7/9/10

Συναγερμός καπνού

Ναι, λες και θα μπορούσε ποτέ το ελληνικό κράτος, ή καλύτερα οι Έλληνες γενικώς, να "περάσουν" έναν τέτοιο νόμο χωρίς να γίνει το σύνηθες "τζέρτζελο" και ο εμφύλιος μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών.

Και ενώ μαίνονται οι ατελείωτες αντιπαραθέσεις επί του θέματος, θα ακούσεις ό,τι μπορείς να φανταστείς περί καπνίσματος, περί του πόσο βλάπτει, περί αντιπαθητικών αντικαπνιστών (αντί του όρου μη καπνιστές), περί εγωιστών και ασυνείδητων καπνιστών, περί φασισμού εκ μέρους του κράτους, περί κατάρρευσης του νόμου σύντομα ("ΤΟ ΠΟΛΥ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΓΩ"), περί ηθικών αξιών και πολλών ακόμα, φτάνοντας τελικά σε αδιέξοδο σχεδόν πάντα.

Ναι, βλάπτει, δεν είναι παγκόσμιο σκοτεινό κυβερνητικό ψέμα
Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: το κάπνισμα πράγματι βλάπτει τον οργανισμό του ανθρώπου. Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι συμβάλλει στην εμφάνιση πλήθους ασθενειών και καρκίνων. Ρίξτε μια ματιά εδώ κι εδώ για τις βλαβερές συνέπειες. Επίσης ενδιαφέρον είναι και το πόρισμα πρόσφατων ερευνών που αποκαλύπτουν πως το κάπνισμα τσιγάρου στην πραγματικότητα επιδεινώνει τα αισθήματα κατάθλιψης σε μερικούς έφηβους.
Όφελος του καπνίσματος? Η διέγερση που προσφέρει. Ή απλά μπορεί σε κάποιον να αρέσει το "ρούφα-φύσα" καπνό.
Επίσης, κάπου έχω διαβάσει ότι αν κάποιος καπνίζει το πολύ δύο τσιγάρα το μήνα, χωρίς όμως να κάνει και παθητικό κάπνισμα, ο οργανισμός του ωφελείται αφού κατά κάποιο τρόπο οι πνεύμονες λειτουργούν καλύτερα με μια μικρή δόση καπνού μια στο τόσο. Δεν βρίσκω το αντίστοιχο άρθρο τώρα, οπότε ας μας μείνει το "παν μέτρον άριστον" που η ιστορία μάς διδάσκει.

Μαμά, μου στερούν τα δικαιώματα μου!
Και πάμε παρακάτω. Έχω μία απορία, δεν μου τη λύνει κανείς ως τώρα. Εμένα μου αρέσει να στρίβω σελίδες βιβλίων μέσα στις οποίες βάζω αποξηραμένες βρομούσες, κόκκινο πιπέρι, κομματάκια πλαστελίνης και πλαστικών λουλουδιών. Μετά γουστάρω απίστευτα να πηγαίνω σε καφετέριες, να αράζω και να ανάβω το αριστούργημα μου, απολαμβάνοντας ύστερα το ευχάριστο αμάλγαμα αρωμάτων και φυσώντας τον καπνό τριγύρω, καθώς πίνω τον καφέ ή το ρόφημά μου. Δεν μπορώ αλλιώς.
Έχω μάθει από φίλους ότι πολύ συχνά άτομα που κάθονται στα δίπλα τραπέζια δεν αρέσκονται στο να μοιράζονται τον καπνό μου, γιατί τον καπνό δεν τον ελέγχουμε και πάει όπου θέλει τριγύρω. Οπότε επειδή μάλλον δεν καπνίζουν και δεν ξέρουν τι εστί απόλαυση, με κράζουν και γίνονται αντιπαθητικοί!  ΟΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΘΑ ΚΑΠΝΙΖΩ ΡΕ!
Η απορία μου λοιπόν είναι: θα μου στερήσετε το δικαίωμα να καπνίζω το στριφτό μου ενώ πίνω τον καφέ επειδή δεν αρέσει σε εσάς? Δε με νοιάζει αν ο άλλος δίπλα δεν καπνίζει, σε ανοιχτό χώρο είμαι!

Το πρώτο γράμμα στη λέξη "Ελλάδα" προέρχεται από το "Εγώ"
Σε αυτό το "δε με νοιάζει" έγκειται το πρόβλημα των Ελλήνων. Στη νοοτροπία που εφαρμόζουν παντού και πάντοτε. Πρώτα μπαίνει το "εγώ" και μετά, αν δεν υφίσταται σύγκρουση με το προσωπικό συμφέρον, θα μπει το "εμείς". Το "εσείς", πάντως, είναι πολύ μακριά ακόμα.
Οι καπνιστές λένε ότι αν δεν τους επιτρέπεται να καπνίζουν, τους στερείται το δικαίωμα να καπνίζουν όπου θέλουν γιατί έχουμε δημοκρατία. Οι μη καπνιστές λένε ότι αν κάνουν παθητικό κάπνισμα, τους στερείται το δικαίωμα να μην καπνίζουν και να διατηρούν την υγεία τους σε καλή κατάσταση γιατί έχουμε δημοκρατία.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΡΕ, ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΣΟΥ?
(Βέβαια, η σύγχρονη δημοκρατία ως έννοια και πολίτευμα έχει πολλά ψεγάδια, οπότε ας μεταφερθούμε στην έννοια της ελευθερίας.)
Η δημοκρατία υπαγορεύει πως είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θες εντός των κοινώς αποδεκτών ορίων. Μπορείς να ασκείς το δικαίωμα του να είσαι ελεύθερος μόνο αν δεν προσβάλλεις την ελευθερία των άλλων. Υπάρχουν νοητά όρια δηλαδή.
Κι εδώ γίνεται το μπαμ. Το τρίτο όνομα του σύγχρονου έθνους αλλιώς γνωστού ως Greece και Hellas είναι Exaggeration. Υπερβολή. Ο γνωστός άγνωστος "μέσος Έλλην" δεν δέχεται να του τεθούν όρια. Μόνος του θα βάλει τα όρια όπου γουστάρει.

"Διαφωνώ με το νόμο? Δεν τον τηρώ."
Δεν τάσσομαι υπέρ καμίας από τις παρατάξεις καπνιστές-αντικαπνιστές. Το πρόβλημα δεν είναι το τσιγάρο και τα δικαιώματα μας. Είναι ο σεβασμός στον άλλο.
Θυμάμαι, από τα αναρίθμητα μαθήματα ιστορίας που δέχτηκα κατά τη διάρκεια των μακρών σχολικών χρόνων, μου έχει καρφωθεί στο κεφάλι ένα πράγμα που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις:
Ακόμα και αν είχαν παράπονο με τους κυβερνώντες (τους οποίους εκείνοι ψήφιζαν), και ακόμα και αν θεσπίζονταν νόμοι που τους δυσαρεστούσαν απίστευτα, δεν μεταμορφώνονταν άμεσα σε αναρχικούς "ριζοσπάστες" (αρχιδοσπάστες θα τους έλεγα εγώ) που "πάνε κόντρα στο κατεστημένο" και "προβάλλουν αντίσταση στο φασιστικό κίνημα των παρακρατικών". Υπάκουαν σε κάθε ένα νόμο. Αλλά πάθαιναν και μάθαιναν. Όποιοι είχαν εκλεχθεί δεν θα ξαναέβρισκαν θέση εκεί πάνω, και ο λαός θα ψήφιζε πολιτικούς που θα άλλαζαν ό,τι τους δυσαρεστούσε στην παρούσα κυβέρνηση. Θα λάμβαναν ουσιαστική δράση για το συμφέρον της πόλης τους.
Το λέω συνεχώς, οι μισές μου αναρτήσεις εδώ αυτό προσπαθούν να περάσουν: ΕΛΛΗΝΑ - ΔΕΝ - ΣΕΒΕΣΑΙ - ΤΟΝ - ΕΑΥΤΟ - ΣΟΥ. Και συνεπώς δεν σέβεσαι και τον συμπολίτη ή το κράτος. Και κάτι σημαντικό, που πάντα ξεχνάμε: το κράτος είμαστε εμείς. Δεν καταλαβαίνω το νόημα της φράσης "το κράτος φταίει/αυτοί τα κάνουν/εμείς τι φταίμε". Δηλαδή, μας κυβερνούν άλλοι λαοί ή εξωγήινοι?
Η νοοτροπία του "αντιστέκομαι στο κράτος, δεν υπακούω σε ηλίθιους νόμους" πρέπει να διακοπεί. Μια τέτοια νοοτροπία μας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, είναι μια επίθεση εκ των έσω σε εμάς τους ίδιους, ένας φαύλος κύκλος με τεράστια περίμετρο μα τόσο ευδιάκριτη.

Δωσίλογοι, αλήτες, σπιούνοι!
Ακούω πολλούς να λένε πως "το κράτος έβγαλε και τηλεφωνική γραμμή για να μας κάνει ρουφιάνους. να καρφώνουμε τους καπνιστές". Παραπονιέσαι που ο άλλος γίνεται ρουφιάνος? Εσύ δεν είσαι που τον αναγκάζεις να σε καρφώσει? Ποιος είναι χειρότερος? Αυτός που καταπατεί τον νόμο κατά βούληση ή εκείνος που χαίρεται να σε παραδίδει στις αρχές?
Πάτε καλά ρε? Από πότε είναι ρουφιάνος κάποιος που επιθυμεί να τηρείται ο νόμος? Ναι, εντάξει, ξέρω ότι κάποιοι είναι χαιρέκακοι και θέλουν να σου κλείσουν το μαγαζί και να πληρώσεις πρόστιμα και τα λοιπά, αλλά εσύ δεν είσαι πρώτος μαλάκας που παραβαίνεις το νόμο?


Εγώ, το τσιγάρο και ο νόμος
Έχοντας υπόψη ότι η παρούσα διάταξη της Βουλής και της κυβέρνησης δεν πρόκειται να θέσπιζε δίκαιο και σωστό νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος, όπου θα προβλεπόταν ακριβώς πού και πότε επιτρέπεται το κάπνισμα, όπου οι κερδοσκόποι καταστηματάρχες θα υποχρεώνονται να βάλουν εξαερισμούς ή/και διαχωριστικά στα καταστήματά τους για να υπάρχουν χώροι καπνίσματος και μη, πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πιστεύω και απόψεις μας.
Τηρήστε το νόμο. Σεβαστείτε για να σας σεβαστούν. Γιατί να "αντισταθείς" στο κράτος? Αν κάποτε έρθει η ώρα να εξετάσουμε τα λάθη κυβερνώντων και κυβερνημένων ας είναι οι πολίτες που θα είναι αψεγάδιαστοι. Καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται.
Σύμφωνα με το υπουργείο υγείας "το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους. Ως εσωτερικοί χώροι νοούνται τα αίθρια των καταστημάτων και οι χώροι με αποσπώμενη ή συρόμενη οροφή και οι εξωτερικοί χώροι των καταστημάτων που έχουν οριοθετηθεί περιμετρικά με τζαμαρία ή μουσαμά ή νάιλον. Προκειμένου να επιτρέπεται το κάπνισμα σε εξωτερικό χώρο καταστήματος, ο χώρος αυτός θα πρέπει να είναι ανοιχτός (χωρίς τζάμια, μουσαμά, νάιλον διαχωριστικά) από δύο τουλάχιστον πλευρές." Εξαίρεση, λέει, αποτελούν οι χώροι άνω των 300 τ.μ. και τα καζίνο, όπου ο νόμος θα ισχύσει από τον Ιούνιο του 2011.

"ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"?
Καταλαβαίνω τι ευχαρίστηση αποτελεί το τσιγάρο για όσους καπνίζουν. Ένα πριν, ένα μετά, ένα με τον καφέ... Καταλαβαίνω όμως και τον μη καπνιστή. Ο καπνός σε πολλά άτομα μπορεί να προκαλέσει ακόμα και έντονο βήχα ή ζαλάδα, ακόμα και σε ισχνές ποσότητες.
Προς καπνιστές: Δείτε το και με άλλο μάτι. Δοκιμάστε να διασκεδάσετε και να χαλαρώσετε χωρίς την ανάγκη για τσιγάρο. Και όταν νιώσετε την ανάγκη, κάντε ένα διάλειμμα έξω από τον χώρο που βρίσκεστε, σεβόμενοι τους υπόλοιπους ανθρώπους που διασκεδάζουν εκεί.
Προς μη καπνιστές: Μην γίνεστε αντιπαθητικοί αντικαπνιστές. Αν η συζήτηση δεν αποφέρει καρπούς, τότε υπάρχει και η γραμμή καταγγελιών. Αλλά ας σταματήσουν οι αντικαπνιστικές εκστρατείες και η επίθεση κατά του τσιγάρου. Δεν βρίσκω λόγο να υπάρχουν. Το κάπνισμα (όπως και το αλκοόλ και εκατοντάδες ακόμα πράγματα απολαυστικά και μη, που μας βλάπτουν) είναι επιλογή του κάθε ατόμου. Δεν σας αρέσει? Μην κάνετε παρέα μαζί τους και μην τους καλέσετε στο πάρτυ γενεθλίων σας.


Αυτά προς το παρόν...


If smoking is not allowed in heaven, I shall not go.
Mark Twain

2/9/10

Εγώ εναντίον μου

Μα είναι σαν δράκος, δράκος μεγάλος
δαίμονας άλλος, εσώτερο χάος
συγχύζει κεφάλι, χαρίζει μια ζάλη
το νιώθεις και πάλι, μια άποψη άλλη.

Αυτό το τέρας, της κάθε ημέρας
μ' ορμή μίας σφαίρας, ο σπάνιος αιθέρας
είναι ο εαυτός σου, μες στο μυαλό σου
συνομιλητής σου, και επικριτής σου.

Ανασφάλεια ή σιγουριά, δυστυχία ή χαρά
άγχος ή ηρεμία, θάρρος ή απραξία
πάντα επηρεάζει, ποτέ δε μετριάζει
συναισθήματα πειράζει, λογική δε λογαριάζει.

 Συχνά δεν σ' αρέσει, σ' άσχημη θέση
σ' έχει εκθέσει, κάποια κακή σκέψη
και λες 'εγώ φταίω', ρωτάω γιατί κλαίω
πια τίποτα νέο, αναστενάζω κι εκπνέω.

Πότε κακό πότε καλό, μα παραμένει πάντα τρελό
πάντα αλλοπρόσαλλο, σε κάνει έξαλλο
τα 'χεις μ' εσένα, ξέρεις πως φταις
δεν είναι ψέμα, ό,τι κι αν λες.

 Πάλεψε να ελέγξεις, τα ηνία ν' αρπάξεις
τώρα να φωνάξεις, μπορείς να τ' αλλάξεις
να ξέρεις τι θέλεις, να μην υπερβάλλεις
ο νους να ωριμάσει, ο δράκος να πάψει.


"Το να νικήσει κανείς τα πάθη του εαυτού του είναι η πρώτη και καλύτερη νίκη."

22/8/10

Rambo Facts 2

Επιλογές από το Chuck Norris Facts. Πολλά είναι όμοια με τα Makis Facts. Κάποια facts προς το τέλος είναι δικής μου έμπνευσης.

Ο Rambo έχει μετρήσει μέχρι το άπειρο. Δύο φορές.

O Rambo κάποτε κλώτσησε ένα άλογο στο πηγούνι. Οι απόγονοι του αλόγου αυτοί είναι γνωστοί σήμερα ως καμηλοπαρδάλεις.

Αν γράψεις "Rambo" σε μια παρτίδα Scrabble κερδίζεις. Για πάντα.

Ο Rambo κοιμάται με ένα μαξιλάρι κάτω από το όπλο του.

Όταν ο Bruce Banner εξαγριώνεται, μεταμορφώνεται σε Hulk. Όταν το Hulk εξαγριώνεται, μεταμορφώνεται σε Rambo.

Όταν λες ότι "κανείς δεν είναι τέλειος" ο Rambo το παίρνει προσωπικά.

Ο Rambo μπορεί να κάνει τους ιούς να αρρωστήσουν.

Ο Rambo μπορεί να σε χτυπήσει τόσο δυνατά ώστε να αλλάξει το DNA σου.

Ο Rambo πράγματι έχτισε την Ρώμη σε μία μέρα.

Ο Rambo κάνει τα κρεμμύδια να κλαίνε.

Υπάρχουν πλέον πέντε μεγέθη για τα ποτήρια στα Starbucks: Short, Tall, Grande, Venti και Rambo.

Ο Rambo πλένει τα δόντια του με συρματόπλεγμα.

Στους επιστημονικούς κύκλους, ο θάνατος είναι γνωστός ως "η ασθένεια Rambo".

Ο Rambo ξέρει πού βρίσκεται η μέση του πουθενά.

Οι κεραυνοί δεν χτυπάνε τον Rambo. Ο Rambo χτυπάει τους κεραυνούς.

Ο Rambo μπορεί να κρίνει ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.

 Το σκοτάδι φοβάται τον Rambo.

Ο Rambo μπορεί να νικήσει στην τρίλιζα με δύο κινήσεις.

Αντίθετα με τις πιο διαδεδομένες απόψεις, ο Τιτανικός δεν χτύπησε παγόβουνο. Το πλοίο ήταν εκτός πορείας και κατά λάθος έπεσε πάνω στον Rambo καθώς εκείνος έκανε ύπτιο στον Ατλαντικό.


Βλέπε και: Rambo Facts

2/8/10

Φίλοι (για πάντα ή για πλάκα?)



Φίλοι. Φίλοι? Ποιους θεωρείς φίλους?
Άτομα που γνωρίζεις και απλά χαιρετάς σε τυχαίες συναντήσεις? 
Άτομα που σε ρωτάνε για τα νέα σου απλά για μια ενημέρωση, μια κουβέντα?
Άτομα που σε θεωρούν φίλο χωρίς να του θεωρείς εσύ, επειδή έτσι τους συμφέρει ή έτσι γουστάρουν?
Άτομα που ενώ συναναστρέφονται φυσιολογικά μαζί σου, έχουν πρόβλημα μαζί σου?
Άτομα που έχουν πρόβλημα μαζί σου αλλά δεν το αναφέρουν παρά μόνο σε άλλους και όχι σε 'σένα?
Άτομα που είναι φίλοι σου όποτε το θελήσουν?
Άτομα που σε έχουν στη λίστα φίλων τους στο facebook?
Άτομα που σου μιλάνε μόνο αν τους παρέχεις κάτι? Μια βόλτα, το αυτοκίνητό σου, λεφτά ή υπηρεσίες?
Άτομα που σε ξεχνάνε για έναν έρωτα και ενίοτε επιστρέφουν για να δουν πώς είσαι, με δήθεν ενδιαφέρον?

Αυτοί είναι φίλοι? Δεν ξέρω. Εσύ τους θεωρείς φίλους? Φίλους...
Αμέτρητους,θα γνωρίσεις στη ζωή.
Πολλούς, θα θυμάσαι για καιρό.
Αρκετούς, θα συμπαθήσεις περαιτέρω.
Λίγους, θα επιλέξεις για να βρίσκονται κοντά σου.
Μετρημένους, θα αγαπήσεις εγκάρδια.

Οι καιροί αλλάζουν, εποχές έρχονται και φεύγουν. Οι φιλίες είναι το ίδιο ευμετάβλητες:
Αμέτρητες, θα διαρκέσουν λίγες μόνο ώρες.
Πολλές, θα αποδειχθούν σκάρτες.
Αρκετές, θα είναι υγιείς.
Λίγες, θα σε πληγώσουν βαθιά.
Μετρημένες, θα σε κάνουν να νιώσεις ολοκληρωμένος και ευτυχής.

"Οι φίλοι είναι η οικογένεια που εσύ επιλέγεις για τον εαυτό σου."
Επέλεξε υπεύθυνα.

1/8/10

Ανανεώσεις, ανακαινίσεις, κατεδαφίσεις

Δύο εβδομάδες έλειψα και ήταν λες και βρήκαν ευκαιρία όλα να αλλάξουν.

Το hotmail, το blogger, το facebook και άλλα γνωστά και μη "εργαλεία", έχουν πλέον διαφορετικό και αναβαθμισμένο interface και νέες δυνατότητες. Χωρίς να λείπουν και αναποδιές.

Το troktiko κατεδαφίστηκε, αλλά αυτό θα συζητηθεί σε κονιορτοποίηση σύντομα, όπως και άλλα επίκαιρα θέματα.

Επί τη ευκαιρία λοιπόν, άλλαξα και εγώ το interface μου, εφαρμόζοντας αλλαγές στο πρότυπο και στα χρώματα του blog, έτσι για να σπάει η μονοτονία. Έχω ακόμα δουλειά για να τελειοποιηθεί η μετάβαση, αλλά χαλάλι.

Πάω να συνεχίσω την ανάγνωση του μυθιστορήματος που με έχει συνεπάρει.


Και έχουμε ακόμα να δούμε...

21/6/10

Ανησυχίες

Σκέψεις της ημέρας...

- "Όσο ζεις, μαθαίνεις."
- Μαθαίνεις ότι ποτέ δεν ξέρεις κάποιον πολύ καλά.
- Και με το "πολύ καλά" εννοώ να γνωρίζεις τα πάντα γι' αυτόν. 
- Ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό δεν ξέρεις καλά.
- Και ίσως ποτέ να μην τον γνωρίσεις απόλυτα.
- Άρα δεν γίνεται να γνωρίζεις κάποιον άλλο τόσο καλά.
- Now listening to: "Dimi Phaze feat. Mary Jeras - All This Love"
- Και όσο ζεις, αποκτάς εμπειρίες.
- Ό,τι βλέπεις να συμβαίνει στους άλλους, ποτέ μην το θεωρείς κάτι μακρινό.
- Γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα...
- Και βλέπεις, και ακούς, και παθαίνεις...
- Αυτά που πίστευες πως ποτέ δεν θα σου τύχουν.
- "Μην θεωρείς τίποτα δεδομένο."
- Να περιμένεις το απρόσμενο.
- Ίσως ακούγεται αδύνατο, αλλά δεν είναι.
- Και καθώς ζεις, επιβεβαιώνονται ένα σωρό άλλα ρητά που ακούς και χρησιμοποιείς.
- Τελικά όπως ξεφτιλίστηκε το "LOL" από τον λαουτζίκο, ξεφτιλίστηκε και το "Fail".
- Χάθηκε και αυτής της λέξης το νόημα.
- Ό,τι πούμε, ό,τι γράψουμε, ας πετάξουμε και ένα "fail" πάνω.
- Η υποκρισία είναι η εύκολη λύση για πολλούς τελικά.
- Παίρνουν ό,τι θέλουν, και μετά, αν ξαφνικά έχουν κάποιο πρόβλημα μαζί σου, δεν θα στο πουν.
- Θα το γυρίσουν σε παράσταση, όπου παριστάνουν τους φίλους σου.
- Και πίσω από την πλάτη σου, βγάζουν "βρώμες" και κλαίγονται μαζί με άλλα φίδια, για την δυσαρέσκεια που τους προκαλείς.
- Η υποκρισία δημιουργεί τα πιο πολλά προβλήματα μεταξύ ανθρώπων.
- Γιατί βασικό συστατικό της είναι το ψέμα.
- Και όταν το ψέμα αποκαλυφθεί, έρχονται και οι ανατροπές.
- Και γίνεται της πόρνης.
- Εκτός αν υπάρχει, κάπου ανάμεσα στην ηλιθιότητα και την πονηριά, κρυμμένο και λίγο φιλότιμο.

"Της πόρνης"...

16/6/10

Πρώτη Κονιορτοποίηση Ρητών και Άρρητων

Όταν ο Αντώνης και ο Μιχάλης αναπτύσσουν διάλογο, πολλά μπορεί να συμβούν ή να... κονιορτοποιηθούν. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα.

Μ: Καλησπέρα άπαντες. Διακόπτουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές για να σας προσφέρουμε μια ακόμα απολαυστική, ψυχαγωγική και μορφωτική κονιορτοποίηση. Συνάδελφε.
Α: Καλησπέρα, καλώς ήρθατε και καλώς με βρήκατε αφού στο προηγούμενο επεισόδιο ο παρτενέρ επέλεξε να με εκδιώξει. Δε το βάζουμε κάτω όμως και σας φέρνουμε άλλο ένα καυτό ζήτημα και σήμερα...
Μ: Κονιορτοποίηση και τελική αξιολόγηση αποφθεγμάτων. Κύρια πηγή το facebook. Κύριος λόγος τα νεύρα μας. Θα χρησιμοποιήσουμε στο επίπονο αυτό έργο και ένα "αμπελοφιλοσοφόμετρο". Θα χρησιμοποιήσουμε έναν δείκτη για την αξιολόγηση αυτή, εν ονόματι  Π.Ε.Ο.Σ. (Ποσοστό Ευτέλειας και Οξύτητας Σημαινόμενου - όπου σημαινόμενο είναι το εκάστοτε απόφθεγμα). Μη ντραπείτε να κοιτάξετε σε λεξικό αν δεν πιάνετε την ακριβή έννοια. (Συμβαίνει σε όλους.) Ο δείκτης εκφράζεται επί τοις εκατό (%) και δείχνει την ποσοστιαία ευτέλεια και κενότητα του κάθε αποφθέγματος που θα αξιολογούμε. Όσο μεγαλύτερο Π.Ε.Ο.Σ. έχει η φράση, τόσο πιο ανόητη και ανούσια είναι. Το Π.Ε.Ο.Σ. στρογγυλοποιείται πάντα προς τα πάνω. Μα πού πήγε το μυαλό σας? Για τα δεκαδικά ψηφία μιλώ.
(ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην χρησιμοποιείτε τον δείκτη στην αξιολόγηση αρσενικών ανθρώπων εν ζωή.)

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Μη τα βάζεις με ηλίθιους, πέφτεις στο επίπεδό τους και σε κερδίζουν λόγω εμπειρίας.
Α: Αυτό το ρητό πιστεύω ότι έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά. Σε βαθμό που το χρησιμοποιούν και οι ίδιοι οι ηλίθιοι. Α, έχω σιχαθεί να το βλέπω στο εσυσωλήνας (aka Youtube) σαν σχόλιο. Το Π.Ε.Ο.Σ. του είναι κάπου στο 50%.
Μ: Ένα ρητό που προσπαθεί μάταια να φτάσει σε ουσία την γνωστή φράση που είχε ξεστομίσει ο Αϊνστάιν για την ηλιθιότητα και το σύμπαν.  Η χρήση που ανέφερες και εσύ, μάλλον το ρίχνει πολύ χαμηλά. Τελικά θεωρώ πως το Π.Ε.Ο.Σ. του είναι γύρω στο 70%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 60%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Η ζωή δεν είναι ό,τι βλέπεις και αγγίζεις, άλλα ό,τι αγαπάς και σκέφτεσαι.
Μ: Διαφωνώ με το πρώτο μέρος της φράσης, συμφωνώ με το δεύτερο. Μερικώς λανθασμένη ιδέα για μένα, δηλαδή. Πολύ ρομαντική και αρκετά σύντομη περιγραφή για έναν όρο που χρειάζεται πολλή σκέψη, τη ζωή. Π.Ε.Ο.Σ. 75%.
Α: Μίσησα τη φράση μόλις τη διάβασα. Προφανώς η ζωή είναι ότι αντιλαμβάνεσαι αλλιώς πρέπει να κόψεις να σνιφάρεις UHU. Αγαπάω πολύ τα σουβλάκια αλλά δεν είναι και η ζωή μου. Ξέρεις γιατί? Γιατί έχω και λίγη ζωή. Υπερβολικά γλυκανάλατο και ανούσιο για 'μένα. People, get real. Αν δεν αντέχεις την αλήθεια go die. Π.Ε.Ο.Σ. 80%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 78%



---------------------------------------------------------------------------------------------------
Πίσω από έναν σπουδαίο άντρα βρίσκεται μια πανέξυπνη γυναίκα.
Α: Ας αρχίσουμε από δύο (2) βασικές αρχές. Δεν υπάρχουν έξυπνες γυναίκες και αν υπάρχουν τότε απλά θα ξέρουν να σφουγγαρίζουν το πάτωμα πιο γρήγορα-αποτελεσματικά. Ύστερα, τι γυρεύει εξ αρχής μια γυναίκα όπισθεν του ανδρός??? Μα φυσικά τον ακολουθεί σιωπηλά αφού ο άντρας είναι ο σωστός. Γυναίκα, gimme a blowjob and then go make me a sandwich. Είμαι μισογύνης και γουστάρω άσχημα, φεμινίστριες φάτε σκατά. Π.Ε.Ο.Σ. 85%.
Μ: Αγνοώ την άρρωστη άποψη σου, Μίστερ Τεστοστερόνη 2010. Η φράση αποτελεί άλλη μια γενίκευση που ίσως έχει κάποιες βάσεις από την ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ωστόσο η γενίκευση είναι γενίκευση και η συγκεκριμένη είναι άστοχη και αποτελεί άλλη μια σπόντα που γεννήθηκε σε αυτή την καταραμένη και ανούσια μάχη μεταξύ των δύο φύλων. Π.Ε.Ο.Σ. 80%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 83%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Καλύτερα να μου λένε πικρές αλήθειες παρά γλυκά ψέματα.
Μ: Είμαι απόλυτα σύμφωνος με το νόημα της φράσης. Με χαλάει μόνο η αρχή, ίσως υποδεικνύει ότι το απόφθεγμα χρησιμοποιείται από ένα ευσυνείδητο άτομο μεν, αλλά άβουλο δε. Οξύμωρο, αλλά έτσι είναι. Η διατύπωση μετράει. Π.Ε.Ο.Σ. 15%.
Α: Αρκετά ρεαλιστικό παρόλα αυτά κρύβει από πίσω του την παγίδα του emo και μοιάζει με τίτλο από ηλίθια Ελληνική σειρά στην TV. Καμία αλήθεια δεν είναι πικρή. Είναι καθάρια σαν θάλασσα και λαμπρή σαν αστέρι. Για αυτό είναι αλήθεια. Π.Ε.Ο.Σ. 25%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 20%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Τα δάκρυα που δε φαίνονται είναι αυτά που πονάνε περισσότερο.
Α:  Τι πάει να πει "δάκρυα που δε φαίνονται"? Αν δεν έκλαψες πάει να πει ότι το κράτησες μέσα σου για να το χτυπάς-κλαψομουνεύεσαι αργότερα. Αν έκλαψες είναι επειδή τα δάκρυα είναι η βιτρίνα της αδυναμίας σου... τσκ τσκ τσκ. Π.Ε.Ο.Σ. 70%.
Μ: Παλεύω και 'γω να δώσω σταθερό νόημα στα "δάκρυα που δε φαίνονται". Είναι τα δάκρυα που καταφέρνουμε να κρατήσουμε? Είναι η σιωπηλή θλίψη? Η σκόπιμη σιωπηλή θλίψη? Μήπως έχουμε παραπομπή στο "οι άντρες δεν κλαίνε, μόνο δακρύζουν"? Όπως και να έχει, πιστεύω ότι έχουμε ένα quote fail. Δεν κατάφερε να φτάσει το νοηματικό επίπεδο που ήθελε, ο "ποιητής". Π.Ε.Ο.Σ. 85%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 78%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι άνθρωποι που γελούν πολύ είναι αυτοί που οι καρδιές τους πονούν περισσότερο.
Μ: Φράση που στοχεύει να συνδέσει την ευαισθησία με την καλοσύνη? Φαίνεται υπερβολικά γλυκανάλατη, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι εύστοχη. Βέβαια αποτελεί γενίκευση, οπότε χάνει πόντους. Και ο Joker από τις ιστορίες του Batman γελούσε πολύ, αλλά δε νομίζω να είχε κανένα καρδιακό πρόβλημα. Π.Ε.Ο.Σ. 35%
Α: Πιστεύω ότι ο "ιδρυτής" της φράσης αυτής, μπέρδευε τους αστείους-χαρούμενους-χιουμοράκους με χαζοχαρούμενα, ενδέχεται και καθυστερημένα, παιδιά. Ο ποιητής προσπάθησε να παίξει με οξύμωρα σχήματα αλλά έπεσε στην παγίδα του "δε βγάζω νόημα". Π.Ε.Ο.Σ. 95%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 65%

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Να αφήνεις την καρδιά σου να χτυπήσει μόνο για αυτούς που μπορούν να την ακούσουν.
Α: Χμ. Συμφωνώ με το βαθύτερο νόημα αλλά όχι με τη διατύπωση... Όντως, δεν αξίζει να χαραμίζεσαι ψυχικά για άτομα που δεν έχουν χρόνο-όρεξη για σένα... Κάνεις κακό και σε εσένα και στον άλλο. Π.Ε.Ο.Σ. 10%.
Μ: Δεν διαφωνώ αλλά για μένα είναι υπερβολικά ρομαντική η διατύπωση και το σχήμα λόγου πολύ "αθώο", μου έφερε στο μυαλό σκηνές από γελοία παιδικά κινούμενα σχέδια. Π.Ε.Ο.Σ. 50%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 30%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι αταίριαστοι έρωτες έχουν μεγαλύτερο πάθος.
Μ: Παραπλήσια φράση με τις "τα ετερώνυμα έλκονται" και "πίσω από μια μεγάλη διαμάχη κρύβεται ένας μεγάλος έρωτας". Ισχύει αλλά όχι πάντα. Η διατύπωση είναι μέτρια προς καλή. Π.Ε.Ο.Σ. 50%.
Α: Define "αταίριαστοι έρωτες". Κέρατο? Ο σύντροφος έχει AIDS? Ναι μεν η φράση κυμαίνεται σε λογικά πλαίσια αλλά κάτι με χαλάει. Ω ναι. Μου θυμίζει Παπακαλιάτη. Μπλιαχ και ίου. Π.Ε.Ο.Σ 65%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 58%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Η σπηλιά που φοβάσαι να μπεις κρύβει τον θησαυρό που αναζητάς.
Α: Εν μέρει σωστή φράση αλλά αυτή η σπηλιά κρύβει τρελά ρίσκα. Οπότε μπαίνεις στο τρυπάκι του "Ζω για τη στιγμή ή φυλάω τα ρούχα μου για να 'χω τα μισά". Υποστηρίζω συνήθως το πρώτο αλλά, όπως λέει και ο φλώρος ο Ρους, υπάρχουν εξαιρέσεις. Η φράση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παντού, therefore μπάζει. Π.Ε.Ο.Σ 80%.
Μ: Η φράση φωνάζει ότι "ο τολμών νικά". Συμφωνώ στο ότι αποτελεί γενίκευση και εκφράζει μόνο έναν έξαλλο, να τον πω, τρόπο ζωής. Π.Ε.Ο.Σ. 80%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 80%


---------------------------------------------------------------------------------------------------
Σημασία δεν έχει ποιος φεύγει πρώτος αλλά ποιος ξεχνάει τελευταίος.
Μ: Εεεε, ναι. Με την πρώτη ματιά δυσκολεύεσαι να βρεις νόημα και κράζεις. Με την δεύτερη ματιά μαθαίνουμε ότι δεν πειράζει κι αν αποχώρησες πρώτος και ότι σημασία έχει να μορφωθείς από την εμπειρία και να μην ξεχάσεις και χάσεις την ουσία. Συγγενής των φράσεων "το πάθημα πρέπει να γίνεται μάθημα" και "ο χαζός ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά, ο αφελής συγχωρεί και ξεχνά, ο σοφός συγχωρεί αλλά δεν ξεχνά". Η χρήση της εν λόγω φράσης πρέπει να γίνεται με προσοχή. Κι όταν λέω προσοχή, εννοώ ότι δεν ταιριάζει σε κάθε περίπτωση "αποχώρησης". Π.Ε.Ο.Σ. 5% 
Α: Σημασία έχει γιατί έφυγε. Γιατί τον άφησες να φύγει εξ αρχής. Το να μοιρολογείς μια παλιά σχέση δε βγάζει πουθενά, αποδεδειγμένα. Το να γίνεις ένα είδος "αναμνησιακού παλιατζή" που μαζεύει σκόρπιες αναμνήσεις από σχέσεις είναι μίζερο και κατακριτέο. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά, ό,τι έγινε έγινε και δε το αλλάζεις. Έτσι μαθαίνεις και πας μπροστά. Π.Ε.Ο.Σ 95%.
Τελικό Π.Ε.Ο.Σ. φράσης: 50%

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Μ: Η αρχή έγινε, με την κονιορτοποίηση 10 τυχαίων φράσεων που θελήσαμε να αξιολογήσουμε με τον ενοχλητικό αλλά ευσυνείδητα σκεπτόμενο συνάδελφο. Η συνέχεια ίσως γίνει με περισσότερα αποφθέγματα και αν μας έχετε στείλει φράσεις που εσείς (φίλτατοι αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες) θεωρείτε πως αποτελούν αμπελοφιλοσοφίες που χρήζουν αξιολόγησης, θα έχουμε συνέχεια σίγουρα Δεκτοί και στίχοι τραγουδιών.
Α: Αν δε σας άρεσε όλο αυτό που κάναμε απλά βάλτε το στον κώλο σας. Καλησπέρα.
Μ: Δεν σας το είπα? Ενοχλητικός. Καλησπέρα σας.

5/5/10

Το πρωί καίμε ζωντανές τρεις ψυχές, το βράδυ πάμε να δούμε μπάλα...


Πού οδηγούμαστε, κύριοι και κυρίες?
Μόνο αυτό το ερώτημα έχω πλέον στο κεφάλι μου, μόνο αυτό και συνεχώς το σκέφτομαι. Πότε θα ξεχειλίσει το ποτήρι? Πότε θα ξυπνήσουν όλοι? Όλοι, όμως?

Εγώ και άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ήμαστε για ένα χρόνο, είμαστε τώρα και θα είμαστε για άλλες τρεις εβδομάδες καθηλωμένοι να αποστηθίζουμε κείμενα και τύπους. Όχι ότι είναι άχρηστα όλα, αλλά είναι λανθασμένα ο τρόπος και χρόνος που μας εξετάζουν, και φυσικά όλο το σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα, από τους καθηγητές μέχρι τα βιβλία και τις υποδομές. Περσινά (και φετινά και για του χρόνου) ξινά σταφύλια...

Οικονομική κρίση, διαφθορά, τράπεζες και πολυεθνικές σε συνεργασία με λαμόγια που παίζουν με τη χώρα μας, κοινωνικά προβλήματα κάθε λογής, ασυνειδησία, η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος πληρώθηκε από κάποια δισκογραφική ή κάποια άλλη "δύναμη" να μας κατεβάσει τα router και τα μούτρα, ακούγεται ότι καταγράφουν τις κινήσεις μας στο διαδίκτυο και κάνουνε αρχείο για να εξαπολύσουν μετά κυνηγητό και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Τελευταία παρατηρώ όλο και πιο συχνά αεροπλάνα να αφήνουν πίσω τους αυτά τα μυστήρια λευκά αέρια. Γιατί δεν έχουνε ενημερωθεί οι πολίτες περί τι αερίων πρόκειται? Μήπως κάνουν (άλλο ένα) πείραμα χωρίς τη συγκατάθεσή μας? Στα chain mails και στα video και σε επιστημονικές σελίδες, που γράφουν ότι τέτοια αέρια (που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του κλίματος και) περιέχουν άκρως βλαβερά για τον οργανισμό σωματίδια, ψεύδονται?

Σήμερα για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι οι μάζες που βγαίνουν και σπάνε τα πάντα είναι κατευθυνόμενες. Σήμερα σκοτώσανε και τρεις ανθρώπους που δούλευαν. ΔΟΥΛΕΥΑΝ! Δεν έτρεχαν να κάψουν τράπεζες και να σπάσουν αυτοκίνητα, δήθεν για να βρουν το δίκιο τους.

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω αυτή τη στιγμή. Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ένας φίλος, 23 χρονών, ευσυνείδητος, από τους λίγους, και με εκφράζει απόλυτα.

 Ελλάδα έχεις ταλέντο...


Τώρα το καταλάβατε? Δε το ξέρατε ότι η Ελλάδα είναι ταλεντάρα? Στο να βγάζει τα μάτια της με τα χέρια της τα ίδια, είναι η μοναδική πού μπορεί να το κάνει με τόση επιτυχία...


3 νεκροί κάτω σήμερα, αθώοι, δεν πήραν καν μέρος στην πορεία...Ποιος έφταιγε? Κανείς δε θα (κατα)δικαστεί γι' αυτούς τους φόνους, αν και όλοι ξέρουμε ποίοι φταίνε...ΟΧΙ, δε φταίει ούτε οι κυβέρνηση, ούτε οι μπάτσοι, μπαίνω στον πειρασμό να πω ότι δε φταίνε ούτε αυτοί πού πετάνε τις μολότοφ. Γιατί το χέρι τους οπλίστηκε, από την άγνοια, την αμάθεια, την έλλειψη εκπαίδευσης, την γαλούχηση με τα ιδανικά του κώλου πού είχαν οι γονείς ή οι συναναστροφές του.


Για όσους δε το ξέρουν, δηλώνω δημόσια και πάλι ότι δεν υποστηρίζω κανένα κόμμα, καμία παράταξη. Τις θεωρώ όλες για πέταμα και επίσης θεωρώ ότι δεν πρεσβεύουν καμία ιδεολογία. Σιχαίνομαι τους αριστερούς όσο σιχαίνομαι τους δεξιούς και όπως τους δήθεν "κεντρώους". Δεν με αντιπροσωπεύουν ούτε στο ελάχιστο, αν σε κάθε 100 πολιτικούς συνήθως υπάρχουν 1-2 πού έχουν σωστές ιδέες, απλώς καίγονται μαζί με τα ξερά και δεν μπορούν να τις μετουσιώσουν, γιατί το πολιτικό σύστημα δε δουλεύει με βάση το συμφέρον του λαού, αλλά με βάση το συμφέρον των...συμφερόντων. Η πολλή γενικολογία βλάπτει και μπορεί να θεωρηθεί αμπελοφιλοσοφία, οπότε πάμε παρακάτω...


Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός πού ΔΙΚΑΙΩΣ οι Ευρωπαίοι θεωρούν βάρος στην κοινωνία. Ποτέ δε δείξαμε ότι μπορούμε να ζήσουμε πολιτισμένα, παρά το ότι γεννήσαμε τη Δημοκρατία. Ποτέ δεν ήμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, ποτέ δεν αναλάβαμε τις ευθύνες μας, κοιτούσαμε μόνο να καλοπερνάμε και ας καίγεται ο κόσμος. Κάποια στιγμή βαρέθηκαν να πληρώνουν οι άλλοι για εμάς όμως. Αυτή η στιγμή είναι τώρα. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε πού απέκτησα την όποια κριτική σκέψη έχω, ποτέ μου δεν ένιωσα τη διάθεση να στηρίξω την προσπάθεια μιας κυβέρνησης και όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, καλά έκανα. Δεν έδωσα ψήφο ούτε σε Παπανδρέου, ούτε σε Καραμανλή, ούτε σε Παπαρήγα, ούτε σε Τσίπρα, κανένας δεν την άξιζε. Φέτος όμως, ένιωσα για πρώτη φορά τη διάθεση να το κάνω. Για λίγο, ένιωσα την φρούδα ελπίδα πού έχει ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος ζεί σε ένα κόσμο ξένο γύρω του, πού νιώθει ότι το μόνο πού κάνει είναι να τον φέρνει πίσω στη ζωή του, αλλά πάντα υπάρχει η ελπίδα να γίνει κάτι καλύτερο...Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να πληρώσουμε για μια φορά σαν γνήσιοι ΕΛΛΗΝΕΣ τα σπασμένα πού εμείς προκαλέσαμε. Είχαμε χρέη, αλλά εμείς τα δημιουργήσαμε. Ναι, έκλεψαν οι κυβερνήσεις, αλλά κλέψαμε κι εμείς. Στην πρώτη ευκαιρία κλέβουμε. Το κράτος, τον γείτονα, τον έμπορο. Εμείς μας φέραμε εδώ πού είμαστε. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε πολλές επιλογές και πιστεύω ότι ο Γιωργάκης χειρίστηκε σωστά την όλη υπόθεση. Τα χρέη είναι τόσα πολλά πού δεν γίνεται να παραγραφούν. Αν διαφωνώ με κάτι, είναι μόνο η διάσωση των τραπεζών, οριζοντίως και καθέτως. Αλλά αυτό πάει, έγινε, δε θα σωζόμασταν έτσι κι αλλιώς αν δε γινόταν.


Συμφωνήσαμε λοιπόν να μας δώσουν τα δάνεια πού χρειαζόμαστε, αρκεί να συμμορφωθούμε, να κόψουμε τις σπατάλες και επί τέλους να βάλουμε μία τάξη στα οικονομικά μας. ΟΛΟΙ, από το μικρότερο νοικοκυριό μέχρι το μεγαλύτερο κρατικό οργανισμό. ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ τι σήμαινε αυτό. Νομίζαμε ότι για άλλη μία φορά θα μας χαρίζανε λεφτά και μετά από 5-10 χρόνια θα τα "βρίσκαμε"..."Έλα μωρέ, δώσε τώρα ένα πενηντάρικο και θα τα βρούμε". Πάντα τα βρίσκαμε...Με ρουσφέτια, με μπινιές, με πουτανιές. ΛΑΘΟΣ. Έπρεπε οι Έλληνες να καταλάβουμε ότι θα απαιτηθούν πραγματικές θυσίες. Ότι θα κόψουν τις διασκεδάσεις και τις πολυτέλειες. Ότι θα πουλήσουμε τα αμάξια και θα κυκλοφορούμε με ποδήλατο. Ότι θα κόψουμε το τσιγάρο και τα βραδινά "ποτάκια", τους καφέδες με τις ώρες, τις κοπάνες, το αραλίκι και θα πέφταμε στη δουλειά με τα μούτρα, τρώγοντας φακές το μεσημέρι και μακαρόνια σκέτα το βράδυ...Και κρέας την Κυριακή...Όπως έκαναν οι παππούδες μας κάποτε. Γιατί αυτή τη στιγμή, είμαστε σε χειρότερη θέση από εκείνους. Κανείς δεν το δέχτηκε, δεν μπορέσαμε ούτε να το διανοηθούμε! "Δεν είναι ζωή αυτή, είπαμε". Ενώ το να μαζεύεις λεφτά ένα χρόνο για να τα φας σε δύο βδομάδες στη Μύκονο, είναι ζωή. ΖΩΑ 'ΜΟΛΗΤΑ, πού έλεγε και η γιαγιά μου!


Κατηγορώ κι εμάς, κατηγορώ και όσους φάγανε. Κατηγορώ και τους "αναρχικούς", πού χρειάζονται δυο καρπαζιές και μια κλωτσιά να πάνε να δουλέψουν πουθενά αντί να καταστρέφουν τη χώρα. Κατηγορώ τα ΜΜΕ, κατηγορώ τον κάθε μικροπρεπή Έλληνα πού πάντα κοίταζε την πάρτη του, αδιαφορώντας για το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ. Όλοι φταίμε, όλοι θα πληρώσουμε. Άλλοι πληρώνουν με λεφτά, άλλη με τη ζωή τους. Την προηγούμενη βδομάδα έκραξα τον Λαζόπουλο μέσω του status μου και βγήκαν μερικοί να μου την πούνε. Γιατί δεν έγινε ο Λαζόπουλος κυβέρνηση, να δούμε πως θα χειριζόταν τα άδεια ταμεία. Τι θα έκανε; Δε θα έβαζε φόρους, δε θα έκοβε επιδόματα; Θα του έκοβαν το κεφάλι οι "αποπάνω". Και τώρα, αυτοί πού τα κάνουν, κοιτάνε να σώσουν το κεφάλι τους από εμάς. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Μπράβο μας.


Δε μπορώ να γράψω άλλα, θέλω να βγω και να τα φωνάξω αλλά κανείς δε θα ακούσει. Είμαστε όλοι ηλίθιοι, κι εσείς, κι εγώ, και όλοι. Μόνο όσοι τυχεροί "διέφυγαν" στο εξωτερικό τη γλίτωσαν και τους ζηλεύω όσο δεν πάει (ακούς Πετράν?). Φιλική συμβουλή: Καθίστε εκεί πού είστε και μη διανοηθείτε να γυρίσετε πίσω, χάρη στον εαυτό σας θα κάνετε. Και γιατί να προσπαθήσει να σώσει ο ξενιτεμένος τη χώρα του, όταν αυτή ποτέ δε του έδωσε τίποτα, ενώ στα "ξένα" τα βρήκε όλα (με δουλειά και αφοσίωση βέβαια)? ΓΙΑΤΙ?


Εμείς όμως θα προσπαθήσουμε, γιατί αγαπάμε τον τόπο μας. Και είμαστε ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ πού είμαστε Έλληνες (ακούς Μήτσο?), ό,τι κι αν λέμε. Γιατί ξέρουμε ότι μπορούμε και ότι αν θέλουμε, κανείς δε μπορεί να μας ξεπεράσει. Αρκεί να το θέλουμε. Το θέλουμε? Ή θέλουμε να κάτσουμε και να γκρινιάζουμε, να καταριόμαστε τη μοίρα μας και να κοιτάμε πως θα αρπάξουμε, θα καταχραστούμε, θα κλέψουμε; Όσο το συντομότερο το καταλάβουμε όλοι αυτό, τόσο το καλύτερο. Αλλιώς, υπάρχει και ο στρατός πού περιμένει υπομονετικά εδώ και 30 χρόνια...Και ο νοών νοείτο.


ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ.


Υ.Γ. Α, μη το ξεχάσω...Να ξεκινάνε σιγά-σιγά τα groupάκια στο όνομα των νεκρών...Έτσι θα σωθεί η χώρα...

Επίσης θεωρώ πως με εκφράζουν πάλι τώρα και είναι πάλι επίκαιρα τα παρακάτω κείμενα που έχω γράψει παλιότερα (εκτός από το τρίτο που δεν είναι δικό μου):
Άρρωστη Νοοτροπία
Έλλειψη Ενοχής (Φραπέ έχει)
Έλληνες Κορόιδα...
Τι είναι η Ελλάδα, αλήθεια? 
Και το κείμενο ενός καλού φίλου, με τις σκέψεις του για τα δρώμενα των τελευταίων μηνών:
Είναι ευθύνη όλων

26/4/10

Κονιορτοποίηση της περιφερειακής οδού Γέννηση-Θάνατος

Καλησπέρα σας και καλώς ήρθατε. Ακολουθεί μια ειδική κονιορτοποίηση, αυτή τη φορά με διαφορετικό διαλεκτικό δίδυμο. Μιχάλης και Γιάννης (special guest), απόψε, κονιορτοποιούν το θέμα του θανάτου και της ζωής μετά. Με τον Αντώνη μαλώσαμε και δε μιλάμε γιατί δεν του άρεσε το καινούριο μου τζιν, οπότε θα τον ξαναδείτε στην επόμενη κονιορτοποίηση.


Μ: Καλώς ήρθες νεαρέ.
Γ: Καλώς σας βρήκα.
Μ: Για μοιράσου μαζί μας τον προβληματισμό σου, λοιπόν. Μη ντρέπεσαι, go on...
Γ: Πρώτη φορά στην διαδικασία ελπίζω οι αναγνώστες να είναι επιεικείς. Λοιπόν βάσει πρόσφατων λυπηρών γεγονότων σκεφτόμουν την σύνδεση της ζωής με τον θάνατο.
Μ: Οι αναγνώστες είναι πάντα επιεικείς. Τόσο επιεικείς που δεν αφήνουν καν τα σχόλιά τους... Όσο για το θέμα μας, και εγώ έχω προβληματιστεί επί αυτού πολλές φορές. Είναι ένα θέμα που αφορά τα προσωπικά πιστεύω, την αντίληψη του καθενός για τα εγκόσμια και μη, την αντίληψη του για την ύπαρξη Θεού. Ας ξεκινήσουμε από την άποψή σου. Πιστεύεις ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή? 
Γ: Δεν ξέρω. Θεωρώ πως μάλλον τα πάντα τελειώνουν εκεί. Γιατί να υπάρχει κάτι άλλο; Μάλλον είναι κάτι που επινόησαν οι άνθρωποι για να απαλύνουν τον πόνο τις απώλειας. Όμως αν σκεφτεί κανείς τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον θάνατο θα καταλάβαινε ότι δεν θα υπήρχε καν η έννοια της ζωής. Άρα μήπως δεν πρέπει να τον "φοβόμαστε"?
Μ: Δηλαδή θεωρείς πως το θέμα είναι να υπάρχει κάποιο νόημα στην ύπαρξη της ζωής μετά? Χωρίς τον θάνατο, η Γη θα γέμιζε μέχρι σκασμού και μετά κανείς δε ξέρει πώς θα συνέχιζε το πράγμα. Όποιος δε φοβάται το θάνατο, είναι πραγματικά γενναίος και έχει ξεκαθαρίσει τι σημαίνει γι' αυτόν η ζωή. Αυτό που φοβόμαστε στο θάνατο πιο συχνά είναι αν (θα) έχει νόημα. Δεν θέλουμε να πεθάνει κανείς χωρίς λόγο, έτσι απλά. Κι όμως, ποτέ δεν πεθαίνει κάποιος "έτσι απλά", πάντα υπάρχει λόγος και πάντα υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες. Η ζωή όσο κι αν δε το θέλουμε είναι ένα μεγάλο πείραμα τύχης, και οι επιλογές μας παίζουν μεγάλο ρόλο στο τι θα φέρουμε στα ζάρια...
Γ: Δεν είναι τόσο αν θα υπάρξει ζωή μετά αλλά αν δεν υπήρχε ο θάνατος δεν θα μπορούσε να μιλάει κανείς για ζωή αφού δεν θα τελείωνε ποτέ. Άρα είναι δύο τελείως αντίθετες έννοιες, όμως η μία έχει ανάγκη την άλλη. Σίγουρα δεν υπάρχει θάνατος χωρίς λόγο. Όσο για τους "αστάθμητους παράγοντες", θα υπάρχουν πάντα. Ακόμα και σε ένα πλήρως αποστειρωμένο δωμάτιο θα πεθαίναμε από καρκίνο, δηλαδή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Άρα σίγουρα ο προορισμός του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Το ζητάει ο ίδιος του ο οργανισμός... "Every breath brings me closer to my last": ακούγεται απαισιόδοξο, όμως είναι η πραγματικότητα.
Μ: Αν δεν υπήρχε θάνατος δεν θα ανακυκλωνόταν και η ζωή, οπότε δε νοείται καν τέτοια κατάσταση. Αυτός ο προορισμός είναι το απαραίτητο τέλος του ανθρώπου. Ίσως μερικές φορές έρχεται πιο νωρίς ή πιο αργά απ' όσο θέλουμε, αλλά όλοι κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε. Όντως ακούγονται απαισιόδοξα όλα αυτά, αλλά έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Αλλά άλλος ένας λόγος που φοβόμαστε τον θάνατο είναι επειδή είναι κάτι άγνωστο σε μας. Το πώς, το πότε και το γιατί μαζί με την απορία για το τι γίνεται αφού εγκαταλείψουμε τα εγκόσμια φέρνει ανασφάλεια και πολύ συχνά φόβο. 
Γ: Αφού λοιπόν ξέρουμε τον προορισμό μας, αυτό που πρέπει ουσιαστικά να κάνουμε είναι να απολαύσουμε την ζωή. Αυτό δεν σημαίνει να είμαστε τελείως χαλαροί αλλά να προσπαθούμε καθημερινά και να απολαμβάνουμε τα πάντα, γιατί το πώς και το πότε δεν τα γνωρίζουμε και δεν μπορούμε να τα μάθουμε. Live for the moment...
Μ: Συμφωνώ απόλυτα. Τελικά πιστεύεις πως υπάρχει κάτι για τον άνθρωπο μετά το θάνατο? Αν ναι, τι?
Γ: Όπως είπα νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι μετά. Ίσως να ερχόμαστε πάλι στην ζωή μέσα σε ένα άλλο σώμα..
Μ: Εγώ πάλι πιστεύω πως ΙΣΩΣ υπάρχουμε ακόμα σαν ψυχές και είτε βλέπουμε τα πράγματα από κάπου "αλλού" (βλέπε χριστιανισμό) ή συνεχίζουμε να ζούμε ανάμεσα στους άλλους, σαν φαντάσματα (βλέπε την Ελληνική ταινία "5 Λεπτά Ακόμα"). Το ψάχνω το θέμα πάντως. Μόλις πεθάνω θα σας στείλω γράμμα να σας πω πώς είναι.
Γ: Καλό θα ήταν να μας έλεγες. Δεν θα είχαμε το άγχος εμείς. Και όπως έλεγε και ο Αρκάς στον "Καστράτο": Ο θάνατος είναι σαν τα δάχτυλα των ποδιών μας. Δεν είναι στο χέρι μας.
Μ: Στα "Πειραματόζωα" δεν ήταν αυτό? Anyway, καλύψαμε όλους τους προβληματισμούς σου? . 
Γ: Όχι είμαι σίγουρος ότι είναι στον Καστράτο! Και ναι φαντάζομαι ότι δεν θέλει περισσότερη ανάλυση το θέμα!.
Μ: Τότε το έχει γράψει και στα Πειραματόζωα μάλλον. Λοιπόν αυτά για απόψε. Σου παραχωρώ την τιμή, ως προσκεκλημένος να κλείσεις εσύ την παρούσα κονιορτοποίηση με το δικό σου μήνυμα της ημέρας!
Γ: Στα αγαπημένα πρόσωπα που έχουμε χάσει! Αλλά ας τελειώσουμε με μία πιο αισιόδοξη πρόποση:
Στην ζωή που είναι ωραία αλλά τα έχει με άλλον!
Μ: Πρώτη φορά κλείνει κονιορτοποίηση με πρόποση! Ευχαριστούμε τον Jean για αυτή την πρωτοπορία/πρωτοβουλία. Καλησπέρα σε όλους, εις το επανιδείν.

16/4/10

Φιλία κι έρωτας, μια αλήθεια κι ένας γρίφος

Και ξαφνικά, ο έρωτας,
την πόρτα σού χτυπάει
κεραυνοβόλος κι άδικος
γνώμη δε σου ζητάει
πέφτεις κάτω ζαλίζεσαι
ο ουρανός γυρίζει
στην ομορφιά εθίζεσαι
που ύπουλα ανθίζει

Ποτέ σου δε περίμενες
να τύχει και σε 'σένα
μα την καρδιά σου πρόσεχες
ώσπου τα ξεχασμένα
επέστρεψαν πιο έντονα
για να πονέσεις τόσο
πλέον βιώνεις έντρομα
του έρωτα τη νόσο

Πάλι καλά, δεν είσαι μόνος
κάνε πως λιγοθύμησες
και πως σε πιάνει πόνος
να πέσεις, πια, δε πρόλαβες
σε βλέπουν φίλοι σύντροφοι,
κακώς αν το φοβάσαι,
για 'σένα μένουν λογικοί
οικτρά κι αν απατάσαι

Γι' αυτό και αναθάρρησε
μη νιώθεις ηττημένος
στην άρνηση απάντησε
μη κάθεσαι σκυμμένος,
υπομονή κι επιμονή
θάρρος κι ευαισθησία
θέλει του έρωτα η εμμονή
στην τρέλα ανοσία

Σου θέτουν νόμους άτυπους
σε δύσκολο παιχνίδι
αποκλεισμό στους άξιους
επιφυλάσσει κάθε φίδι
κι αν χάσεις τελικά
νιώσε μάλλον καλύτερα
γιατί ποτέ δεν έχασες,
θα καταλάβεις ύστερα
Μια εμπειρία ήταν
να 'χεις στα χρονικά σου
και μάθημα σου δόθηκε
ν' αλλάξεις τη χαρά σου
με ευτυχία ώριμη
πραγματικά μεγάλη
κι όχι απλά ενθουσιασμό
γι' ανάξια, κούφια κάλλη

Επίσης πάντα να 'χεις κατά νου
τον φίλο να τιμήσεις
γιατί ο φίλος θα 'ναι 'κει
όποτε κι αν χτυπήσεις
μη τον πληγώσεις μοναχά
εγκληματίας θα' σαι
και τότε μες στη μοναξιά
με ξένους θα θυμάσαι
παλιούς καλούς χαρούμενους καιρούς
που έρωτας δε σ' άλλαζε
και το μυαλό σου καθαρό
κανένας δε το χάλαγε

Γι' αυτό ποτέ με έρωτα
τον φίλο μη προδώσεις
οι έρωτες ειν' εφήμεροι
πικρά θα μετανιώσεις
να είσαι ένας απ' αυτούς
που διατηρούν το ήθος
κι όχι από 'κείνους τους σαχλούς
με το κακό το δήθεν ύφος


Αφιερωμένο σε έναν καινούριο φίλο που έχει φάει κόλλημα
και σε έναν παλιό φίλο που έχασε το νόημα...