίση και η λογική.
Ανωριμότητα είναι η έλλειψη ορθής κριτικής σκέψης και η υποταγή ή αυθυποβολή σε κατώτερα ένστικτα, στερεότυπα και οδηγίες.

Γιατί ώριμος είναι ο μετριόφρων.
Και ανώριμος είναι ο στενόμυαλος.

Τελεία και παύλα...

Εγώ

Γεννήθηκα ευαίσθητος και τώρα υποφέρω.
Η τύχη έτσι τα 'φερε, αλλά επιμένω σε αυτήν να μην πιστεύω.
Δεν ξέρω αν πιστεύω τελικά...

Με ό,τι καταπιάνομαι, θέλω να είμαι εντάξει.
Έτσι με πιάνει πάντα ένα άγχος. Μικρό ή μεγάλο.
Χωρίς να το θέλω. Μια μελαγχολία που μου είναι μεγάλο βάρος...

Είμαι ντροπαλός αλλά όχι εσωστρεφής.
Και εξαιτίας αυτού, μπορώ να γίνω επιπόλαιος.
Να πω κάτι και να κάνω κάτι το οποίο αλλιώς το είχα σκεφτεί. Αλλιώς το ήθελα...

Στεναχωριέμαι γι' αυτό. Φτάνω να εκνευρίζομαι.
Ψάχνω για ένα καλό φίλο, κάποιον να με βοηθήσει να ελαφρύνω τα βάρη που η ευαισθησία με φορτώνει.
Πρέπει πρώτα να προσπεράσω την ανωριμότητα και τον χλευασμό κάποιων για να το καταφέρω.

Ευχαριστώ όσα και όσους με ελαφρύνουν. Δυστυχώς, όσοι κάνουν το αντίθετο, ακόμα και εν αγνοία τους, μου εμπνέουν μίσος.
Δεν είναι καλό. Θα ήθελα να μην μισήσω ποτέ ξανά.
Προσπαθώ να ξεκαθαρίζω με τους άλλους τις σχέσεις μας.

Πολύ δύσκολο. Αυτή η κοινωνία το καθιστά αδύνατο.
Και εκεί νιώθω την απελπισία να παραμονεύει.
Νιώθω ακόμα ένα βάρος. Ευτυχώς βρίσκω τρόπους να εκτονώνω λίγο από αυτό.

Γιατί γεννήθηκα ευαίσθητος και δεν το καταλαβαίνουν.
Δεν το επέλεξα. Ίσως δεν μου αρέσει. Αλλά αν δεν ήμουν ευαίσθητος, θα ήμουν διαφορετικός.
Δεν ξέρουν την ευαισθησία μου. Αν το πω, θα με παρεξηγήσουν.

Ίσως σύντομα το πω σε κάποιον από τους λίγους καλούς φίλους. Και αυτούς τους δοκιμάζω ακόμα.
Δεν είναι τέλειοι. Δεν είναι αυτό που ψάχνω. Και δεν ψάχνω το τέλειο.
Αναζητώ ανθρώπους που να με καταλαβαίνουν και να με βοηθήσουν.

Για να μην καταλήξω σε αδιέξοδο. Προσπαθώ να βρω λίγη αυτοπεποίθηση.
Σκάβω στο μυαλό μου να ξεκαθαρίσω τι νιώθω και γιατί.
Σκάβω για την αυτοπεποίθηση.

Μερικές φορές, όταν βρω ένα ίχνος της, ξυπνάω.
Και λέω "δεν με νοιάζει". Τότε νιώθω ξανά ανεκτίμητος.
Δυστυχώς δεν κρατάει πολύ. Όλο και κάτι θα με πάει πίσω στην ίδια μελαγχολία, ή άλλες σκέψεις "βαριές"...

Καταλήγω όπως πάντα να δημιουργώ ένα χάος στο μυαλό μου, από σκέψεις και λέξεις.
Να αναρωτιέμαι για πολλά ταυτόχρονα.
"Γιατί να είναι τόσο δύσκολο"?

Τόση ενέργεια, τόσο δράμα, τόσο άγχος.
Για κάτι τόσο όμορφο. Και δεν ισχύει μόνο για μένα.
Για εμένα απλά ισχύει περισσότερο.

Εξαιτίας της ευαισθησίας μου.
Στους άλλους αυτό το προβάλλω σαν ατυχία.
Θέλω να μιλήσω με άτομα στα οποία θα το προβάλλω όπως είναι.

Θα αιτιολογήσω και δεν θα δικαιολογηθώ σε αυτά τα άτομα.
Να βρω κάποια συμβουλή.
Και αν δεν υπάρχει, κάποια παρηγοριά...


Εγώ και η ευαισθησία μου... Ντροπαλός και επαναστάτης...